III SAB/Gl 126/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. D. na bezczynność Rektora [...] w K. w przedmiocie: niedoręczenia osobie pokrzywdzonej decyzji w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej nauczyciela akademickiego postanawia: odrzucić skargę. Pismem bez daty, ale nadanym w urzędzie pocztowym 26 lutego 2025 r., M. D. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na bezczynność Rektora [...] w K. (dalej: [...], organ) w przedmiocie złożonego przez skarżącą zawiadomienia o podejrzeniu naruszenia przepisów obowiązujących w podmiocie prowadzącym szkołę doktorską oraz czynów uchybiających godności doktoranta przez K. P., polegających na składaniu fałszywych zeznań oraz fałszywych oskarżeń o popełnieniu czynu dyscyplinarnego, co w ocenie skarżącej stanowi zachowanie, które w opinii publicznej a zwłaszcza pośród członków społeczności akademickiej naraża doktoranta na utratę zaufania bądź na zdyskredytowanie. . W uzasadnieniu podniosła, że stosowne zawiadomienie złożyła 10 listopada 2022 r. Do chwili obecnej ie otrzymała jakiejkolwiek informacji na temat biegu postępowania. W odpowiedzi na skargę organ, również reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak kognicji sądów administracyjnych w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli akademickich uczelni wyższych. W przypadku stwierdzenia właściwości sądu administracyjnego organ wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi poinformował, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej K. P. zakończyło się wydaniem decyzji Rektora z 6 października 2023 r. wymierzającej karę upomnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Merytoryczną ocenę skargi wniesionej do sądu administracyjnego zawsze poprzedza analiza dopuszczalności takiej skargi w punktu widzenia objętej zakresem normowania ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) kognicji sądu administracyjnego do orzekania w sprawie. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych reguluje art. 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.) Przenosząc powyższe rozważania prawne do rozpoznawanej sprawy zwrócić należy uwagę w pierwszej kolejności, że skarżąca w istocie złożyła przeciw K. P. zawiadomienie, jednak dotyczyło on czynu uchybiającego obowiązkom oraz godności zawodu nauczyciela akademickiego, natomiast nie było ono związane z ewentualną odpowiedzialnością wskazanej wyżej osoby jako doktoranta. Postępowanie dyscyplinarne nauczycieli akademickich nie jest objęte regulacją Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem nie kończy się decyzją administracyjną. Jest ono regulowane przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, dalej p.w.s.n.) Zgodnie natomiast z art. 305 p.w.s.n. w zakresie nieuregulowanym stosują się do niego przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Tj. Dz. U. z 024 r. poz. 37) Oznacza to zatem, że skarga nie dotyczy żadnej z kwestii objętej dyspozycją art. 3 § 2 p.p.s.a W takim wypadku kontrola sądowoadministracyjna jest możliwa jedynie na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a, tzn. gdy pozwala na nią przepis szczególny. Ale w wypadku nauczycieli akademickich takiego upoważnienia ustawowego nie ma, bowiem art. 295 § 1 p.w.s.n. stanowi, że odwołanie od orzeczenia komisji dyscyplinarnej przysługuje do sądu pracy. Tym samym kontrola sądowoadminsitracyjna jest w tym zakresie wyłączona. Ale nawet przy założeniu, że osoba, której dotyczył wniosek skarżącej złożony w listopadzie 2022 r., jest równocześnie doktorantem, skarga również jest niedopuszczalna. Wprawdzie zgodnie z art. 318 w zw. z art. 322 § 1 p.w.s.n. doktorantowi, analogicznie jak studentowi, przysługuje od prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej skarga do sądu administracyjnego, jednak skarga ta dotyczyć może tylko orzeczenia a nie bezczynności w przedmiocie jego wydania. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych powodów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę, o czym orzekł jak w punkcie I postanowienia.