III SAB/Gl 2/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Skarżący A. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie udzielenia mu informacji publicznej, o udzielenie której wystąpił wnioskiem z 18 października 2019r. W skardze zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997r., Nr 78, poz. 483), art. 1 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz.U. 2016r., poz. 1764 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w terminie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że doszło do bezczynności, 2. zobowiązanie organu do wykonania wniosku, 3. zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W tym miejscu wyjaśnić należy, że strona wystąpiła także z wnioskami z 1 października 2019r. i 21 października 2019r. o udzielenie informacji pozostającej w związku z żądaną wnioskiem z 18 października 2019r., a skarga w zakresie wniosku z 21 października 2019r. jest przedmiotem rozpoznania przez WSA w Gliwicach pod sygnaturą III SAB/Gl 14/20. W uzasadnieniu skargi stanowiącej przedmiot rozpoznania w sprawie niniejszej skarżący wskazał, że 18 października 2019 r. wystąpił do organu z wnioskiem o informację publiczną w następującym zakresie: 1. W związku z § 18 pkt 8 lit. a Regulaminu wynagradzania pracowników zatrudnionych w Urzędzie Miasta M. na podstawie umowy o pracę - za sporządzenie jakich dokumentów urzędowych przyznano premię komendantowi straży miejskiej w M.? 2. Jakie czynności wykonywał komendant straży miejskiej w M. w 2019 roku, które upoważniają do przyznania premii na podstawie § 18 pkt 8 lit. b w/w Regulaminu? 3. Jakie konkretnie skomplikowane obowiązki służbowe wykonywał w 2019 roku komendant straży miejskiej w M.? Poprosił o podanie przykładów dla każdego z miesięcy, w którym zgodnie z załączonym zestawieniem przyznano premię na podstawie § 18 pkt 8 lit. c w/w Regulaminu. 4. Jakie zadania, odrębnie dla każdego z miesięcy w 2019 r., stanowiły podstawę do przyznania komendantowi straży miejskiej w M. premii na podstawie § 18 pkt 8 lit. e w/w Regulaminu? 5. Ile razy i kiedy komendant straży miejskiej w M. zgłaszał w każdym z miesięcy w 2019 roku gotowość podjęcia dodatkowej pracy, tj. fakt, który stanowi podstawę przyznania premii z tytułu § 18 pkt 8 lit. h w/w Regulaminu? 6. Czy faktycznie komendantowi straży miejskiej w M. przyznaje się premie za "przestrzeganie przepisów prawa"? 7. Czy komendant straży miejskiej w M. zwrócił nagrody i premie przyznane mu za okres, w którym nie będąc komendantem nie posiadał podstawowych uprawnień strażnika straży miejskiej? Jednocześnie wniósł o udzielenie odpowiedzi w terminie do 25 października, jak również aby odpowiedź zawierała imię i nazwisko osoby zajmującej stanowisko, jeśli udzielającym odpowiedzi nie będzie burmistrz. W przypadku braku odpowiedzi w wyznaczonym terminie zastrzegł sobie prawo do poinformowania publicznie o odmowie udzielenia informacji. Podobnie w przypadku, jeśli odpowiedź będzie nie na temat. Wyjaśnił, że 21 października 2019 roku również zwrócił się do organu z wnioskiem o informację publiczną w następującym zakresie: 1. Łączne wynagrodzenia brutto w złotych polskich komendanta straży miejskiej w M. za każdy miesiąc począwszy od 1 grudnia 2018 roku. Jeśli organ uznałby tę informację prostą za przetworzoną - wniósł o udostępnienie listy płac w tym zakresie; 2. Kopii delegacji komendanta straży miejskiej w M. za okres po 1 stycznia 2019 roku. 3. Informacji o przysługujących komendantowi straży miejskiej w M. pozapłacowych świadczeniach pracowniczych po 1 stycznia 2019 roku i ich wartości (np. telefon służbowy, samochód do dyspozycji, miejskie parkingowe, itp.). 4. Kopii wniosków o przyznanie komendantowi straży miejskiej w M. po 1 stycznia 2019 roku premii wraz z informacją o osobie zatwierdzającej premię. 5. Kopii dokumentów poświadczających wykonywanie przez komendanta straży miejskiej w M. czynności o których mowa w § 18 pkt 8 Regulaminu wynagradzania pracowników zatrudnionych w Urzędzie Miasta M. na podstawie umowy o pracę w 1 kwartale 2019 roku, a w szczególności: 1). dokumentów urzędowych (o których mowa w § 18 pkt 8 lit. a w/w Regulaminu) sporządzonych przez komendanta straży miejskiej, 2). kopii dokumentów, z których wynikają inicjatywy komendanta straży miejskiej podejmowane w w/w okresie, 3). kopii zgłoszeń (o których mowa w § 18 pkt 8 lit. h w/w Regulaminu) oraz informacji o ich liczbie w w/w okresie oraz treści. Przyznał, że 4 listopada 2019 r. organ wystosował pismo, w którym udzielił odpowiedzi na pytania 1-3 wniosku z 21 października 2019 r. W zakresie pozostałych pytań tego wniosku, a także całości wniosku z 18 października 2019 r. organ poinformował, że sprawy dotyczące relacji pracownik- pracodawca nie stanowią informacji publicznej, i nie istnieje możliwość zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że stanowisko organu, jakoby informacje dotyczące relacji pracodawca-pracownik z natury rzeczy nie stanowiły informacji publicznej, jest rażąco błędne i nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawa. Gdyby przyjąć stanowisko organu, to należałoby uznać, iż dopuszczalne jest, by wszelkie organy władz publicznych pozostawały poza jakąkolwiek kontrolą obywatelską w zakresie swojej wewnętrznej organizacji. Pogląd zaprezentowany przez organ jest także nie do pogodzenia z wyrażoną w art. 33 ustawy z 4 kwietnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 869) o finansach publicznych zasadą, iż gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Gdyby bowiem przyjąć stanowisko organu, to należałoby uznać, iż informacje o tym jak organ gminy dysponuje środkami publicznymi w zakresie komendanta straży gminnej, jest niejawna. Obecnie obowiązujące prawo oraz orzecznictwo nie stoją na przeszkodzie uznaniu, że udostępnione powinny zostać informacje o nagrodach i premiach (takich jak we wniosku), przyznanych komendantowi straży miejskiej. O ile bowiem prawo do informacji publicznej jest ograniczone ze względu na prawo do prywatności osoby fizycznej, to ograniczenie to nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne i informacji związanych z pełnieniem tychże funkcji, natomiast komendant Straży Miejskiej jest taką osobą. Z tego względu uznał, że stanowisko organu, wyrażone w odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, jest nie do utrzymania w świetle doktryny, orzecznictwa oraz treści ustawy. Tym samym organ winien udostępnić informację publiczną, zgodnie z treścią wniosku. Dalej skarżący podniósł, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ udostępnia informację bez zbędnej zwłoki, w terminie nie późniejszym niż 14 dni od złożenia wniosku. Z uwagi na to, że wniosek został złożony 20 września 2019 r. (winno być 18 października 2019r.), termin ustawowy już minął a organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, iż 4 listopada 2019 r. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego - łącznie odpowiadając na oba wnioski, jako poruszające w zdecydowanej części tożsame treści (mianowicie dotyczące kwestii uzasadnienia premii przyznanych komendantowi straży miejskiej), udostępniając informacje mające walor informacji publicznej, a także informując, w których punktach - zdaniem organu – żądane informacje nie powinny zostać udostępnione jako nie mające takiego waloru. Mianowicie organ udzielił odpowiedzi na pytania nr 1-3 oraz 6 wniosku z 21 października 2019 r., w szczególności przekazał informację o przysługującym komendantowi straży miejskiej wynagrodzeniu, przesyłając zestawienie wynagrodzeń za poszczególne miesiące, przekazał też kopie delegacji, a także udzielił informacji o pozapłacowych świadczeniach pracowniczych. Wszystkie te informacje, zdaniem organu winny być przekazane, jako mające walor informacji publicznej, odnoszące się do osoby pełniącej funkcję publiczną, a także stanowiące o wydatkowaniu środków publicznych. Organ przekazał także informację w odpowiedzi na pytanie 6 dotyczące kopii raportów wniosków, zawiadomień, sprawozdań, zestawień i pism sporządzonych przez komendanta straży miejskiej w M. i przekazanych burmistrzowi i radzie miasta w I kwartale 2019 roku - i w tym zakresie odesłał skarżącego do BIP, wskazując dokładny adres, pod którym może zapoznać się z biuletynem informacyjnym straży miejskiej (udostępnienie poprzez odesłanie do adresu BIP jest jedną z dopuszczalnych form realizowania prawa dostępu do informacji publicznej zgodnie z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Nadto organ wyjaśnił, że udostępnił już skarżącemu w odpowiedzi na inny jego wniosek, tj. wniosek z 1 października 2019 r., (w którym w punkcie 3 wnioskodawca zażądał "informacji o wysokości (w PLN) premii i nagród przyznanych w 2019 roku poszczególnym osobom w straży miejskiej w M. oraz tytułów/uzasadnień przyznania premii i nagród") informację zarówno o wysokości premii udzielonej komendantowi Straży Miejskiej w poszczególnych miesiącach, jak również uzasadnienie jej przyznania. Miało to miejsce [...] r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się kopia wniosku w tym zakresie, jak również fragment odpowiedzi dotyczący bezpośrednio premii udzielonej komendantowi Straży Miejskiej. Organ stwierdził więc, że skarżący dysponuje już zarówno informacją o tym, w jakiej wysokości udzielono komendantowi premii, jak również jej uzasadnieniem w takim zakresie, w jakim zostało ono utrwalone przez organ. W pozostałym jednak zakresie organ uznał, iż wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Pozostały zakres zapytania zmierza z jednej strony do uzyskania informacji, które organ musiałby odtworzyć - bowiem nie zostały one utrwalone w postaci innego dokumentu znajdującego się w aktach pracowniczych - gdyż podstawy do przyznania premii weryfikowane są na bieżąco, a w dokumentach pracowniczych została jedynie wskazana podstawa przyznania premii poprzez odwołanie się do poszczególnych punktów "Regulaminu wynagradzania pracowników zatrudnionych w Urzędzie Miasta M. na podstawie umowy o pracę" przyjętego zarządzeniem Burmistrza M. nr [...] z [...] r. Z kolei wniosek o informację publiczną nie może zmierzać do wytwarzania innych, jakościowo nowych dokumentów, które nie znajdują się w posiadaniu organu w momencie udzielania informacji, z drugiej zaś strony wniosek zmierza do weryfikacji pracy komendanta w relacji pracodawca - pracownik, a ta zgodnie z dominującym poglądem Sądów administracyjnych, nie stanowi informacji publicznej. Powołał się w tym zakresie na wyrok NSA z 7 października 2009 r., I OSK 209/09 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2011 r. sygn. akt: I OSK 391/11. W piśmie z 13 lutego 2020 r. skarżący wskazał, że "informacja publiczna" jest kategorią odmienną od "dokumentu", bowiem dokument jest zaledwie nośnikiem pewnej formy (treści) oraz, że w swoim wniosku nie domagał się od organu wytworzenia żadnego dokumentu, a wyłącznie udzielenia pewnych informacji. Informacja, która dotyczy pracowników pracodawcy "publicznego", wykonujących pracę, posiada określony walor publiczny, jeśli polega na wykonywaniu zadań władczych, związanych z nakładaniem na określone podmioty konkretnych obowiązków (wyrok WSA w Opolu z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Op 32/16). Uznał, że te wymogi są spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Tym samym informacje objęte zakresem wniosku dotyczą spraw publicznych i powinny być udostępnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według przywołanych wyżej kryteriów Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem tejże decyzji. Prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Szerzej sprawy dot. informacji publicznej reguluje ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 1429 – zwana dalej "u.d.i.p."). Przy rozpoznawaniu spraw, których przedmiotem jest informacja publiczna na wstępie rozważenia wymagają dwie kwestie: przedmiotowa – czy żądana informacja stanowi informacje publiczną, o której mowa w powołanej wyżej ustawie i podmiotowa – czy adresat żądania jest właściwy w sprawie jej udostępnienia w myśl u.d.i.p. W kwestii podmiotowej przypomnieć trzeba, że organy władzy publicznej (jakimi niewątpliwie są organy samorządu terytorialnego), zostały wprost wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jako podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Odnośnie zaś pierwszego zagadnienia zauważyć należy, że zakres i charakter prawa do informacji publicznej określają przepisy art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Z cytowanego już art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne". Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, ale tylko w takim zakresie, w jakim działają one jako organy realizujące powierzone im kompetencje co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności nie jest informacją publiczną. Przyjęte w języku polskim rozumienie pojęcia działalności oznacza "ogół działań, czynności, starań podejmowanych w określonym celu, zakresie" (por. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Tom 1, Warszawa 1999, s. 216). Jest to zatem aktywność ukierunkowana na wypełnienie określonego zadania i zrealizowanie określonego celu, a nie jakakolwiek aktywność. Odniesienie przez prawodawcę konstytucyjnego pojęcia "działalności" użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP do działalności takich podmiotów jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, uzasadnia wniosek, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Na tę kwestię zwrócił uwagę NSA w wyroku o sygn. akt I OSK 3255/15, gdzie stwierdził "Gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych wyżej podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy "technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej. Tymczasem w Konstytucji odróżnia się kategorię "działalności organów" od kwestii wewnętrznej organizacji ich prac." W cytowanym wyroku NSA stwierdził także, że "prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów." Pogląd ten Sąd orzekający w całości podziela i przyjmuje za własny na gruncie rozpoznawanej sprawy. Prawo do informacji dotyczy bowiem spraw publicznych rozumianych jako przejaw takiej działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, jaka ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych, co nie może być utożsamiane z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. W piśmiennictwie podnosi się, że ustawa o dostępie do informacji publicznej "daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (dokumenty wewnętrzne)" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 1, teza 2, teza 4). Z powyższego wynika, że informacje o charakterze wewnętrznym bądź technicznym nie stanowią informacji publicznej. Nie ma takiego waloru m.in. wewnętrzna korespondencja urzędowa o charakterze roboczym, odnosząca się jedynie do spraw organizacyjnych i porządkowych i nie umieszczona w aktach sprawy (wyrok NSA z 15 lipca 2010 r., I OSK 707/10). Odnosząc te uwagi ogólne do stanu przedmiotowej sprawy przypomnieć należy, że zasadniczą kwestią sporną miedzy stronami jest ocena, czy szczegółowe i konkretne uzasadnienie faktyczne każdego z punktów regulaminu wynagradzania, w oparciu o które przyznano premię Komendantowi Straży Miejskiej stanowi informację publiczną, czy też jest to informacja nie posiadająca takiego charakteru, gdyż dotycząca relacji pracowniczych. Zatem rozstrzygnięcie sporu uzależnione jest od wytyczenia granicy i ustalenia, jaka informacja dotycząca pracowników organu zobowiązanego do stosowania u.d.i.p. stanowi jeszcze informację publiczną, a jaka nie podlega już udostępnieniu stanowiąc wewnętrzną dokumentację o charakterze pracowniczym. W tak zarysowanym sporze, Sąd podzielił stanowisko organu. W odpowiedzi na wniosek z 1 października 2019r. (czyli jeden z trzech złożonych w okresie trzech tygodni, dotyczący wynagrodzenia i dodatkowych świadczeń związanych z pracą, otrzymywanych przez Komendanta Straży Miejskiej) wnioskodawca otrzymał informację o wysokości wynagrodzenia tej osoby i premii przyznanych jej w każdym z miesięcy roku 2019r. wraz z uzasadnieniem, którym było przywołanie stosownego punktu regulaminu wynagradzania oraz o przyznanych jej świadczeniach pozapłacowych. Jako wykraczającą poza zakres informacji publicznej ocenił organ informacje będące szczegółowym uzasadnieniem faktycznym, w oparciu o które przyznał mu premię za czynności objęte poszczególnymi punktami regulaminu (poza tym, że wyjaśnił, iż nie jest w posiadaniu takich szczegółowych uzasadnień, jako że nie są one sporządzane, a premia przyznawana jest na bieżąco). Innymi słowy organ ujawnił ile przeznaczył ze środków publicznych na szeroko rozumiane wynagrodzenie komendanta (tj. wynagrodzenie sensu stricto, premie i świadczenia dodatkowe), a więc ujawnił informację w zakresie, w jakim wydatkuje środki publiczne, odmówił jedynie ujawnienia jakie konkretne działania uznał za uzasadniające przyznanie premii temu pracownikowi (w odniesieniu do poszczególnych punktów regulaminu wynagradzania), a więc dlaczego uznał, że premia pracownikowi przysługuje. Natomiast szczegółowe uzasadnienie faktyczne przyznania premii – zdaniem Sądu - należy ocenić jako akt kierownictwa wewnętrznego każdej instytucji (nie tylko organu władzy publicznej realizującego zadania publiczne), pozostający w sferze jej organizacji i uregulowany przepisami prawa pracy, a nie w sferze realizacji zadań gminy jako jednostki samorządu terytorialnego albo burmistrza jako jej organu wykonawczego. Kwestię relacji pomiędzy stosunkiem pracy komendanta straży miejskiej a informacją publiczną analizował WSA w Poznaniu w sprawie o sygn. II SAB/Po 70/15, który stwierdził, że stosunek jaki łączy wójta, burmistrza czy prezydenta miasta z komendantem straży gminnej (miejskiej) ma charakter cywilnoprawny. Umowy o pracę nie mają związku z prawem publicznym i jako akty charakterystyczne dla prawa pracy nie mają elementów publicznych. W rozpatrywanym w tamtej sprawie przypadku skarżący wniósł o udostępnienie "skanu oświadczenia pracodawcy" o rozwiązaniu umowy o pracę oraz przyczyn tego rozwiązania, a zatem informacji dotyczących kwestii objętych stosunkiem pracy, łączącym burmistrza i komendanta straży gminnej. W opinii Sądu w Poznaniu takie oświadczenie burmistrza, jako oświadczenie woli pracodawcy dotyczące sfery prywatnej – faktu rozwiązania umowy o pracę i przyczyn tego rozwiązania, nie zawiera informacji mających element publiczny. Dla skarżącego wiadomym było, że umowa o pracę z komendantem Straży Gminnej została rozwiązana (podobnie jak w przedmiotowej sprawie skarżący otrzymał informację o wysokości wynagrodzenia, premii a nawet uzasadnieniu jej przyznania). W sprawie rozpoznawanej przez WSA w Poznaniu skarżący nie wnioskował o udzielenie informacji, czy do tego doszło, lecz o udostępnienie mu skanu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę. Dlatego Sąd zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym przez burmistrza, że żądana informacja w postaci oświadczenia burmistrza o rozwiązaniu umowy o pracę z komendantem Straży Miejskiej wraz z wskazanymi przyczynami jej rozwiązania, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej (podobnie jak uzasadnienie przyznania nagrody o stopniu szczegółowości żądanym przez skarżącego w niniejszej sprawie). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy obejmuje bowiem dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (tak zasadnie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 19/16). Z uwagi na powyższe, organ zasadnie przyjął, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, a zatem nie może być udostępniona zgodnie z wnioskiem. Konsekwencją stwierdzenia, że informacja objęta wnioskiem nie stanowi informacji publicznej, jest fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następują w drodze decyzji. Zatem, a contrario, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W takim wypadku odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem. W sprawie niniejszej organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w formie pisemnej i uczynił to z zachowaniem 14 – dniowego terminu ustawowego, określonego w art. u.d.i.p. W tym miejscu wyjaśnić należy, że żaden przepis u.d.i.p. nie upoważnia wnioskodawcy do dowolnego określenia terminu, w jakim żąda odpowiedzi tak jak uczynił to skarżący w przedmiotowej sprawie zakreślając organowi termin 7 – mio dniowy. Z uwagi na powyższe, zarzut pozostawania organu w bezczynności oraz naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowiącego, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p., okazał się niezasadny, podobnie jak zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.