III SAB/Gl 308/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2020 r. sprawy ze skargi P. G. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza bezczynność Wójta Gminy O. oraz, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązuje Wójta Gminy O. do załatwienia wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni, 3) zasądza od Wójta Gminy O. zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Pismem z [...] r. P.G. (dalej: wnioskodawca, lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wójta Gminy O. (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na tematów kosztów ponoszonych przez Gminę w latach 2017, 2018 i 2019 na promocję gminy, o rozdzielenie kosztów na lata oraz o szczegółowe informację na temat poniesionych wydatków, a także o wyodrębnienie kosztów ponoszonych przy "promocji gminy", które zostały przeznaczone na różnego rodzaju umowy cywilnoprawne tytułem wynagrodzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując, że wniosek strony jest zbyt ogólny i nie został sprecyzowany, zatem nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że [...] r. skarżący skierował do Gminy O. wiele wniosków o udostępnienie informacji publicznej, w tym wniosek dotyczący kosztów ponoszonych przez Gminę w 2017, 2018 i 2019 (aktualnych na dzień odpowiedzi na wniosek) na promocję gminy. Wnioskodawca wniósł o rozdzielenie kosztów na lata oraz o szczegółowe informacje na temat poniesionych wydatków. Wniósł także o wyodrębnienie kosztów ponoszonych przy "promocji gminy", które zostały przeznaczone na różnego rodzaju umowy cywilnoprawne tytułem wynagrodzenia. Pismem z [...] r. organ wezwał wnioskodawcę do precyzyjnego wskazania, co rozumie pod pojęciem "promocja gminy". W odpowiedzi skarżący pismem z [...] r. wskazał, że chodzi o wszystkie koszty związane z promocją gminy. Kolejnym pismem z [...] r. organ wezwał wnioskodawcę w terminie 14 dni do sprecyzowania treści żądania, w szczególności do wskazania co wnioskodawca rozumie pod pojęciem kosztów związanych z "promocją gminy" oraz jakich szczegółowych informacji na temat poniesionych wydatków dotyczy wniosek. Poinformował też, że w przypadku braku odpowiedzi w powyższym zakresie i we wskazanym terminie, pozostawi wniosek bez rozpatrzenia. Pismem z [...] r. skarżący przytoczył słownikową definicję słowa "promować" oraz wniósł o przesłanie wszystkich faktur związanych z promowaniem, popularyzowaniem, zwiększaniem atrakcyjności, reklamą gminy w podmiotach, które tego rodzaju usługi oferowały, np. promocja/reklama w prasie, radiu, telewizji. Pismem z [...] r. organ poinformował skarżącego, że pozostawia wniosek bez rozpatrzenia. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] r., skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez "nieprawidłowe przyjęcie, że zachodzę przesłanki ograniczenia prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej". Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wykonania wniosku oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że promocja gminy jest wymieniona jako jedno z zadań własnych gminy w art. 7 ust. 1 pkt 18 ustawy z 22 lutego 2019 r. o samorządzie gminnym (Dz.U, z 2019 r. poz. 506, dalej u.s.g.). Nie jest obowiązkiem wnioskodawcy wyjaśnianie organom gminy, co oznaczają nałożone przez ustawodawcę zadania, przypisane gminie, zatem wniosek odnoszący się bezpośrednio do jednego z tych zadań był sformułowany dostatecznie precyzyjnie. Organ w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając zajęte stanowisko przedstawił przebieg postępowania daleko wykraczający poza przedmiot skargi przez wskazanie ilości wniosków złożonych przez skarżącego oraz sposobu ich załatwienia i odpowiedzi organu na pytania zawarte w poszczególnych wnioskach. Następnie organ wyjaśnił, że zakres pojęcia "promocja gminy" jest zbyt szeroki, aby organ mógł ocenić, czy wniosek w istocie dotyczy udostępnienia informacji publicznej i przede wszystkim, aby mógł go w prawidłowy sposób zrealizować. Promocja gminy może dotyczy szeregu wydatków i kosztów - od reklam w mediach, przez wydawanie map i folderów, aż po organizowanie wydarzeń kulturalnych. Wydatki na promocję gminy mogą być również dokonywane przez różne jednostki organizacyjne. Organ nie wie jakiego zakresu dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Co więcej skarżący wniósł o "szczegółowe informacje na temat poniesionych wydatków". Organ również w tym przypadku nie jest w stanie zidentyfikować, o jakie szczegółowe informacje chodzi i jaki ma być zakres udostępnienia informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 1429, dalej: u.d.i.p). informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy. W przedmiotowej sprawie skarga została zainicjowana wnioskiem skarżącego z [...] r. Wniosek ten dotyczył kosztów ponoszonych przez Gminę w 2017, 2018 i 2019 (aktualnych na dzień odpowiedzi na wniosek) na promocję gminy. Wnioskodawca wniósł o rozdzielenie kosztów na lata oraz o szczegółowe informacje na temat poniesionych wydatków. Wniósł także o wyodrębnienie kosztów ponoszonych przy "promocji gminy", które zostały przeznaczone na różnego rodzaju umowy cywilnoprawne tytułem wynagrodzenia. Pismem z [...] r. organ wezwał wnioskodawcę do precyzyjnego wskazania, co rozumie pod pojęciem "promocja gminy". W ocenie organu wniosek został uznany za zbyt ogólny i rodzący wątpliwości w zakresie zakwalifikowania poszczególnych wydatków jako wydatków na promocję. Wnioskodawca wskazał, że chodzi o wszystkie koszty związane z promocją gminy. Kolejnym pismem z [...] r. organ wezwał wnioskodawcę w terminie 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, do sprecyzowania treści żądania wniosku, w szczególności do wskazania co wnioskodawca rozumie pod pojęciem kosztów związanych z "promocją gminy" oraz jakich szczegółowych informacji na temat poniesionych wydatków dotyczy wniosek. Następnie zaś pismem z [...] r. pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Zaprezentowane stanowisko organu jest błędne. Celem dostępu do informacji publicznej jest zagwarantowanie transparentności działalności organów władzy publicznej. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące kosztów poniesionych na promocję gminy stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie przy tym do treści art. 6 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) oraz o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a). Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Słusznie wskazał skarżący w skardze do Sądu, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2016 r., poz. 446, dalej: u.s.g.) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy; w szczególności zadania własne obejmują sprawy promocji gminy (pkt 18 ). W tej sytuacji skoro skarżący żądał we wniosku informacji dotyczących kosztów ponoszonych przez Gminę w 2017, 2018 i 2019 (aktualnych na dzień odpowiedzi na wniosek) na promocję gminy. To informacje takie powinny być skarżącemu przekazane, gdyż prawo dostępu do informacji publicznej powinno być interpretowane na korzyść podmiotu ubiegającego się o daną informację i w sposób umożliwiający jej udostępnienie, chociażby w części, czego w niniejszej sprawie zabrakło (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. I OSK 787/10, wyrok NSA z dnia 2 lipca 2003r. sygn. II SA 837/03, Monitor Prawniczy Nr 178/2003, s. 770). Gmina powinna posiadać informacje jakie koszty poniosła na swoją promocję. Kwestia ta nie została przez organ wyjaśniona. Zupełnie niezrozumiała dla Sądu byłaby sytuacja, gdyby Gmina takich informacji nie posiadała. W tym stanie rzeczy nie ma racji organ, wzywając skarżącego kolejnymi pismami do precyzyjnego wskazania, co rozumie pod pojęciem "promocja gminy", wskazując, że wniosek jest zbyt ogólny i rodzący wątpliwości w zakresie zakwalifikowania poszczególnych wydatków jako wydatków na promocję. To Gmina realizując zadania własne w zakresie promocji, wie najlepiej jakie koszty poniosła na promocję. To Gmina dokonuje kwalifikacji wydatków poniesionych na promocję. Nie może żądać, aby skarżący wyjaśnił Gminie co rozumie przez promocję i o jakie konkretnie wydatki mu chodzi. Zresztą skarżący wyjaśnił, że chodzi mu o wszystkie wydatki Gminy poniesione na promocję. Odnośnie pozostałych wnioskowanych informacji o rozdzielenie kosztów na lata oraz o szczegółowe informacje na temat poniesionych wydatków, o wyodrębnienie kosztów ponoszonych przy "promocji gminy", które zostały przeznaczone na różnego rodzaju umowy cywilnoprawne tytułem wynagrodzenia, należy wskazać, że nie zostało wyjaśnione, czy informacje te nie są już w posiadaniu Gminy. Jednakże gdyby organ nie posiadał rozróżnienia na koszty poniesione na różnego rodzaju umowy cywilnoprawne tytułem wynagrodzenia, to Gmina winna rozważyć, czy mamy do czynienia z informację prostą, czy przetworzoną. Kwestia ta nie została przez organ wyjaśniona. Należy również zauważyć, że rozpatrując wniosek odnośnie udzielenia informacji przetworzonej organ bada istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej istotne jest nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1870/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r., II SA/Wa 1721/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Te same uwagi dotyczą wniosku skarżącego o przesłanie wszystkich faktur związanych z promowaniem, popularyzowaniem, zwiększaniem atrakcyjności, reklamą gminy w podmiotach, które tego rodzaju usługi oferowały, np. promocja/reklama w prasie, radiu, telewizji. To organ powinien rozważyć, czy żądania skarżącego dotyczą informacji prostej, czy przetworzonej. Sąd w takich rozważaniach organu nie może zastąpić. Powyższe potwierdza, że wniosek skarżącego w zakresie objętym skargą powinien zostać rozpoznany przez Wójta Gminy albo poprzez udzielenie pełnej informacji w formie czynności materialno – technicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy nie rozpoznał wniosku skarżącego w ustawowym terminie. Z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do jej uzyskania. Z kolei, przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek. Powyższe regulacje odczytywane w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. pozwalają wyprowadzić jednoznaczny wniosek o związaniu organu treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wzywanie strony do wyjaśnienia znaczenia "wydatków na promocję gminy", jest błędne, w sytuacji gdy gmina w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 18 u.s.g. realizuje zadania własne w zakresie promocji gminy. A zatem, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się w przedmiotowej sprawie bezczynności. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z [...] r. (objętego skargą) terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt wraz z prawomocnym wyrokiem z uwzględnieniem powyższych wskazań. Oceniając natomiast stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek z art. 149 § 1a) p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a) p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem nieuwzględnienie wniosku skarżącego, nie wynikało ze złej woli organu, lecz było wynikiem błędnej interpretacji przepisów. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Koszty te obejmują wpis od skargi w wysokości 100 zł, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).