III SAB/Gl 383/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi G. B. na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Nadleśniczy Nadleśnictwa K. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. zobowiązuje Nadleśniczego Nadleśnictwa K. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] r. w zakresie jego punktu 2 i 3 w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, 3. zasądza od Nadleśniczego Nadleśnictwa K. na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 8 kwietnia 2024r., G.B. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca), w trybie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, (dalej jako: "p.p.s.a.") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa K. z siedzibą w K. (dalej: Nadleśniczy, organ), w przedmiocie udzielenia mu informacji publicznej, o którą wystąpił wnioskiem z 3 listopada 2023 r. W skardze strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. W związku z powyższym strona wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona m.in. przedstawiła przebieg postępowania. Jej zdaniem organ tylko częściowo odpowiedział na jej wniosek. Zdaniem skarżącego doszło do nie udzielenia informacji publicznej oraz udostępnienia informacji tylko częściowo w zakresie złożonych wniosków. Jako termin do udostępnienia informacji (wniosek z 19 lutego 2024r.) został wskazany przez organ dzień 19 kwietnia 2024r. z czego wynika, że Nadleśniczy aby udostępnić stronie 114 protokołów szacowań z roku 2023 potrzebuje, według stanu na dzień wniesienia skargi, aż 61 dni. W związku z tym w ocenie strony organ nie realizuje w sposób prawidłowy wniosku o udostępnienie informacji, co sprawia, że pozostaje on w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wskazanej we wniosku z 3 listopada 2023 r. informacji. Stan faktyczny sprawy jest następujący. Wnioskiem z dnia 3 listopada 2023r. skarżący wystąpił z wnioskiem do organu o udostępnienie informacji w zakresie: "1. Przekazania informacji ile dokonano szacowań szkód na terenie przy ul. [...] w K. (załącznik graficzny) w latach 2020, 2021, 2022 i 2023 zakończonych protokółami w ramach obwodu łowieckiego nr 72. 2. Jakie kwoty odszkodowań wypłacono zakres pkt. 1 3. o przekazanie dokumentów - protokołów szacowania zakres pkt.1. 4. Powyższe dokumenty wnoszę o pozbawienie informacji osobowych objętych RODO". W związku z powyższym pismem z dnia 17 listopada 2023 r. organ wezwał skarżącego do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego przetworzenia informacji publicznej wskazując, że zakres przedmiotowego wniosku stanowił informację przetworzoną albowiem określone wnioskiem informacje dotyczące zarówno ilości szacowań szkód na wskazanym przez skarżącego obszarze zlokalizowanym przy ul. [...] w K.w latach 2020, 2021, 2022 i 2023 zakończonych protokołami w ramach obwodu łowieckiego nr [...], jak i kwoty odszkodowań wypłaconych za szkody powstałe na wskazanym przez skarżącego obszarze są informacjami nowymi, nieistniejącymi dotychczas w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe Nadleśnictwie K. Dalej 20 listopada 2023 r. skarżący sprecyzował wniosek w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, żądając udostępnienia informacji w zakresie: "1. Ilości oszacowań szkód w ramach całego obwodu łowieckiego nr [...] w latach 2020- 2023; 2. Skanów protokołów oszacowania w ramach całego obwodu łowieckiego nr [...]; 3. Powyższe dokumenty wnoszę o pozbawienie informacji osobowych objętych RODO". Pismem z dnia 4 grudnia 2023 r. organ wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, z uwagi na powzięcie przez organ wątpliwości co do zakresu przygotowania protokołów szacowania, w szczególności do okresu czasu jakiego udostępniane protokoły mają dotyczyć. Jednocześnie termin na rozpatrzenie wniosku został wyznaczony na dzień 20 grudnia 2023 r. Następnie pismem z 12 grudnia 2023r. skarżący sprecyzował wniosek wskazując, że wniosek o udostępnienie informacji dotyczy: "1. ilości szacowań szkód w ramach całego obwodu łowieckiego nr [...] w latach 2020, 2021, 2022 i 2023; 2. skanów protokołów szacowania w ramach całego obwodu łowieckiego nr [...]". Pismem z 20 grudnia 2023r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie pkt. 1 sprecyzowanego wniosku z 12 grudnia 2023r. Natomiast w zakresie pkt. 2 wniosku, z uwagi na brak jego sprecyzowania organ pozostawił bez rozpoznania. W związku z czym pismem z dnia 19 lutego 2024r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "1. udostępnienia informacji - protokołów szacowania szkód łowieckich 114 szacowań w 2023r. w ramach obwodu łowieckiego nr. [...]; 2. udostępnienie informacji - protokołów szacowań szkód łowieckich na podstawie art. 50 Ustawy Prawo Łowieckie przed podmioty inne niż PGL LP Nadleśnictwo K. w latach 2021-2023". Następnie pismem z dnia 4 marca 2024 r. organ w zakresie pkt. 1 wniosku z 19 lutego 2024r. na jego rozpatrzenie wyznaczył termin 20 marca 2024r. Natomiast w zakresie pkt. 2 wniosku, z uwagi na brak posiadanych przez organ wskazanych dokumentów pozostawiony został bez rozpoznania. Dalej pismem z dnia 19 marca 2024r., organ w zakresie pkt. 1 wniosku z 19 lutego 2024r. wskazał, że nowy termin jego rozpatrzenia został wyznaczony na dzień 19 kwietnia 2024r. Jednocześnie organ ponownie wskazał, że wniosek w zakresie pkt. 2 z uwagi na brak posiadanych przez organ wskazanych dokumentów pozostawiony został bez rozpoznania. Pismem z dnia 17 marca 2024r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o udostępnienie informacji w zakresie: "1. ilości przeprowadzonych szacowań - postępowań, prowadzonych na podstawie art. 50 Ustawy Prawo Łowieckie przed podmioty inne niż PGL LP Nadleśnictwo K. w latach 2021-2023; 2. podania podmiotu lub podmiotów przeprowadzających postępowania co do pkt. 1". Następnie pismem z dnia 2 kwietnia organ wskazał, że w zakresie pkt. 1 wniosku z 17 marca 2023r. wniosek ten pozostawiony został bez rozpoznania z uwagi na brak uczestnictwa organu w postępowaniach przeprowadzonych w oparciu o art. 50 Ustawy Prawo Łowieckie przez podmioty inne niż PGL LP Nadleśnictwo K. w latach 2021- 2023, a także nieposiadania danych w zakresie tych postępowań. Ponadto, w zakresie pkt. 2 wskazanego wniosku, został on także pozostawiony bez rozpoznania wobec nieposiadania przez organ danych podmiotów przeprowadzających takie postępowania. W następstwie powyższego skarżący w dniu 7 kwietnia 2024r. złożył za pośrednictwem Nadleśniczego Nadleśnictwa K. skargę do WSA w Gliwicach na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przy czym skarżący nie wskazał, czy skarga dotyczy wszystkich złożonych wniosków o udostępnienie informacji zainicjowanych po 3 listopada 2023r., czy tylko wniosku z dnia 19 lutego 2024r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ m.in. wskazał, że skarżący nie wskazał, czy skarga dotyczy wszystkich złożonych wniosków o udostępnienie informacji zainicjowanych po 3 listopada 2023r. czy tylko wniosku z dnia 19 lutego 2024r. W ocenie organu, w żadnym wypadku skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie złożył ponaglenia w organie, a skarga niespełniająca tych wymogów podlega odrzuceniu stosowanie do art. 53 § 2b p.p.s.a. Ponadto skarga nie zasługuje na uwzględnienie ze względu na brak stanu bezczynności wynikający z pism kierowanych ze strony organu do skarżącego. W ocenie organu ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ww. ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Ponadto w ocenie organu trudno jest mówić o bezczynności organu, skoro żądane dokumenty nie posiadały waloru informacji publicznej, gdyż same w sobie nie wywoływały skutku w sferze publiczno-prawnej. Ma to znaczenie, gdyż realizacja prywatnego, indywidualnego interesu danego podmiotu nie ma nic wspólnego z realizacją prawa dostępu do informacji publicznej, a zatem nie korzysta się wówczas z gwarantowanego Konstytucją oraz ustawą uprawnienia danego jednostce. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania. Nadto organ z najdalej idącej ostrożności, na wypadek nieuwzględnienia powyższych argumentów, wskazał, że ewentualna bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ w sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, nie pozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Według organu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Nieprawdą, są twierdzenia skarżącego jakoby organ nie realizował w sposób prawidłowy wniosków o udostępnienie informacji, czego skutkiem miało być pozostawianie organu w bezczynności w przedmiocie udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji, gdyż żadne z pism skarżącego nie zostało pozostawione bez terminowej odpowiedzi. Natomiast to wnioskodawca zaniechał wskazania jaki zakres żądanych informacji stanowi informację publiczną, a na żądanie organ u nie wykazał szczególnej istotności dla interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji stanowiących informację przetworzoną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 14 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ocena co do bezczynności organu musi być dokonana na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z nich uprawnieniach i obowiązkach. W przedmiotowej sprawie są to przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Powyższe potwierdza, że wniosek skarżącego w zakresie objętym skargą powinien zostać rozpoznany przez organ albo poprzez udzielenie pełnej informacji w formie czynności materialno-technicznej albo przez wydanie stosownej decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Ustawa bowiem nie przewiduje możliwości załatwienia sprawy poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania skoro spełnia wymogi formalne. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Nadleśniczy jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie u.d.i.p., do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p. jak wcześniej wskazano każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Regulacja ta jest wyrazem realizacji konstytucyjnego prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Zatem zakres przedmiotowy objęty zapytaniem skarżącego odnosił się - w pełnym zakresie - do informacji publicznej. Przedmiotowy wniosek o udzielenie informacji wpłynął do organu w formie elektronicznej 3 listopada 2023 r., co oznacza, że termin załatwienia sprawy upływał 17 listopada 2023 r., podczas gdy organ faktycznie udzielił odpowiedzi w części dopiero 20 grudnia 2023 r., a więc bez zachowania ustawowego terminu do udzielenia odpowiedzi. Natomiast skarga strony do WSA wniesiona została w dniu 8 kwietnia 2024r. Co prawda organ 17 listopada 2023r. wezwał stronę do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego stwierdzając, że żądana informacja stanowi informacja przetworzoną lecz strona w dniu 20 listopada sprecyzowała swój wniosek z 3 listopada 2023r. (wyłączyła kwoty odszkodowań) domagając się udostępnienia informacji prostej nie przetworzonej. W związku z czym organ pismem z 4 grudnia 2023 r. wezwał stronę do sprecyzowania jej wniosku w szczególności do okresu czasu jakiego udostępniane protokoły miały dotyczyć, a strona 11 grudnia 2023 r. sprecyzowała wniosek. W świetle powyższego, organ powinien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie i terminie przewidzianym w u.d.i.p. Stosownie do przepisów tej ustawy - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) (...) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Należy wskazać, że w przypadku skarg na bezczynność w sprawach z zakresu informacji publicznej, w przypadku udzielenia przez podmiot zobowiązany informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 lub ust. 2u.d.i.p., przedmiotem kontroli sądu jest prawidłowość udzielonej informacji, a więc po pierwsze, czy odpowiada ona treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz po drugie, czy podmiot zobowiązany prawidłowo ustalił, że żądane dane nie mieszczą się w zakresie pojęcia "informacja publiczna" lub że część z nich nie podlega ujawnieniu. W sytuacji, gdy sąd administracyjny uzna, że podmiot zobowiązany błędnie uznał, że określone dane nie stanowią informacji publicznej lub nie podlegają udostępnieniu - wówczas sąd powinien uznać, że organ znajduje się w bezczynności i zobowiązać go do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r. I OSK 2685/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji zaś gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002 r., II SA/Lu 507/02). W tym stanie rzeczy, skoro wniosek dotyczył informacji publicznej, organ winien był go załatwić według zasad określonych w u.d.i.p., czego bezspornie nie uczynił, dopuszczając się tym samym bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., lecz bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nieudostępnienie informacji publicznej w całości nie było bowiem przejawem złej woli lecz wiązało się z prezentowaną przez organ odmienną oceną prawną charakteru wniosku. W piśmie organu, z dnia 20 grudnia 2023 r., dotyczącym pytania nr 2 i 3 wniosku strony z 3 listopada 2023 r., zabrakło wyczerpujących rozważań czy wnioskowane przez skarżącego informacje mieszczą się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p. Sąd przystępując do takowej oceny oraz kontroli, czy przedmiotowa sprawa mieści się w zakresie u.d.i.p. stwierdził co następuje. W przedmiotowej sprawie Nadleśniczy ww. pismem [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. udzielając informacji publicznej stronie odpowiedział jedynie na 1 pkt. jej wniosku z 3 listopada 2023r. zaś pozostałe pkt. 2-4 wniosku pozostawił bez rozpoznania, okoliczność ta jest bezsporna. Zdaniem Sądu pismo organu z dnia 4 grudnia 2023 r. skierowane do strony nie może zostać uznane za odpowiadające wymogom u.d.i.p.,(tj. sprecyzowania wniosku w szczególności do okresu czasu jakiego udostępniane protokoły miały dotyczyć), gdyż nie wynika z niego w jakiej części i zakresie wniosek skarżącego jest niejasny i nieprecyzyjny. Oznacza to, że organ nie udzielił w terminie wynikającym z przepisu art. 13 ust.1 u.d.i.p., odpowiedzi (na wniosek z 3 listopada 2023r.) we właściwym zakresie i o określonej treści, a zatem organ pozostaje w bezczynności. Sąd stanął na stanowisku, iż doszło do naruszenia przepisów art.3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p., art.13 ust.1 u.d.i.p., art. 16 ust.1 u.d.i.p., w ten sposób, ze organ w przypadku uznania że skarżący nie wykazał interesu, o którym mowa w przepisie art.3 ust.1pkt 1 u.d.i.p., winien był wydać zgodnie z przepisem art.16 ust.1 u.d.i.p., decyzję odmowną, czego nie uczynił, a w przypadku uznania, że wniosek o udzielenie informacji publicznej jest niejednoznaczny i nieprecyzyjny powinien był w terminie wynikającym z przepisu art.13 ust.1 u.d.i.p., poinformować skarżącego na piśmie, ze jego wniosek nie spełnia koniecznego standardu precyzji i jasności, konkretnie wskazując w jakiej części i w jakim zakresie, a tym samym nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art.1 ust.1 w zw. z art.10 ust.1 u.d.i.p., wobec czego nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów u.d.i.p. W ocenie Sądu, nie doszło zatem do zlekceważenia obowiązku udostępnienia informacji publicznej, lecz do nieodpowiedniego załatwienia wniosku. W świetle przywołanego art. 13 ust.1 u.d.i.p., nie było to prawidłowe załatwienie wniosku. Wobec tego Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności lecz bezczynność nie miała charakteru rażącego (art. 149 § 1a p.p.s.a.), ponieważ organ udzielił skarżącemu w części odpowiedzi (pkt.1 sentencji wyroku). Sąd uznał, że organ nie rozpoznał wniosku strony w całości i w konsekwencji zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 3 listopada 2023 r. (z uwzględnieniem wskazanych uwag) w zakresie jego punktu 2 i 3 w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem - stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt. 2 sentencji wyroku). W związku ze stwierdzeniem bezczynności, zasadne okazało się żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania 100 zł. wpisu od skargi (pkt.3 sentencji wyroku) stosownie do art. 200 p.p.s.a. Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.