III SAB/Gl 3/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G. na bezczynność Rady Miejskiej O. w przedmiocie jednostek pomocniczych postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 stycznia 2005 r. K.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Rady Miasta w O. polegającą na niepodjęciu uchwały o utworzeniu jednostek pomocniczych tj., jak określił skarżący, "powołaniu Rad dzielnic [...], [...] oraz [...]". Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz warunków formalnych, a przede wszystkim dopuszczalność skargi. W przepisie art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. sprecyzowane zostały granice właściwości tego Sądu. Wynikają one także z innych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Jako, że skarga dotyczy bezczynności organu, to zakres kontroli Sądu w takim przypadku określony został w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem Sąd orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. w sprawach na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Bezczynność polegająca na niepodjęciu uchwały przez radę gminy nie mieści się zatem w przypadkach wyżej określonych. Dopuszczalność skargi na bezczynność w tym zakresie należy zatem upatrywać w art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591, ze zm.), który zgodnie z ust. 1 stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Na zasadzie zatem tego przepisu należy ocenić, czy niepodjęcie uchwały w sprawie utworzenia jednostki pomocniczej stanowi bezczynność organu gminy, polegającą na niewykonaniu czynności nakazanej prawem. Przy czym skarga wnoszona przez zainteresowaną osobę w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym powinna odpowiadać Sygn. akt III SAB/Gl 3/05 warunkom określonym w art. 101 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem skarga na bezczynność dopuszczalna jest tylko w sprawie z zakresu administracji publicznej i po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu gminy. Sąd więc w pierwszej kolejności winien był zbadać, czy skarżący dopełnił warunku uprzedniego wezwania rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Owa bezskuteczność wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia może mieć miejsce zarówno wtedy, gdy organ gminy nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, a więc nie zajmie stanowiska w przedmiocie naruszenia, jak i wówczas, gdy w doręczonej wnoszącemu odpowiedzi nie uwzględni jego wezwania ( por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 maja 1998 r. FPS 1/98, publik. ONSA 1998/3 poz. 78). Z pisma Przewodniczącego Rady Miejskiej z dnia [...] skierowanego do K.G. wynika, że na skutek wniesionego wniosku w sprawie doprowadzenia do wyborów "Samorządów Mieszkańców O.", sprawa została przedstawiona i omówiona na posiedzeniu XX Sesji Rady Miejskiej O. w dniu [...], gdzie Rada opowiedziała się za tym, aby nie tworzyć dodatkowej jednostki pomocniczej w Gminie O.. Pismem z dnia [...] K.G. złożył do Wojewody [...] skargę na bezczynność Rady Miejskiej w O. polegającą na nieutworzeniu jednostek pomocniczych, tj. rad dzielnic [...],[...],[...]. Skoro, zdaniem wnioskodawcy, radni nie wnieśli projektu stosownej uchwały, a jedynie "w wolnych wnioskach i głosach" przegłosowali negatywnie kwestię utworzenia rady dzielnicy [...], to na skutek braku możliwości zaskarżenia uchwały, zarzut bezczynności jest zasadny. Jak wynika z treści skargi oraz pism załączonych do skargi, skarżący nie skierował do Rady Miejskiej w O. wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w związku z niepodjęciem uchwały o utworzeniu jednostki pomocniczej. Takiego wezwania, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie może zastąpić skarga na bezczynność Rady Miasta w O. wniesiona do Wojewody [...], bowiem wezwanie to musi być skierowane do organu samorządowego znajdującego się w ramach struktury organizacyjnej danej gminy. Skierowanie skargi do organu nadzoru uruchamia wyłącznie postępowanie nadzorcze w ramach własnych, samodzielnych kompetencji tego organu i nie zastępuje wezwania, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 1995 r. sygn. akt II S.A. 105/95, publik. ONSA1996/2. poz. 81). Również charakteru wezwania nie spełnia pismo z dnia Sygn. akt III SAB/Gl 3/05 [...] załączone do skargi, a skierowane do Przewodniczącego Rady, w którym skarżący wniósł wyłącznie o udzielenie informacji, na zasadzie art. 11b ustawy o samorządzie gminnym, o jednostkach pomocniczych, które w gminie zostały utworzone Wobec powyższego, przyjdzie stwierdzić, że nie został wyczerpany tryb określony w art. 101 w zw. z art. 101a, w związku z czym należało uznać skargę za przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną. Zgodnie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.