III SAB/Gl 342/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi W. I. na bezczynność Starosty M. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę M. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytania nr 2 i 3 w terminie 14 dni od czasu zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, 2. stwierdza, że Starosta M. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa w zakresie pytania nr 2 i 3 wniosku skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r., 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Starosty M. na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi W. I. (dalej "Wnioskodawca" lub "Skarżący") jest bezczynność Starosty M. (dalej także "organ administracji" lub "Starosta") w zakresie informacji publicznej. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Wnioskodawca pismem skierowanym w dniu 30 czerwca 2025 r. na adres mailowy Starosty, powołując się na art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483), dalej Konstytucja RP oraz ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p."), wniósł o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych zdefiniowanego w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 820, dalej "rozporządzenie") z uwzględnieniem prac geodezyjnych zgłoszonych w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. z następującymi informacjami: 1. ID pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 1), 2. Identyfikator wykonawcy pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 3 czyli nr NIP), 3. Nr uprawnień kierownika pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 4), 4. Powierzchnia obszaru objętego pracą geodezyjną (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. a), 5. Data wpływu zgłoszenia pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. b), 6. Data wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. f), 7. Data sporządzenia pierwszego protokołu weryfikacji (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. g). 2. Pismem z 9 lipca 2025 r. Starosta w odpowiedzi na powyższy wniosek przesłał informacje, informując, że zostały ograniczone o identyfikator wykonawcy pracy geodezyjnej oraz numer uprawnień kierownika pracy geodezyjnej z uwagi na fakt, iż są to dane mogące stanowić tajemnicę przedsiębiorców oraz naruszać prywatność osób fizycznych niekorzystających z pieniędzy publicznych i nierealizujących zadań publicznych. 3. Pismem z 15 lipca 2025 r. Wnioskodawca, dziękując za odpowiedź, wyjaśnił, że nie znalazł w niej całości oczekiwanych informacji i poprosił o ich uzupełnienie. 4. Pismem z 22 lipca 2025 r. Starosta podtrzymał swoje stanowisko, wyrażone w piśmie z 9 lipca 2025 r. 5. Wnioskodawca pismem z 22 lipca 2025 r. wyjaśnił, że dane publikuje na dedykowanej stronie internetowej, gdzie zamieszcza ranking współczynnika terminowości weryfikacji będącego stosunkiem czasu wykorzystanego na weryfikację do czasu przewidzianego ustawowo na weryfikację pracy. 6. Starosta udzielił odpowiedzi za pomocą skrzynki ePUAP pismem z 5 sierpnia 2025 r., tym razem anonimizując dane w zakresie identyfikatora wykonawcy pracy geodezyjnej oraz nr uprawnień zawodowych kierownika pracy geodezyjnej. Stwierdził bowiem, że zanonimizowane dane podmiotów nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż nie dotyczą jakiejkolwiek sprawy publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i nie dają jakiejkolwiek wiedzy na temat działalności organu administracji. 7. Pismem z 8 sierpnia 2025 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając Staroście bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (Dz. U. z 1977 r., nr 38, poz. 167) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. Skarżący wniósł o: - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia, - zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że przedmiotem jego wniosku jest informacja publiczna podlegająca udostępnieniu, bowiem stanowi informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania sprawy (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.), prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.). Podkreślił, że o podobne dane wystąpił do wszystkich powiatów w Polsce i już ponad 315 z nich udostępniło je. Wyjaśnił, że dane te służą do sprawdzenia wypełnienia przez organ art. 7b ust. 1a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w tym równego traktowania wszystkich wykonawców prac geodezyjnych w zakresie weryfikacji wyników prac geodezyjnych oraz poprawności realizacji prac geodezyjnych polegającej na sprawdzeniu, czy zgodnie z art. 11 ustawy Prawa geodezyjnego i kartograficznego praca została zgłoszona przez przedsiębiorcę. W ocenie Skarżącego jest to działanie w interesie publicznym, gdyż monitoruje właściwe stosowanie przepisów prawa. Analogicznie jest z numerem uprawnień kierownika pracy geodezyjnej - dzięki numerowi uprawnień można sprawdzić w rejestrze, czy osoba realizująca prace geodezyjne posiada odpowiednie uprawnienia do kierowania tymi pracami (art. 42 ust. 1 i 2 i art. 48 ust. 1 pkt 7 prawa geodezyjnego i kartograficznego). Zatem jest to również działanie w interesie publicznym. 8. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, nie dopatrując się swojej bezczynności w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargę należało częściowo uwzględnić. Zgodnie z art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wobec tego, że rozpoznawana sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w u.d.i.p., regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust.1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (ust. 1). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (ust. 2). Z kolei, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje co do zasady bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zatem organ do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi wyjaśniającej, że nie jest w posiadaniu informacji. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Starosty w rozpoznaniu wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 30 czerwca 2025 r. W sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest sporne że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu, w tym również Skarżącemu. Przechodząc z kolei do oceny zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznych, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Udostępnieniu podlega również informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.). Skarżący wniósł o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych zdefiniowanego w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z uwzględnieniem prac geodezyjnych zgłoszonych w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 ze zm., dalej również "P.g.i.k."). Rozporządzenie określa organizację i tryb prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zwanego "zasobem", w tym m.in. rodzaje materiałów i zbiorów danych gromadzonych w centralnym, wojewódzkim i powiatowym zasobie, a także sposób i tryb pozyskiwania, ewidencjonowania, przechowywania, zabezpieczania, a także udostępniania materiałów i zbiorów danych. Materiały pozyskuje się do zasobu w wyniku realizacji prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, jak również działań organu prowadzącego zasób. W rozdziale 3 rozporządzenia (od § 6 do § 11) uregulowano sposób i tryb pozyskiwania, ewidencjonowania, przechowywania i zabezpieczania materiałów i zbiorów danych. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia organ prowadzący zasób prowadzi w postaci elektronicznej w systemie teleinformatycznym: 1) rejestr prac geodezyjnych i kartograficznych, obejmujący: a) prace geodezyjne zgłoszone zgodnie z art. 12 ustawy oraz b) prace geodezyjne lub prace kartograficzne realizowane na podstawie umowy, o której mowa w art. 40a ust. 2 pkt 3 ustawy, zwanej dalej "umową"; 2) ewidencję materiałów zasobu; 3) rejestr wniosków o udostępnienie materiałów zasobu. Z kolei w myśl § 8 ust. 2 rozporządzenia rejestr prac geodezyjnych i kartograficznych zawiera dane określające: 1) dentyfikator zgłoszenia prac geodezyjnych albo oznaczenie umowy; 2) imię i nazwisko lub nazwę wykonawcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, zwanego dalej "wykonawcą"; 3) identyfikator wykonawcy wskazany w zgłoszeniu prac geodezyjnych albo w umowie; 4) imię i nazwisko oraz numer uprawnień zawodowych kierownika prac geodezyjnych; 5) cel zgłoszonych prac geodezyjnych albo przedmiot umowy; 6) położenie przestrzenne obszaru objętego zgłoszonymi pracami geodezyjnymi lub umową; 7) datę rozpoczęcia zgłoszonych prac geodezyjnych lub prac objętych umową; 8) przewidywany termin przekazania wyników zgłoszonych prac geodezyjnych lub prac objętych umową do właściwego organu prowadzącego zasób; 9) w przypadku zgłoszonych prac geodezyjnych: a) powierzchnię obszaru objętego zgłoszonymi pracami geodezyjnymi, b) datę wpływu zgłoszenia prac geodezyjnych, c) wysokość opłaty za udostępnione materiały zasobu, d) datę otrzymania opłaty, o której mowa w lit. c, e) identyfikatory materiałów zasobu udostępnionych podmiotowi, który zgłosił prace geodezyjne, f) daty wpływu zawiadomień o przekazaniu wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do właściwego organu prowadzącego zasób, g) daty sporządzenia protokołów weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych, h) daty doręczenia wykonawcy prac geodezyjnych protokołów weryfikacji, i) informacje dotyczące uzupełniania zgłoszonych wcześniej prac geodezyjnych obejmujące: – datę wpływu uzupełnienia, – zakres uzupełnienia, – datę otrzymania opłaty, o której mowa w ust. 1b załącznika do ustawy, jeżeli jest wymagana; 10) w przypadku prac objętych umową, datę sporządzenia dokumentu potwierdzającego odbiór przedmiotu umowy; 11) inne informacje dotyczące obsługi zgłoszenia prac geodezyjnych lub umowy. Skarżący zażądał informacji określonych w § 8 ust. 2 pkt 1, 3, 4 i 9 lit. a, b, f i g rozporządzenia. Starosta przekazał Skarżącemu informacje prócz danych wskazanych w § 8 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia uwagi na fakt, iż są to dane mogące stanowić tajemnicę przedsiębiorców oraz naruszać prywatność osób fizycznych. Starosta wskazał również, że dane podmiotów nie mają charakteru informacji publicznej, gdyż nie dotyczą jakiejkolwiek sprawy publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i nie dają jakiejkolwiek wiedzy na temat działalności organu administracji. Stanowisko organu jest błędne. Rejestr określony w rozporządzeniu jest rejestrem publicznym prowadzonym przez organ administracji i dane w nim określone podlegają ujawnieniu w trybie u.d.i.p. Zadania z zakresu prowadzenia tego typu rejestrów powierzone zostały również powiatom. W art. 4 ust. 1 pkt 9,10 i 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. 2024.107) wskazano, że powiat wykonuje zadania publiczne w zakresie: 9) geodezji, kartografii i katastru; 10) gospodarki nieruchomościami; 11 ) administracji architektoniczno-budowlanej. Jak zasadnie stwierdził WSA w Rzeszowie w powołanym przez Skarżącego wyroku z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/Rz 215/24 "ustawa zatem definiuje prowadzenie tego typu rejestrów na potrzeby także innych zadań powiatu jako zadanie publiczne. Informacja o sposobie wykonywania przez organ powiatu zadania publicznego jest w ocenie sądu informacją o sprawach publicznych. Za sprawę publiczną uznaje każdy przejaw aktywności władzy publicznej (jej organów), osób pełniących funkcje publiczne i samorządów oraz już tylko niektóre z działań innych osób, jednostek organizacyjnych, a to tylko takie, które wiążą się z wykonywaniem zadań publicznych przy jednoczesnym dysponowaniu majątkiem publicznym. W tym konkretnym przypadku dotyczy to działań polegających na tworzeniu zasobu geodezyjnego poprzez włączanie do niego określonych operatów czy map wykonanych przez określone osoby." Wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej dotyczy prowadzenia przez organ administracji publicznego rejestru. Prawidłowość, kompletność, czy terminowość składania stosownych danych do rejestru (czy też ich niezłożenia) są sprawami publicznymi dotyczą prowadzenia ewidencji geodezyjnej, co należy do działań samorządu powiatowego. Skarżący zasadnie podniósł, że działa w interesie publicznym, gdyż, wnosząc o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych, monitoruje właściwe stosowanie przepisów prawa przez organ administracji. W orzecznictwie wskazuje się, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez niego wytworzonych, jak i te, których podmiot zobowiązany używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W związku z powyższym, obowiązkiem organu było udostępnienie Skarżącemu żądanej informacji w zakresie pytania 2 i 3 bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Przesłanki wydania takiej decyzji określa przede wszystkim art. 5 u.d.i.p., w którym ustawodawca wskazał ograniczenia w prawie dostępu do informacji publicznej, wymieniając wśród nich prywatność osoby fizycznej bądź tajemnicę przedsiębiorcy. Jeżeli zatem w ocenie organu żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorcy lub naruszają prywatność osób fizycznych, to organ zobowiązany był do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czego jednak nie uczynił. Skoro na dzień wniesienia skargi organ administracji nie podjął ww. czynności ani nie wydał decyzji (w zakresie pytania nr 2 i 3 wniosku Skarżącego) dopuścił się bezczynności w tym zakresie (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) i Sąd zobowiązał Starostę do załatwienia wniosku (w zakresie pytania nr 2 i 3 wniosku Skarżącego) w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast nie było podstaw do stwierdzenia bezczynności organu administracji w zakresie pozostałych pytań Skarżącego, skoro Starosta udzielił żądanych informacji. W ocenie Sądu bezczynność Starosty nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18; z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19; z 18 stycznia 2019 r., II OSK 1557/18; z 5 września 2018 r., II OSK 272/18 - opubl. w CBOSA). Starosta zareagował na wniosek Skarżącego i choć nie udostępnił wszystkich żądanych informacji, to postawy organu nie sposób ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą. Sąd z urzędu rozważył także zastosowanie środka prawnego w postaci grzywny. Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych sprawy nie ma żadnych podstaw do jego zastosowania. Środki prawne z art. 149 § 2 p.p.s.a. powinny być stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2021 r., I SAB/Po 29/20; wyrok WSA w Gliwicach z 7 sierpnia 2019 r., SAB/Gl 72/19 - opubl. w CBOSA). Taki naganny przypadek nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie z przyczyn opisanych powyżej. Rozpatrując sprawę ponownie, Starosta będzie związany oceną prawną Sądu i rozpatrzy wniosek Skarżącego (w zakresie pytania nr 2 i 3 wniosku) w trybie u.d.i.p.). Sąd, stwierdzając bezczynność i zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku nie przesądza, że żądana informacja publiczna ma być Skarżącemu udostępniona w zakresie żądanym przez Skarżącego. Organ winien informację udostępnić w formie czynności materialno-technicznej lub odmówić jej udostępnienia (w całości lub części) w formie decyzji administracyjnej, w szczególności po rozważeniu istnienia przesłanek odmowy jej udostępnienia wskazanych w art. 5 u.d.i.p. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego wpis (100 zł).