III SAB/Gl 281/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę, Pismem z 13 czerwca 2025 r. A. G. (dalej też jako: skarżący, strona, wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prokuratura Rejonowego w B. (dalej również: organ, Prokurator) w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że 4 czerwca 2025 r. wpłynęło do organu pismo A. G., stanowiące wniosek o udzielenie mu informacji publicznej. Przedmiotowy wniosek zawierał pytania określone w siedmiu punktach. Wnioskodawca powołując się między innymi na ustawę z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. z dnia 23 marca 2022 r., Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) wystąpił do organu o udzielenie informacji w następującym zakresie: 1. Doręczenie uwierzytelnionych kopii dokumentów, wskazujących na procedowanie w sprawie PR K. [...], 2. Informację czy prok. F. otrzymał nagrodę pieniężna lub jakąkolwiek inną, 3. Informację czy prok. F. otrzymał wytyczne od prokuratorów przełożonych, 4. Informację czy prok. F. otrzymał jakiekolwiek upomnienie czy karę dyscyplinarną, 5. Informację czy prok. G. otrzymał jakiekolwiek upomnienie czy karę dyscyplinarną, 6. Informację czy prok. F. podjął jakiekolwiek działanie w związku z pozyskanymi informacjami o fałszowaniu dokumentów przez prok. G. dokumentów, 7. Informację dlaczego prok. F. dopuszcza prok. G. do fałszywego oskarżenia w sprawie [...]. Organ odpowiedział skarżącemu pismem z 5 czerwca 2025 r. które zawierało wyczerpujące ustosunkowanie się do 7 punktów przedmiotowego wniosku strony z 4 czerwca 2025 r. i zostało przesłana skarżącemu na skrzynkę ePUAP 5 czerwca 2025 r . Odpowiedź organu zawierała następującą treść: "W odpowiedzi na Pana wniosek o udzielenie informacji publicznej podaję : - w sprawie [...] był Pan wzywany do uzupełnienia braku formalnego zawiadomienia o przestępstwie czego Pan nie uczynił, - Prokuratura Rejonowa w B. nie jest dysponentem środków publicznych a zatem o informację w kwestii przyznawanych nagród należy zwrócić się do Prokuratury Okręgowej w K., - Prokurator Rejonowy M. F. nie otrzymywał wytycznych, - Prokurator M. F. nie był karany dyscyplinarnie, - Prokurator D. G. nie był karany dyscyplinarnie, - Prokurator D. G. nie jest podejrzany o fałszowanie dokumentów, - prokurator D. G. jest oskarżycielem publicznym w sprawie [...] na podstawie przepisów prawa. W konsekwencji wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach opisaną na wstępie skargę zatytułowaną jako skarga na nieudzielenie informacji publicznej w czynie ciągłym przez Prokuratura Rejonowego w B.. Skarżący wnosił o: a) stwierdzenie bezczynności Organu w zakresie udzielenia informacji na wniosek obywatela [...], b) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, c) przyznanie - na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - od Organu na rzecz Skarżącego kwoty 38.077,00 zł (trzydzieści osiem tysięcy siedemdziesiąt siedem złotych), ze względu na zuchwałe i w czynie ciągłym łamanie prawa przez organ, który został powołany do respektowania prawa, a sam to prawo narusza i konieczne już było wielokrotne angażowanie WSA w Gliwicach i NSA, d) zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku w terminie 7 dni od dnia zawrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. Zdaniem strony zuchwałość i jawne łamanie prawa przez organ dowodzi m.in. fakt, że kierownik organu udaje, iż nie wie, czy otrzymał jakąkolwiek nagrodę. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł, iż w piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej może mieć miejsce również w przypadku udzielenia informacji innej niż taka, której oczekuje wnioskodawca, tudzież udzielenia informacji niepełnej czy chaotycznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, "Przegląd Prawa Publicznego", 2012, nr 6, s. 75). Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1737/10 i z 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1432/17). Skarżący wskazał, że zwraca uwagę, iż udzielenie informacji przez organ po wniesieniu skargi, nie zwalnia sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu lub przyznania skarżącemu sumy pieniężnej (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, gdyż bezczynność organu nie miała miejsca. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 4 czerwca 2025 r. do Prokuratury Rejonowej w B. wpłynęło pismo A. G., stanowiące wniosek o udzielenie mu informacji publicznej. Wniosek zawierał 7 punktów. Pismem z dnia 5 czerwca 2025 r. A. G. udzielono odpowiedzi na każde z zadanych pytań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 dalej: "p.u.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując procedowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2006 r., II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z 19 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny udzielonej wnioskodawcy odpowiedzi należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych, zwłaszcza jeśli została wytworzona przez podmioty publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji; 6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności, m.in.: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bez wątpienia więc organ Prokurator Rejonowy w B. –– jest podmiotem publicznym, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Należy zauważyć, iż informacje w zakresie trybu i przedmiotu działalności, kompetencji, sposobu załatwiania spraw – z mocy art. 6 ust. 1 u.d.i.p. – stanowią informację publiczną. Dalej wymaga podniesienia, iż organ w terminie wymaganym art. 13 u.d.i.p. czyli w terminie 14 dni od dnia złożenia przez stronę wniosku z 4 czerwca 2025 r. wystosował via ePUAP odpowiedź do strony – tj. pismo z 5 czerwca 2025 r. w którym organ ustosunkował się do żądania strony. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, nie może być mowy o bezczynności czy przewlekłości w działaniu kontrolowanego organu. Skoro wniosek w trybie u.d.i.p. został złożony za pośrednictwem ePUAP 4 czerwca 2025 r. to organ rozpoznając go 5 czerwca 2025 r. nie popadł w stan bezczynności. W przedmiotowej sprawie skarżący na swój wniosek złożony w dniu 4 czerwca 2025 r. uzyskał wyczerpującą odpowiedź organu już następnego dnia tj. czerwca 2025 r. Wspomniana odpowiedź precyzyjnie i konkretnie dotyczyła zadanych pytań. Zdaniem Sądu skarżący otrzymał w terminie od organu odpowiedź w zakresie żądanej informacji. Natomiast niezadowolenie skarżącego z ww. odpowiedzi nie jest przedmiotem oceny Sądu. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że organ pozostawał bezczynnym. Wobec powyższych okoliczności faktycznych i prawnych, w szczególności wobec udzielenia skarżącemu odpowiedzi pismem z 5 czerwca 2025 r., Sąd uznał, że skarga jest bezzasadna i należało ją oddalić zgodnie z art. 151 p.p.s.a.