III SAB/Gl 394/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P. L. na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent Miasta G. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta G. do rozpatrzenia wniosku skarżącego, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Prezydenta Miasta G. na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi P. L. (dalej "Wnioskodawca" lub "Skarżący") jest bezczynność Prezydenta Miasta G. (dalej "organ administracji" lub "Prezydent") w kwestii dostępu do informacji publicznej. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Wnioskodawca pismem z 18 sierpnia 2025 r. (złożonym elektroniczne za pośrednictwem systemu eDoręczenia) skierowanym do Rady Miejskiej w G. wniósł, na podstawie art. 10 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p."), o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) Kopii opinii radcy prawnego wydanej w odpowiedzi na zapytanie Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miasta G. z dnia 17 marca 2025 r. w sprawie trybu procedowania petycji dotyczącej odrzucenia pomysłu przywrócenia tramwajów w G. (sprawa nr [...], korespondencja nr [...]), informacja o zapytaniu Komisji pochodzi z protokołu posiedzenia Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miasta G. z dnia 17 marca 2025 r. 2) Informacji o dacie wydania ww. opinii oraz jej autorze. Wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie informacji w formie elektronicznej za pośrednictwem systemu eDoręczenia na jego adres doręczeń elektronicznych. 2. Organ administracji w dniu 2 września 2025 r. poinformował Wnioskodawcę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 30 września 2025 r. 3. Skarżący w dniu 2 września 2025 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na bezczynność Rady Miasta G. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia 18 sierpnia 2025 r., zarzucając naruszenie: 1) art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niezałatwienie wniosku w terminie 14 dni od jego złożenia, co stanowi bezczynność organu, 2) art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poprzez wydanie pisma o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy po upływie ustawowego terminu 14 dni, co czyni to działanie wadliwym proceduralnie i nie eliminuje stanu bezczynności. Skarżący wniósł o: 1) Stwierdzenie, że bezczynność Rady Miasta G. w udostępnieniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). 2) Zobowiązanie Rady Miasta G. do załatwienia wniosku z dnia 18 sierpnia 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). 3) Zasądzenie od Rady Miasta G. na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych (art. 200 p.p.s.a.). 4) Wymierzenie Rady Miasta G. grzywny w wysokości 500 zł (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Uzasadniając skargę, Skarżący argumentował, że termin zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. upłynął w dniu 1 września 2025 r. i do tego dnia organ nie udostępnił żądanej informacji, nie wydał decyzji odmownej ani nie powiadomił o przedłużeniu terminu. Dopiero w dniu 2 września 2025 r. organ przesłał pismo o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 30 września 2025 r., uzasadniając to potrzebą uzyskania dodatkowej opinii prawnej. Działanie to stanowi naruszenie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., który wymaga, aby powiadomienie o przedłużeniu terminu nastąpiło w terminie określonym w ust. 1, tj. nie później niż w ciągu 14 dni od złożenia wniosku. Przekroczenie tego terminu czyni powiadomienie nieskutecznym i nie przerywa stanu bezczynności. 4. W odpowiedzi na skargę organ administracji, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o: 1) umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości (art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.), ewentualnie, w przypadku braku podstaw umorzenia postępowania, 2) oddalenie skargi. Organ administracji wyjaśnił, że skarga została wniesiona w dniu przekazania informacji o przedłużeniu rozpoznania sprawy. Mianowice organ administracji udostępnił Skarżącemu całość żądanej informacji publicznej w dwóch etapach - najpierw 5 września 2025 r., przekazując umowę na obsługę prawną oraz wstępną odpowiedź, a następnie 15 września 2025 r., udostępniając kompletne opinie prawne będące przedmiotem wniosku. Skarżący otrzymał wszystkie żądane dokumenty. Kontynuowanie postępowania sądowego byłoby niecelowe, ponieważ nie może już doprowadzić do zaspokojenia interesu Skarżącego, który został zrealizowany przez udostępnienie informacji. Postępowanie w tym stanie rzeczy jest bezprzedmiotowe. Organ administracji przyznał, że powiadomienie o przedłużeniu terminu zostało wysłane 2 września 2025 r., czyli jeden dzień po upływie podstawowego czternastodniowego terminu, jednakże z żadnego przepisu ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika, aby powiadomienie wysłane z jednodniowym opóźnieniem było prawnie bezskuteczne lub prowadziło do automatycznego stwierdzenia bezczynności organu. Przekroczenie terminu na zawiadomienie o przedłużeniu nie powoduje automatycznej bezskuteczności tej czynności, a ocena czy doszło do bezczynności wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim tego, czy organ rzeczywiście prowadził czynności zmierzające do załatwienia sprawy. W przedmiotowej sprawie jednodniowe opóźnienie w wysłaniu powiadomienia było wynikiem intensywnych działań organu zmierzających do merytorycznego rozstrzygnięcia złożonej kwestii prawnej, a nie rezultatem zaniechania czy opieszałości. Co więcej, Skarżący otrzymał powiadomienie o przedłużeniu terminu i został poinformowany o przyczynach niemożności dotrzymania pierwotnego terminu, a następnie otrzymał żądaną informację publiczną na długo przed upływem przedłużonego terminu, bo już 5 i 15 września 2025 r., podczas gdy przedłużony termin upływał dopiero 30 września 2025 r. Sprawa dotyczyła niezwykle złożonej kwestii prawnej związanej z konfliktem między zasadą jawności życia publicznego a ochroną wewnętrznych procesów decyzyjnych organu. Organ musiał dokonać wyważenia między prawem obywatela do informacji publicznej, a potrzebą zachowania przestrzeni dla swobodnej wymiany poglądów prawnych wewnątrz administracji. Konieczność przeprowadzenia analizy prawnej charakteru żądanych dokumentów w pełni uzasadnia przedłużenie terminu na podstawie art. 13 ust 2 u.d.i.p. Dodatkowo organ musiał uwzględnić fakt, że opinie prawne były przywoływane w uchwałach Rady Miasta, co mogło wpływać na zmianę ich charakteru z dokumentów wewnętrznych na informację publiczną. Taka sytuacja wymagała szczególnie starannej analizy prawnej, aby z jednej strony nie naruszyć prawa do informacji, a z drugiej nie utworzyć precedensu automatycznego udostępniania wszystkich wewnętrznych opinii prawnych. Skarżący nie wykazał ani nie uprawdopodobnił, aby jednodniowe opóźnienie w otrzymaniu powiadomienia o przedłużeniu terminu spowodowało jakąkolwiek szkodę lub realne naruszenie jego praw. Przeciwnie, otrzymał on powiadomienie jedynie z jednodniowym opóźnieniem, pierwszą część informacji już 5 września 2025 r., a komplet żądanych dokumentów 15 września 2025 r., czyli na piętnaście dni przed upływem przedłużonego terminu. Organ przez cały czas działał w dobrej wierze, dążąc do prawidłowego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy. Świadczy o tym niezwłoczne podjęcie czynności po otrzymaniu wniosku, zasięgnięcie specjalistycznej opinii prawnej w celu prawidłowej kwalifikacji dokumentów, szybkie udostępnienie informacji po wyjaśnieniu wątpliwości prawnych oraz transparentna komunikacja ze Skarżącym na każdym etapie postępowania. Mając na uwadze całokształt przedstawionych okoliczności, organ administracji wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z uwagi na udostępnienie całości żądanej informacji publicznej. Gdyby jednak Sąd nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania, organ administracji wniósł o oddalenie skargi, albowiem jednodniowe opóźnienie w powiadomieniu o przedłużeniu terminu, przy jednoczesnym aktywnym i skutecznym prowadzeniu sprawy zakończonej pełnym udostępnieniem żądanej informacji, nie stanowi ani bezczynności, ani rażącego naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi. 5. W replice do odpowiedzi na skargę Skarżący podniósł, że dniu 2 września 2025 r. bezczynność Rady Miasta G. była faktem dokonanym i bezspornym. Ustawowy termin 14 dni upłynął bezskutecznie. Późniejsze działanie organu, podjęte najpewniej w reakcji na zainicjowanie kontroli sądowej, nie może sanować wcześniejszego naruszenia prawa.  Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje: Skargę należało częściowo uwzględnić. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wobec tego, że rozpoznawana sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w u.d.i.p., regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust.1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2). Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (ust. 1). Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (ust. 2). Z kolei, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje co do zasady bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zatem organ do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi wyjaśniającej, że nie jest w posiadaniu informacji. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Prezydenta w rozpoznaniu wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 18 sierpnia 2025 r. W sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest sporne że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu, w tym również Skarżącemu. Mając powyższe przepisy na uwadze, skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony 18 sierpnia 2025 r., ustawowy 14 dniowy termin ustosunkowania się do wniosku upływał 1 września 2025 r. Tymczasem organ po upływie tego terminu, tj. 2 września powiadomił Skarżącego o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 30 września 2025 r., uzasadniając to potrzebą uzyskania dodatkowej opinii prawnej, a następnie udostępnił Skarżącemu informację publiczną w dniu 5 i 15 września 2025 r. , czyli po upływie ustawowego terminu i po wniesieniu skargi do Sądu. Skarżący zasadnie podniósł, że powiadomienie go o przedłużeniu terminu dopiero 2 września, stanowi naruszenie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., który wymaga, aby powiadomienie o przedłużeniu terminu nastąpiło w terminie określonym w ust. 1, tj. nie później niż w ciągu 14 dni od złożenia wniosku. Skarżący prawidłowo wskazał, że przekroczenie tego terminu nie przerywa stanu bezczynności. Ocena bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej dokonywana jest według stanu faktycznego na dzień orzekania przez sąd administracyjny. Sąd zobowiązany jest badać, czy w dacie wniesienia skargi adresat wniosku pozostawał w bezczynności. Sąd ma obowiązek uwzględniania zdarzeń, które powodują, że ewentualne zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. W takim przypadku sąd nie może zobowiązać adresata wniosku do podjęcia czynności, która została już podjęta przed dniem rozpoznania przez sąd skargi. Celem bowiem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność jest doprowadzenie do podjęcia przez podmiot zobowiązany do określonego w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej działania. W rozpoznawanej sprawie w dacie wnoszenia skargi organ pozostawał w bezczynności, gdyż mimo upływu terminu 14 dni, liczonego od daty złożenia wniosku, nie udzielił informacji publicznej ani w inny sposób prawem przewidziany nie odniósł się do złożonego wniosku. Dopiero 2 września 2025 r. organ administracji poinformował Skarżącego o przedłużeniu terminu na udzielenie informacji, a następnie udzielił żądanej informacji publicznej - już po złożeniu skargi. Tym samym w dacie orzekania przez Sąd, stan bezczynności organu już nie istniał, gdyż informacja została udzielona. Jednak w dacie złożenia skargi organ administracji pozostawał w bezczynności. W takim przypadku rozpoznanie skargi na bezczynność organu administracji polega na stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności, co stanowi uwzględnienie skargi. Podnoszone przez Prezydenta w odpowiedzi na skargę okoliczności nie mogły zostać uwzględnione przez Sądu. Jeżeli istotnie sprawa dotyczyła niezwykle złożonej kwestii prawnej związanej z konfliktem między zasadą jawności życia publicznego a ochroną wewnętrznych procesów decyzyjnych organu, Prezydent miała prawo przedłużyć termin na udzielenie informacji zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jak już Sąd wyjaśnił przedłużenie ustawowego 14 dniowego terminu po jego upływie jest bezskuteczne. Skoro zatem organ administracji przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek Skarżącego, postępowanie dotyczące nakazania organowi rozpatrzenia wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Wobec powyższego należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Skarżącego. W ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2019 r., II OSK 3374/18; z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19; z 18 stycznia 2019 r., II OSK 1557/18; z 5 września 2018 r., II OSK 272/18 - opubl. w CBOSA). Organ administracji po otrzymaniu skargi udostępnił żądane informacje zatem postawy organu nie sposób ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą. Sąd rozważył także zastosowanie środka prawnego w postaci grzywny, o co wnosił Skarżący. Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznych sprawy nie ma żadnych podstaw do jego zastosowania. Środki prawne z art. 149 § 2 p.p.s.a. powinny być stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2021 r., I SAB/Po 29/20; wyrok WSA w G. z 7 sierpnia 2019 r., SAB/Gl 72/19 - opubl. w CBOSA). Taki naganny przypadek nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie z przyczyn opisanych powyżej. W tym zakresie Sąd oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego wpis (100 zł).