III SA/Gl 953/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi sprawy ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej w zakresie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z 28 września 2017 r. M.P. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej w zakresie podatku od towarów i usług, w skardze zawarł wniosek o wstrzymania wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że egzekucja kwot ujętych w decyzji z uwagi na ich wysokość może być trudna do odwrócenia a ich egzekwowanie nie przywróci stanu sprzed egzekucji i doprowadzi do utraty płynności finansowej. Ponadto podkreślił, że ma na utrzymaniu żonę i dwójkę dzieci a wynagrodzenie pobiera w kwocie [...] zł. Na koniec podkreślił, że egzekwowanie kwoty z decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). W ocenie Sądu okoliczności takie nie zostały w rozpoznawanej sprawie wskazane. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji. Powyższe w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Wskazać należy, że każda decyzja dotycząca należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady, do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10) egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast w treści skargi ograniczono się jedynie do ogólnych informacji na temat ryzyka wyrządzenia znacznej szkody w wyniku wyegzekwowania przez organ egzekucyjny kwoty od strony skarżącej, skarżący nie poparł jednak swych twierdzeń żadnymi konkretnymi dowodami, nie załączył żadnych dokumentów, które obrazowałyby sytuację finansową strony skarżącej. W tej sytuacji brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji.