III SA/Gl 977/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Asesor WSA Mirosław Kupiec, Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.), Protokolant Staż. ref. Beata Kapłon, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2007r. sprawy ze skargi "A" w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...],[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – na rzecz doradcy podatkowego G. N. – [...] Sp. z o.o. ul. [...],[...]-[...][...]– wynagrodzenie za udzieloną, a nieopłaconą pomoc prawną w kwocie [...] zł ( słownie: [...] złotych) oraz kwotę [...] zł ( słownie: [...] złote) tytułem zwrotu poniesionych wydatków. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania "A", utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] określającą: - za [...] 2004 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...]zł, - za [...] 2004 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i - usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, oraz ustalającą: - za [...] 2004 r. kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...]zł, - za [...] 2004 r. kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, - za [...] 2004 r. kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 5 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1 i ust. 2, art. 99 ust. 1 i ust. 12, art. 103 ust. 1 oraz art. 109 ust. 4 i ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W uzasadnieniu tej decyzji podano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego w Stowarzyszeniu "A" w C. stwierdzono, że kontrolowana jednostka pomimo dokonania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie złożyła deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące od [...] do [...] 2004 r. oraz nie obliczyła i nie dokonała wpłaty zobowiązania podatkowego należnego za każdy z tych okresów rozliczeniowych. Ustalono, że podatnik winien podlegać obowiązkom w zakresie podatku VAT z tytułu świadczonych usług w zakresie reklamy, prowadzenia parkingu, podnajmu garaży i lokali użytkowych. Na podstawie przedłożonych dokumentów kontrolujący ustalił wartość sprzedaży opodatkowanej dokonanej przez podatnika w ww. miesiącach oraz podatku należnego VAT według stawek 7 % i 22 %. Powyższe ustalenia faktyczne stanowiły podstawę do wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzji, którą określono kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od [...] do [...] 2004 r. oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Organ pierwszej instancji nie uwzględnił kwot podatku naliczonego wynikających z faktur zakupu uzasadniając to brakiem podstaw prawnych do takiego działania organu, w przypadku, gdy podatnik nie składał deklaracji podatkowych. W konsekwencji zobowiązanie podatkowe za miesiące od [...] do [...] 2004 r. określone zostało w wysokości odpowiadającej kwocie podatku należnego za każdy z tych okresów rozliczeniowych. W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła, że zarówno usługi reklamowe, jak również podnajem lokali użytkowych i garaży związane są z jej działalnością statutową - rozwojem sportu i rekreacji - przez co są one zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...]–[...] nie uznał argumentów odwołania. W pierwszej kolejności podkreślił, że decyzja pierwszoinstancyjna dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od [...] do [...] 2004 r., które powstało w czasie obowiązywania ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W myśl art. 8 ust. 1 tej ustawy przez opłatne świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy. Opodatkowaniu podlegają zatem usługi świadczone przez stronę w zakresie reklamy, prowadzenia parkingu, podnajmu garaży i lokali użytkowych, a także czynności dokonywane w ramach sponsoringu w zamian za otrzymane od sponsora środki pieniężne. Bez znaczenie jest przy tym okoliczność, iż zgodnie z opinią statystyczną Departamentu Koordynacji i Organizacji Badań Głównego Urzędu Statystycznego czynności dokonywane w ramach sponsoringu nie są sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług jako usługi. Nie było zatem zasadnym analizowanie umów, które stanowiły podstawę do świadczenia usług przez stronę, celem ustalenia czy ich przedmiotem jest reklama, czy sponsoring, gdyż jedna i druga czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ dodał, iż wykonanie usług reklamowych oraz czynności w ramach sponsoringu dokumentowane było rachunkami, które w ewidencji księgowej zostały ujęte na koncie "[...]– dotacje, reklama publiczna, darowizny". Żadna z wyżej opisanych czynności nie została obciążona podatkiem od towarów i usług, pomimo faktu utraty zwolnienia podmiotowego, którego wyboru Stowarzyszenie dokonało poprzez złożenie stosownego oświadczenia w dniu [...] 1993 r.. W toku czynności kontrolnych ustalono, że Stowarzyszenie najpóźniej z dniem [...] 2001 r. ( o ile nie nastąpiło to w poprzednich latach podatkowych) przekroczyło wartość progową sprzedaży towarów i usług uprawniającą do korzystania ze zwolnienia podmiotowego określonego w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). W związku z zaistnieniem powyższych okoliczności, tj. wystąpieniem w okresie od [...] do [...] 2004 r. sprzedaży podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, Stowarzyszenie zobowiązane było do wypełnienia wszelkich obowiązków jakie nakłada na podatników ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a w szczególności wynikających z art. 99 i art. 103 tej ustawy, tj. samoobliczenia, zadeklarowania i wpłacenia podatku od towarów i usług za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Stowarzyszenie nie wywiązało się z tych obowiązków – nie złożyło deklaracji VAT – 7 i nie wpłaciło podatku należnego z tytułu świadczonych usług – zatem organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że doszło do zaniżenia podatku należnego za każdy z ww. miesięcy. Organ odwoławczy stwierdził również, że zgodnie z art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług usługi zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy, gdzie w poz. 11 wymienione zostały m.in. niektóre usługi związane ze sportem i rekreacją. Zwolnienie to jednak nie może mieć zastosowania w sprawie, bowiem dotyczy ono wyłącznie świadczenia usług związanych ze sportem sklasyfikowanych w PKW i U do grupowania ex 92, a więc innych niż objęte opodatkowaniem w decyzji pierwszoinstancyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę opinii klasyfikacyjnej, zgodnie z którą sponsoring zawodów sportowych polegający na zamieszczaniu logo sponsora na [...],[...] oraz [...], rozmieszczaniu banerów i tablic reklamowych na [...], zamieszczaniu informacji o sponsorze w regulaminie [...], informatorze oraz mediach nie jest usługą w rozumieniu zasad metodycznych PKW i U. To zaś oznacza, że sponsoring nie podlega opodatkowaniu. Dodano, że w decyzjach dotyczących innych okresów rozliczeniowych badany był przedmiot umów, a czynności w ramach sponsoringu nie zostały opodatkowane. Podkreślono, że pieniądze przekazywane przez sponsorów w całości były oddawane zawodnikom startującym w [...] . Bez sponsoringu udział zawodników w [...] byłby niemożliwy, "A" był jedynie pośrednikiem, co zostało przedstawione kontrolującym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę dodając, że definicja podatnika w ustawie o podatku od towarów i usług jest niezgodna z VI Dyrektywą. Podkreślił, że działalność prowadzona przez skarżącą jest związana ze sportem i jego promocją oraz jest działalnością non - profit. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrole tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) co oznacza, iż może uwzględnić z urzędu inne zarzuty i orzec odmiennie od wniosków skargi. W tej sprawie Sąd uznał, że istnieją przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem organy podatkowe naruszyły zasadę neutralności podatku od towarów i usług w związku z nieuwzględnieniem podatku naliczonego przy określaniu wysokości zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące od [...] do [...] 2004 r., uzasadniając swoje stanowisko w tej kwestii jedynie tym, że podatnik nie złożył deklaracji podatkowej. Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. w oparciu o ratyfikowaną umowę międzynarodową, jaką jest Traktat Akcesyjny podpisany w dniu 16 kwietnia 2003 r. w Atenach (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864) spowodowało, że w systemie prawa obowiązującego w Polsce znalazły się nie tylko akty ustanowione przez powołane do tego organy krajowe, ale także akty prawa unijnego. Art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia ... , będącego częścią Traktatu Akcesyjnego, stanowi, że "Od dnia przystąpienia nowe Państwa Członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych Państwach Członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych Traktatach i w niniejszym Akcie." Tak więc ocena zgodności z prawem decyzji administracyjnej dokonywana przez sąd administracyjny musi uwzględniać nie tylko prawo krajowe, ale też unijne. W zakresie prawa podatkowego źródłem prawa wspólnotowego są Dyrektywy Rady Unii Europejskiej, co do których art. 249 akapit 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską stanowi: "Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków." Osiągnięcie wymaganego przez dyrektywę rezultatu następuje w drodze implementacji przez państwa członkowskie, co w odniesieniu do podatku od towarów i usług w naszym kraju miało miejsce poprzez dostosowanie treści ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej w skrócie ustawa o VAT) do postanowień Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. Związanie dyrektywą nie ogranicza się jednak wyłącznie do wprowadzenia w życie przepisów zgodnych z jej treścią, ale polega też na konieczności ich wykładni zgodnej z literą dyrektywy, co dotyczy wszystkich organów stosujących prawo, a więc także organów administracyjnych. Konstrukcja podatku od wartości dodanej określona została w I Dyrektywie Rady Unii Europejskiej z 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów prawnych państw członkowskich w zakresie podatku obrotowego oraz wspomnianej tu już VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z 17 maja 1977 r. Otóż art. 2 (1) I Dyrektywy stanowił, że zasadą wspólnego systemu podatku od wartości dodanej jest stosowanie powszechnego podatku obciążającego konsumpcję, mającego zastosowanie do towarów i usług. Z przepisu tego wynikała, powszechnie tak nazywana, zasada neutralności podatku od wartości dodanej, w myśl której podatek ten powinien obciążać konsumpcję, a nie może obciążać podmiotów gospodarczych niebędących ostatecznymi odbiorcami, dla których powinien on mieć charakter neutralny. Neutralność ta ma być zapewniona poprzez obciążanie podatkiem jedynie wartości dodanej w kolejnej fazie obrotu wskutek stosowania systemu pomniejszania podatku należnego o podatek naliczony, polegającego na tym, że podmiot zobowiązany do zapłaty podatku na danym etapie obrotu ma prawo pomniejszyć go o podatek uprzednio przezeń zapłacony w cenie nabywanych przez niego towarów lub usług, związany ze sprzedażą opodatkowaną. Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym prawem podatnika i wynika z samej konstrukcji podatku od towarów i usług. Trudno wskazać wśród postanowień I i VI Dyrektywy upoważnienia dla poszczególnych państw członkowskich Unii do odstąpienia od realizacji tej zasady. Okoliczność, iż podatnik nie złożył deklaracji podatkowej, zgodnie z wymogami określony w art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, nie może zatem pozbawiać podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego. Trzeba też mieć na uwadze, że zgodnie z art. 109 ust. 4 w związku ust. 8 pkt 2 ustawy o VAT naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej, w przypadku gdy podatnik nie złożył deklaracji podatkowej oraz nie wpłacił kwoty zobowiązania podatkowego, określa wysokość tego zobowiązania w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zaniżenia tego zobowiązania. Użycie przez ustawodawcę wyrażenia "w prawidłowej wysokości" oznacza w wysokości zgodnej z zasadą prawdy obiektywnej zawartą w art. 122 ustawy z dnia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Natomiast stosownie do treści art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zobowiązany jest zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy zarówno korzystny i niekorzystny dla podatnika. Przy ustalaniu obiektywnej wielkości zobowiązania w podatku od towarów za dany miesiąc organ podatkowy na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej powinien uwzględniać również podatek naliczony. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O przyznaniu wynagrodzenia oraz zwrocie poniesionych wydatków ustanowionemu "z urzędu" doradcy podatkowemu Sąd postanowił stosownie do art. 250 cyt. ustawy. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze, jak i stanowisko zaprezentowane na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 (odpłatne świadczenie usług), rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z przedstawionego unormowania wynika, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, a zdaniem Sądu wykonywane przez skarżącą czynności w ramach "sponsoringu zawodów sportowych" należy uznać za odpłatne świadczenie usług. Wykonanie tej usługi polega na tym, że skarżąca za: zamieszczanie logo sponsora na [...],[...] oraz [...], banerach i tablicach reklamowych na [...] , zamieszczanie informacji o sponsorze w regulaminie [...] , informatorze oraz mediach - otrzymuje od sponsora wynagrodzenie. Zgodnie z powołaną przez skarżącą opinią Głównego Urzędu Statystycznego tego rodzaju czynności nie są usługą w rozumieniu zasad metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKW i U). Okoliczność ta jednak z dniem 1 maja 2004r., tj. dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie ma żadnego znaczenia w zakresie opodatkowania usług podatkiem od towarów usług. Otóż w myśl przepisu art. 41 ust. 13 ustawy o VAT "towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, niewymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 22 %, z wyjątkiem tych, dla których w ustawie lub przepisach wykonawczych określono inną stawkę". Świadczone przez skarżącą usługi nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, a jakim mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, bowiem zwolnieniem takim objęte zostały usługi wymienione w poz. 11 załącznika nr 4 do ustawy, tj. niektóre usługi związane z rekreacją i sportem oznaczone symbolem PKW i U ex 92, pod warunkiem spełnienia przez podmiot świadczący te usługi dodatkowych wymagań wskazanych w przypisie 1 do załącznika. Tymczasem świadczone przez skarżącą usługi podlegają klasyfikacji do: działu 74 PKW i U – usługi reklamowe, działu 63 – usługi prowadzenia parkingu, działu 70 wynajem garaży i lokali użytkowych, a czynności wykonywane w ramach sponsoringu nie zostały sklasyfikowane w PKW i U ( vide: opinia Głównego Urzędu Statystycznego). Odnosząc się do argumentacji podniesionej na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej należy stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania, że działalność stowarzyszenia (w takiej formie funkcjonuje skarżąca) związana ze sportem, promocją sportu, która jest działalnością non – profit, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach ( tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 855 ze zm.) "stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych". Nie można jednak tracić z pola widzenia, że stosownie do przepisu z art. 34 cyt. ustawy stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą, przy czym dochód z takiej działalności służy realizacji celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między jego członków. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, a skoro tak to Stowarzyszenie "A" należało uznać za podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o VAT. Nie można się również zgodzić z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, że definicja podatnika w ustawie o podatku od towarów i usług jest niezgodna z postanowieniami VI Dyrektywy. W tej sprawie, zdaniem składu orzekającego, uznanie skarżącej za podatnika podatku od towarów i usług pozostaje w zgodzie z art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 powołanej na wstępie rozważań VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z 17 maja 1977 r..