III SAB/Gl 20/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Barbara Orzepowska- Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi J.W. na bezczynność A w B. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. skarżący J. W. - prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: "A" w B. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. (dalej jako: MZZiGK, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Złożenie skargi poprzedził następujący ciąg zdarzeń: Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2019 r. Skarżący na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018, poz. 1330; dalej jako “udip") wniósł, w związku z udzieleniem zamówienia na zadanie pn. Zakup piasku i żwiru wraz z rozplanowaniem (oznaczenie: [...]), o udostępnienie wszelkiej korespondencji prowadzonej pomiędzy Zamawiającym a Wykonawcą wykonującymi tą usługę, tj. m.in. kserokopię zawartej umowy, Protokoły częściowego odbioru robót; protokoły kontroli oraz wszelką inną dokumentację i korespondencję wraz z odpowiedziami Wykonawcy. W odpowiedzi organ pismem z dnia 28 czerwca 2019 r. poinformował, że w związku z dużą ilością spraw wnioskowana informacja zostanie udzielona w terminie do 14 sierpnia 2019 r. W związku z brakiem odpowiedzi do 20 sierpnia 2019r. Skarżący skierował do organu ponaglenie o udzielenie informacji w trybie natychmiastowym. W konsekwencji Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego bowiem organ nie podjął żadnych działań mimo przedłużenia terminu do udzielenia odpowiedzi. Podkreślił, że w żadnym ze złożonych wniosków nie udostępniono informacji ani nie podjęto decyzji o odmowie udostępnienia informacji. W związku z powyższym, na podstawie art. 149 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o: 1. zobowiązanie Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z. do rozpoznania wniosków skarżącego, o których mowa w przedstawionej w skardze tabeli w terminie 14 dni od dnia wydania wyroku poprzez udostępnienie skarżącemu informacji publicznej w żądanym zakresie. 2. wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1 000 zł. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Przedstawiając stan faktyczny wskazał, że zwrócił się 15 wnioskami w okresie od kwietnia do października 2019 r. do jednostki budżetowej Gminy B. - Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie określonym w tych wnioskach. W żadnym z przypadków nie udzielono mu żądanej informacji. Opierając się na aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych i art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zdaniem skarżącego wszystkie żądne przez niego informacje i dokumenty- wytworzone w ramach składanych przez organ zamówień na usługi i realizowanych przez poszczególnych wykonawców tych usług stanowią informację o sprawach publicznych i jako dostarczające wiedzy na temat majątku publicznego i sposobu jego zagospodarowania, podlegają udostępnieniu. Zatem organ administracji publicznej Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z., niesłusznie uznał, iż zawnioskowane przez skarżącego dokumenty nie niosą informacji publicznej. W związku z powyższym, Dyrektor Miejskiego Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w B. dopuścił się bezczynności jako organ administracji publicznej niezasadnie odmawiając (poprzez swoją bezczynność) skarżącemu dostępu do wyżej wskazanych dokumentów, naruszając jednocześnie przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 8 w zw. z art. 6, art 12 i art. 35 § 1. Pismem z 30 stycznia 2020r. organ działając na podstawie art. 13 ust. 1 udip w załączeniu przesłał Stronie skan wnioskowanej informacji. Natomiast w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazując na sporne 15 wniosków złożonych przez Skarżącego wyjaśnił, że żaden z 79 wniosków złożonych w 2019 roku nie pozostał bez odpowiedzi, a przy 64 Skarżący nie zarzucał organowi bezczynności. Sam fakt, złożenia przez Skarżącego tak znacznej ilości wniosków, bez wątpienia wymaga głębszej analizy i odniesienia się do prawdziwej motywacji tych działań, co prowadzi do oceny jako stanowiących nadużycie podmiotowego prawa dostępu do informacji publicznej. Przedstawiając kwestię pojęcia nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej zaakcentował, że ilość wniosków o udzielenie informacji publicznej (79), przyjęła wręcz porażającą skalę, co jednoznacznie wskazuje na zupełnie inny cel kierowania tych wniosków do organu, niż ten jakiemu one służą, a uregulowany ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Kierowane przez Skarżącego wnioski o udostępnienie informacji publicznej, były często bardzo rozbudowane, dotyczyły bardzo zróżnicowanego zakresu przedmiotowego, a całokształt zgromadzonej dokumentacji wskazuje na działanie mające znamiona nadużycia prawa podmiotowego do informacji publicznej. Podkreślono niechęć Skarżącego do organu, naliczane kary umowne z tytułu nienależycie wykonanych usług realizowanych w ramach zamówień publicznych, które Skarżący realizował i realizuje na rzecz organu w zakresie utrzymania czystości ulic. Wskazano na liczne spory sądowe o zasadność naliczanych względem niego kar umownych i postępowania cywilne, w których sądy powszechne wszystkich instancji oddalały powództwa Skarżącego jako w oczywisty sposób bezzasadne. Dalej zaakcentowano, że złożone w niniejszej sprawie wnioski mają na celu wywołanie dolegliwości u organu i utrudnienie jego funkcjonowania, obiektywnie nie służyły jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie tylko nie prowadząc do poprawy funkcjonowania organu, lecz wręcz przeciwnie, stanowić dla niego dokuczliwość i przeszkodę w prawidłowym funkcjonowaniu. W istocie więc wniosek nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych, a godzi w realizację tych zadań. W piśmie procesowym z 24 lutego 2020 r. Skarżący wyjaśnił, że organ odpowiedział na wniosek jednak odpowiedź nie była pełna, gdyż brak w niej było kopi umowy zawartej z wykonawcą oraz korespondencji wytworzonej w trakcie realizacji tej umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ale z innych przyczyn niż wskazał organ. W ocenie Sądu wniosek, chociaż z opóźnieniem został zrealizowany, jak wskazał organ w dopuszczalnym przez prawo zakresie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako ppsa) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Stosownie do art. 149 § 1 ppsa sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ppsa). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 ppsa). Nadto kwestie terminu załatwienia sprawy administracyjnej reguluje art. 25 § 1 kodeksu postepowania administracyjnego, którego naruszenie skarżący również podnosi. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta B. reprezentowanego przez Dyrektora Zarządu Zieleni i Gospodarki Komunalnej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej w związku z wnioskiem skarżącego z 14 czerwca 2019 r. złożonego drogą elektroniczną o udostępnienie informacji publicznej. Ponieważ skarga dotyczyła bezczynności w wykonaniu 15 wniosków skarżącego została ona rozdzielona i każdy wniosek, objęty skargą został zarejestrowany odrębnie do rozpoznania przez Sąd. Przedmiotowa sprawa dotyczy wniosku z 14 czerwca 2019 r. ([...]), który odnosi się do udzielonego zamówienia na zadanie pn. "Zakup piasku i żwiru wraz z rozplantowaniem". W podstawie prawnej i uzasadnieniu żądania wskazano ustawę o dostępie do informacji publicznej, co w ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia, gdyż żądana informacja dotyczy przetargu organizowanego przez Gminę dla uzyskania wykonawcy jej zadań własnych w którym skarżący mógł uczestniczyć w związku z prowadzoną przez niego działalnością, co czyni skarżącego jako osobę bezpośrednio zainteresowaną. Postępowanie przetargowe reguluje ustawa z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tj. Dz. U. 2019, poz.1843) i ustawa o finansach publicznych. Uczestnik postępowania przetargowego nie może uzyskiwać informacji dotyczących tego przetargu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądanie takie stanowi obejście prawa, tj. zasad, zakazów i obostrzeń wynikających ze wskazanej ustawy. Bezspornie postępowanie przetargowe jest jawne (art. 8) ale z wyjątkami 9 art. 8 ust. 3 i 4). Prowadzone jest z zachowaniem uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców oraz zgodnie z zasadą proporcjonalności i przejrzystości (art. 7 ust. 1). Przetarg ogłaszany jest w Biuletynie Zamówień Publicznych (art. 11). W przypadku przetargu ograniczonego (oferta skierowana do konkretnych wykonawców) ustawa nakłada obowiązek ujawnienia oferty na stronie internetowe (art. 47 w zw. z art. 86 ust. 5 Pzp). Z postępowania sporządza się protokół, który po jego zakończeniu jest jawny (art.96 ust. 1 i 3). Zamawiający zwraca innym wykonawca przedstawione przez nich dokumenty (art. 97 ust. 2). W szczególności określonych w niej zasad jak równość w dostępie do informacji. Terminy wynikające z postępowania przetargowego i terminy z ustawy o dostępie do informacji publicznej nie są skorelowane ale też nie wszystkie informacje dotyczące przetargu mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, której termin udzielenia wynosi 14 dni. Dokumenty przetargowe są jawne po zakończeniu przetargu, ale dokumenty innych wykonawców, którzy nie zostali wybrani są im zwracane (art. 97 ust.2). Skarżący natomiast w trybie informacji publicznej żąda 14 czerwca 2019 r. przekazania wszelkiej korespondencji związanej z realizacją rozpoczętej usługi. Ma świadomość, że usługa ta nie została jeszcze zrealizowana ale żąda ujawnienia protokołu częściowego odbioru usługi oraz wszystkich innych dokumentów związanych z tym zadaniem. W dalszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że zasady rozpoznawania wniosków dotyczących informacji publicznej określa ustawa o dostępie do informacji publicznej, która nakazuje udzielić informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 udip). Jednak jeśli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip). Przyjmuje się również, że w terminie tym organ pismem powiadamia wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną a tym samym nie podlega udzieleniu w tym trybie. Wniosek nie może dotyczyć informacji jawnych, publikowanych w BIP czy BZP (art. 10 ust. 1udip). Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań do których był zobowiązany z mocy prawa lub były one prawnie dopuszczalne (np. właściwy tryb). Wniesienie skargi na bezczynność jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Należy wskazać, że w przypadku skarg na bezczynność w sprawach z zakresu informacji publicznej, w przypadku udzielenia przez podmiot zobowiązany informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 lub ust. 2 udip, przedmiotem kontroli sądu jest prawidłowość udzielonej informacji, a więc po pierwsze, czy odpowiada ona treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz po drugie, czy podmiot zobowiązany prawidłowo ustalił, że żądane dane nie mieszczą się w zakresie "pojęcia informacja publiczna" lub że część z nich nie podlega ujawnieniu. W sytuacji, gdy sąd administracyjny uzna, że podmiot zobowiązany błędnie uznał, iż określone dane nie stanowią informacji publicznej lub nie podlegają udostępnieniu - wówczas sąd powinien uznać, że organ znajduje się w bezczynności i zobowiązać go do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 5.06.2019 r., I OSK 2685/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Faktem jest, że w doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się szeroką definicję pojęcia informacja publiczna. W oparciu o ustawę oraz art. 61 Konstytucji RP, NSA uznał, że informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Stąd też informację publiczną z pewnością stanowią dokumenty, których treść jest związana z działaniami organów władzy publicznej. Przedstawiona definicja pojęcia informacji publicznej wynika z art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 udip udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Przechodząc zatem do merytorycznej kwestii zasadności skargi przede wszystkim wskazać należy, iż Konstytucja w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej i reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej wniosek strony skarżącej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, a żądana informacja – jak uznał to organ - miała charakter informacji publicznej. Organ udostępnił wnioskowaną informację 30 stycznia 2020r. Poza tym jak wskazał organ wielość składanych wniosków przez Skarżącego (79) i ich różnorodność oraz zakres żądań uniemożliwiają terminowe załatwianie tych spraw, dezorganizując funkcjonowanie organu. Dokonując więc wykładni art. 1 ust.1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP należy zauważyć, że za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Celem tej ustawy jest bowiem poddanie działania organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej, czynić je bardziej transparentnymi, a tym samym zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa. Jednakże tak rozumiane uprawnienie nie może powodować, ponad wszelką wątpliwość, paraliżu funkcjonowania organu, dezorganizacji pracy w związku z obowiązkiem terminowego załatwiania kolejnych wniosków tego samego podmiotu o udzielenie następnych informacji . Zdaniem Sądu wymienione we wniosku informacje, obejmujące dokumentację prowadzoną pomiędzy Zamawiającym a Wykonawcami wykonującymi usługę w ramach zamówienia na zadanie pn. "Zakup pisaku i żwiru wraz z rozplantowaniem" bez wątpienia powodowały nadmierne obciążenie organu dodatkowymi obowiązkami i w konsekwencji skutkowały przedłużeniem się czasokresu ich udostępnienia. W tym zakresie rację należy przyznać organowi, że takie działanie Strony stanowi nadużywanie prawa z udip. Wniosek skarżącego został złożony w dniu 14 czerwca 2019 r., natomiast trzeba pamiętać, że zadanie zostało zrealizowane 5 lipca 2019 r. dlatego też organ nie mógł w terminie złożenia wniosku udzielić informacji skarżącemu. Ostatecznie 30 stycznia 2020 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek. Zatem w dacie orzekania przez tut. Sąd nie pozostawał już bezczynny. Poza tym zwrócić uwagę należy, że w ilości składanych wniosków pogubił się także sam Skarżący bowiem w żądaniach skargi zawarł wniosek o zobowiązanie do działania Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z. – który nie jest organem w tym postępowaniu. Należy podkreślić, że przepisy ppsa nie definiują pojęcia "bezczynności". Jak wskazano wyżej pojęcie to zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Jednak oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, co do sposobu procedowania w załatwieniu wniosku skarżącego Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie wniesienia skargi i orzekania. Bezsprzecznie, po wniesieniu skargi na bezczynność organ udzielił skarżącemu odpowiedzi, co jednak nie zadowoliło wnioskodawcy. Uznał, że wniosek został wykonany w części. Dał temu wyraz w piśmie z 24 lutego 2019 r. adresowanym do Sądu (k.19 akt sądowych), w którym podtrzymał skargę. W piśmie tym nie jednak nie podnosi braku ujawnienia umowy ale wyłącznie na dokumentów przetargowych (zapytanie, protokół z postępowania, dokumentacji związanej z ustaleniami wartości szacunkowej zamówienia) w tym prywatnych oferentów (odpowiedzi wykonawców), które informacją publiczną nie są i nie podlegają ujawnieniu w tym trybie. Tym samym, uznając, że w tym zakresie organ udzielił skarżącemu odmownej informacji milczącej i powtórnie uczynił to po wniesieniu skargi na bezczynność w odpowiedzi na skargę. Tym samym skoro żądana informacja nie jest publiczną, to organ nie może być w bezczynności co do jej udzielenia i nakazy w tym zakresie naruszałyby prawo. Sąd podziela stanowisko organu o nadużywaniu przez skarżącego trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co potwierdza niniejsza skarga. Nie może odnieść się do 79 złożonych przez skarżącego wniosków, z których tylko 15 zostało załatwionych niezgodnie z oczekiwaniami wnioskodawcy. Treść skargi opisująca kwestionowane wnioski nie wyklucza zasadności takiego stanowiska. Organ jednak sam się do zaistniałej sytuacji przyczynił, gdyż to organ winien wnikliwie analizować każdy wniosek i w pierwszej kolejności oceniać, czy istotnie wskazana podstawa prawna żądania jest właściwa i czy żądane dokumenty lub informacje dotyczą informacji publicznej. Czy nie stoi za wnioskiem interes faktyczny wnioskodawcy lub obejścia przepisów innych ustaw. To organ posiada wiedzę czy skarżący nie żąda informacji w sprawie w której jest stroną i wykorzystuje tryb ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu obejścia przepisów z innych ustaw (Pzp). Winien mu to jednak bezzwłocznie zakomunikować. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy informacja winna być udzielona w terminie 14 dni a nie dłużej niż 2 miesiące, chyba, że wskazano inny termin. Również niewłaściwy tryb, brak informacji (dokumenty niewytworzone, umowa nie podpisana) winny być w tym samym terminie oznajmione pismem wnioskodawcy. Milcząca odmowa winna być zastąpiona informacją w odpowiedzi na ponaglenie aby uniknąć skargi na bezczynność. Skarżący udzielił częściowo informacji na etapie skargi na bezczynność co stanowi naruszenie prawa, ale z racji, że dotyczyło braku pisemnej informacji o braku podstaw do udzielenia żądanej informacji, która informacją publiczną nie jest, Sąd uznał, że skargę należało oddalić. Nie bez znaczenia pozostaje fakt wielości składanych przez skarżącego wniosków, co może uzasadniać milczący sposób ich załatwienia do czasu ponaglenia. Brak informacji negatywnej wydłuża czas postępowania i skutkuje skargą na bezczynność, która w istocie nie stanowi kontroli merytorycznej stanowiska organu. Na koniec zauważyć należy, że sam skarżący z racji wielości spraw błędnie wnioskował o zobowiązanie do działania Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg i Infrastruktury Informatycznej w Z. – który nie występował w tym postępowaniu. W ocenie Sądu nie stanowi podstawy do odmowy udzielenia informacji publicznej o którą wystąpił konkretny podmiot w sytuacji konfliktu stron czy prowadzonego sporu sądowego w innej sprawie. O sposobie i terminie załatwienia wniosku decyduje to czy dotyczy on informacji publicznej i to nie publikowanej w BIP. Jeżeli żądana informacja jest informacją publiczną wniosek winien być załatwiony, zgodnie z wymogami ustawy. Tylko w przypadku informacji publicznej organ może pozostawać w bezczynności w jej udzieleniu. Jeżeli zaś skarżący nie podziela stanowiska organu musi zaskarżyć merytoryczne rozstrzygnięcie organu czyli informację uzyskaną 30 stycznia 2020 r. wykazując merytoryczna argumentację uzasadniającą stanowisko, że mieści się ona w pojęciu informacji publicznej bądź w dacie żądania była możliwa do udzielenia. Nie można żądać informacji na przyszłość, może ona dotyczyć dokumentów istniejących I informacji wytworzonych czyli faktów dokonanych. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę na bezczynność organu uznając ją za bezzasadną. ----------------------- 5