III SAB/Gl 111/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lipca 2025 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z 9 sierpnia 2024r. skarżąca K. K. wystąpiła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej zadając następujące pytania: 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu? 2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego? 3. Według informacji od prof. I. P. ogniska [...] w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? 7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? 8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? 9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? 10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? 11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. 12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? 13. W świetle wyroku trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień; w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka ? W odpowiedzi pismem z 12 sierpnia 2024r. organ udzielił stronie odpowiedzi na zadane pytania. Ad 1,6, 8, 11. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. nie dysponuje informacjami o charakterze informacji publicznej dot. tych zapytań. Ad 2. Szczepienia obowiązkowe są realizowane do 19 roku życia oraz u osób dorosłych szczególnie narażonych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr osób uchylających się od szczepień. Na dzień 31.07.2024 r. zarejestrowano 188 osób powyżej 19 roku życia, które nie dopełniły ciążących na nich obowiązków szczepień, (osobami uchylającymi się od szczepień są osoby sprawujące prawną pieczę nad osobą małoletnią, na których spoczywa odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków wynikających z art. 5.1 oraz art. 5.2, ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2024 poz. 924). Ad 3. Osoby przebywające na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane do poddania się szczepieniom ochronnym przeciwko chorobom zakaźnym zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych, jak również do poddania się szczepieniom w przypadku ogłoszenia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego. Nadzór nad prawidłowością wykonywania szczepień ochronnych, jak również analizę realizacji szczepień prowadzi Państwowa Inspekcja Sanitarna, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nie są natomiast prowadzone opracowania i statystyki wykonywania szczepień z uwzględnieniem narodowości lub grupy etnicznej. Ad 4. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie dysponuje informacjami o charakterze informacji publicznej dot. tego zapytania. Jednocześnie informuję, że zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa przeprowadzenie szczepienia ochronnego poprzedza kwalifikacyjne badanie lekarskie. Kwalifikacyjne badanie lekarskie do szczepień ochronnych przeprowadza wyłącznie lekarz w oparciu o aktualne wytyczne oraz aktualną wiedzę medyczną, posiadający niezbędną wiedzę z zakresu szczepień ochronnych, znajomości wskazań oraz przeciwwskazań do szczepień, a także niepożądanych odczynów poszczepiennych. Po przeprowadzeniu kwalifikacyjnego badania lekarskiego lekarz potwierdza lub wyklucza zakwalifikowanie osoby badanej do szczepień ochronnych, a wynik tego badania wpisuje w dokumentacji medycznej tej osoby. Ad 5. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w ramach nadzoru epidemiologicznego sprawuje nadzór nad obowiązkiem zgłaszania przez lekarzy niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz prowadzi rejestr NOP. W ciągu ostatnich 5 lat nie stwierdzono niedopełnienia przez lekarzy obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego. Ad 7. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. otrzymał w roku 2021, 1 zgłoszenie ciężkiego odczynu poszczepiennego po szczepieniu p/ Covid 19, u osoby dorosłej. Ad 9,12. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. nie dysponuje informacjami o charakterze informacji publicznej dot. tych zapytań. Informacja publiczna dotyczy faktów, a nie ocen. Ad. 10 W przypadku, gdy w wyniku szczepienia ochronnego u osoby, u której zostało przeprowadzone szczepienie ochronne, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia szczepienia działania niepożądane, wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, w wyniku których: 1) osoba wymagała hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo 2) u danej osoby wystąpił wstrząs anafilaktyczny powodujący konieczność obserwacji na SOR lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni, osobie przysługuje świadczenie kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych. W sytuacji śmierci, rodzina zmarłego ma możliwość złożenia wniosku do Wojewódzkiej Komisji ds. Orzekania o Zdarzeniach Medycznych lub może wystąpić z powództwem cywilnym do sądu powszechnego. Ad 13. Zgodnie z art. 17.1. ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2024 poz. 924) : Osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi": 10. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia: 1) wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, 2) osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę powstania obowiązku szczepień ochronnych, 2a) schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia. Powyższe regulacje zawarte są w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 29 września 2023 r w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2023 poz. 2077). Dalej organ wyjaśnił, że bieżące wykonywanie szczepień ochronnych oraz jak najszybsze uzupełnienie zaległych szczepień u dzieci zgodnie z obowiązującym Programem Szczepień Ochronnych jest bardzo ważne. Omówił zasady badania bezpieczeństwa szczepionek i tryb kwalifikacji do szczepień. Wyjaśnił, że brak jest przepisów uprawniających do odmowy poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Przyznał, że obowiązek ten stanowi pewne ograniczenie praw i wolności konstytucyjnych, ale zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej, prawa i wolności mogą być ograniczane przez ustawy, gdy jest to konieczne między innymi dla ochrony zdrowia. Końcowo powiadomił stronę, że w związku z niepoddaniem dzieci szczepieniom przeciwko skarżącej zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. W związku z uzyskaną odpowiedzią, strona wywiodła skargę na bezczynność PPIS w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej. Zarzuciła w niej naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o:  1. zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącej z dnia 9 sierpnia 2024 r. i udzielenia informacji publicznej, 2. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa, 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła, że organ udzielił odpowiedzi jedynie w nikłym stopniu i odesłał ją do publikacji, co jest niewystarczające, aby mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej, nie wydał też decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji. W odpowiedzi na skargę organ zwrócił uwagę, że skarga została wniesiona do WSA w Opolu niezgodnie z właściwością organu, wniósł zatem o przekazanie sprawy do WSA w Gliwicach jako miejscowo właściwego oraz o oddalenie skargi, gdyż ustosunkował się terminowo do wszystkich postawionych mu pytań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. Na wstępie przypomnieć należy, że prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 902), dalej "udip". Udip w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawa ta nie definiuje jednak pojęcia bezczynności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., sygn., akt II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura). Zatem dla oceny, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, czy żądana informacja stanowi informację publiczną a także czy nie zachodzą przesłanki do odmowy ujawnienia informacji. Analizując kolejno warunki, których spełnienie wskazuje na konieczność rozpoznania wniosku strony w trybie udip wskazać należy, że adresatem wniosku był organ administracji rządowej, wykonujący zadania publiczne z zakresu zdrowia publicznego w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. (Art. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 416). Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 pkt 1 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Oznacza to, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Nadto z wnioskiem wystąpiła osoba fizyczna, zatem z pewnością mieści się ona zarówno w ustawowym pojęciu "każdy", jak i Konstytucyjnym "obywatel". Rozważenia wymaga zatem zakres żądanych informacji. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jest to każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Z powyższego wynika, że nie każda informacja będąca w posiadaniu organu administracji podlega udostępnieniu przez ten podmiot w trybie udip, lecz tylko taka, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Nadto w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że musi to być informacja o faktach, obiektywnie istniejącym stanie rzeczy. Nie mieszczą się w tym pojęciu opinie czy oceny, wniosek o udzielenie informacji nie może też zmierzać do inicjowania działań. Dlatego nie jest możliwe w ramach dostępu do informacji publicznej domaganie się od organu dokonania ocen, analiz, np. co do stanu wiedzy naukowej, medycznej, prawniczej, które nie przybrały uprzednio postaci w formie zmaterializowanego dokumentu, sporządzonego w związku z realizacją zadań publicznych. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest też możliwe domaganie się od organu wytłumaczenia podjętych działań czy zaniechań, a tym bardziej wyjaśnienie motywów działania innych organów (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 37/24, publ. w CBOSA). Organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do dokonania przez organ wykładni przepisów (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z 15 grudnia 2022 r. sygn. akt III SAB/Gd 170/22, wyrok WSA w Lublinie z 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Lu 139/22, publ. CBOSA). W szczególności, organ jakim jest inspektor sanitarny nie ma kompetencji do badania konstytucyjności przepisów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Bd 16/24, publ. CBOSA). W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie żądanie strony skarżącej nie mieści się w ww. rozumieniu informacji publicznej, jak również samo w sobie nie sprzyja osiąganiu celów określonych wprost w Konstytucji RP lub ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wniosek dotyczący udzielenia przez organ informacji z zakresu wiedzy medycznej (Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki? Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak to w jakiej formie?), procedury postępowania w indywidualnej sprawie związanej z obowiązkiem szczepień (w jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności?), indywidualnej porady prawnej (w jaki sposób można ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu? Czy przymuszanie do szczepień nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP?) wbrew oczekiwaniom strony skarżącej nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 udip. Nie można również skutecznie zarzucać organowi administracji bezczynności w udzieleniu informacji w takim zakresie, w jakim nie posiada on w ogóle informacji, o które występuje strona (np. Jakie są statystyki szczepień wykonywanych u osób narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?). Zauważyć także należy, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma bowiem służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji (por. M. A., Dostęp do informacji publicznej w praktyce jednostek organizacyjnych prokuratury w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, Studia Prawnoustrojowe, nr 50, 2020 r., s. 8). Natomiast treść wniosku skarżącej z 9 sierpnia 2024r. wskazuje raczej na to, że jest on związany z obowiązkiem poddania dziecka szczepieniom ochronnym, ciążącym na stronie. Skarżąca zapowiada w nim bowiem, że wniesie nie tylko o przeprowadzenie badania kwalifikacyjnego przez lekarza - które nota bene jest obowiązkowym elementem procedury kwalifikacji do szczepienia - ale także o udostępnienie badań bezpieczeństwa szczepionek, charakterystyk produktu leczniczego, szczepionek pojedynczych i etycznych, a także przeprowadzenie wszelkich badań, na podstawie których można wykluczyć przeciwwskazania do szczepienia, alergie na składniki szczepionki i niedobory odporności. Stąd – zdaniem Sądu – wprost wynika, że skarżąca występując z wnioskiem nie realizowała żadnego interesu publicznego. Trudno znaleźć uzasadnienie dla tezy, że dobru ogólnemu służy np. ustalenie, jakie są statystyki szczepień u osób narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej za ostatnie 5 lat albo ile dorosłych osób uchyla się od szczepień, a jeśli organ nie prowadzi takiej listy, to dlaczego (odpowiednio pytania 3 i 2). W skardze strona wobec organu sformułowała zarzuty bardzo ogólnikowe: podniosła jedynie, że organ udzielił informacji w nikłym stopniu odsyłając do publikacji, co nie jest prawdą. Organ wyczerpująco i z zachowaniem terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 udip odpowiedział stronie na te pytania, które dotyczą informacji publicznej, a więc wiedzy o faktach, a jednocześnie znajdują się w dyspozycji organu oraz poinformował skarżącą, których informacji nie posiada lub wskazał, które z zapytań nie dotyczą informacji publicznej. Zestawiając treść pytań i udzielonych przez organ odpowiedzi, Sąd uznał, że odpowiedzi są adekwatne do pytań i nie sposób podważyć ich rzetelności, zaś sam fakt, że udzielona informacja nie jest satysfakcjonująca dla strony, nie oznacza bezczynności po stronie organu. Nadto część pytań wykraczała poza zakres kompetencji organu (np. pytanie jak lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki – sama skarżąca wyraźnie wszak zaznacza, że pyta o możliwości lekarza, a nie organu inspekcji sanitarnej albo ocena, czy przymuszanie do szczepień nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji, do czego organ w oczywisty sposób kompetencji nie posiada, pomijając już fakt, że nie jest to informacja publiczna). Nadto – wbrew zarzutom skargi – organ nie odsyłał strony do żadnych publikacji, co świadczy o sporządzeniu skargi, w sposób schematyczny i oderwany od stanu faktycznego sprawy. Skarżąca wydaje się oczekiwać, że organ ustosunkuje się do jej subiektywnych ocen i wątpliwości co do zasadności szczepień ochronnych, bezpieczeństwa szczepionek, a także udzieli jej różnorodnych porad w zakresie wiedzy prawnej i medycznej. Tego rodzaju oczekiwania nie mogły być zrealizowane, gdyż wykraczały poza pojęcie informacji publicznej. W takiej zaś części, w jakiej było to możliwe ze względu na zakres pytania i wiedzy, którą dysponował organ, skarżąca uzyskała terminową odpowiedź. Bezzasadne okazały się zatem zarzuty skargi naruszenia wskazanych w niej przepisów udip, co miało nastąpić przez nieudostępnienie informacji publicznej. W takim razie Sąd stwierdził, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 151 ppsa.