III SAB/Gl 401/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury i Sztuki w P. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 23 września 2025r., J.B. (dalej: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury i Sztuki w P. (dalej: Dyrektor, organ) w przedmiocie udzielenia mu informacji publicznej, o którą wystąpił wnioskiem z 19 sierpnia 2025 r. do Dyrektora w sprawie: o udostępnienie informacji publicznej w postaci zestawienia wysokości środków finansowych oraz wartości środków rzeczowych i nierzeczowych, które przekazali poszczególni sponsorzy na organizację tegorocznej imprezy pn. Dni P., wskazując w treści wniosku 27 podmiotów sponsorujących imprezę z jednoczesnym zastrzeżeniem aby żądanym zestawieniem objąć również inne podmioty dokonujące "świadczeń na rzecz imprezy". Stan faktyczny sprawy jest następujący. Skarżący w dniu 19 sierpnia 2025 r. zwrócił się (e-mailem) do Miejskiego Ośrodka Kultury i Sztuki w P. o udostępnienie informacji publicznej w postaci zestawienia wysokości środków finansowych oraz wartości środków rzeczowych i nierzeczowych, które przekazali poszczególni sponsorzy na organizację tegorocznej imprezy pn. Dni P., wskazując listę podmiotów, których dotyczy zapytanie: -A Sp. z o.o., -B S.A., -C, - D Sp z o.o., -E Sp. z o.o. w P., - F S.A., -G Sp. z o.o., -H Sp. z o.o., -I S.A., -J Sp. z o.o., -K , -L S.A., -M w P., -N, - O oddział w P., -P, -R, - S, -T, -PUH U, -W, -X sp. z o.o., -Y Sp. z.o.o., -Z S.C. - A1. W przypadku, gdy świadczenia na rzecz ww. imprezy zostały dokonane przez inne podmioty nie wymienione w powyższej liście, strona prosiła o ujęcie ich i wyszczególnienie w zestawieniu. W dniu 28 sierpnia 2025 r. Miejski Ośrodek Kultury i Sztuki w P. poinformował skarżącego, iż ze względu na zakres wnioskowanych danych jak również konieczność skontaktowania się ze sponsorami, w umowach z którymi zawarte były klauzule poufności, nie jest możliwe dochowanie 14-dniowego terminu załatwienia sprawy, informując jednocześnie, iż odpowiedź na wniosek zostanie udzielona w terminie do 10 października 2025 r. W dniach 28 i 29 sierpnia 2025 r. skarżący skierował do Miejskiego Ośrodka Kultury i Sztuki w P. ponaglenia. W związku z powyższym skarżący złożył opisaną na wstępie skargę na bezczynność Dyrektora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze wniósł o: 1. Zobowiązanie Miejskiego Ośrodka Kultury i Sztuki w P. do udostępnienia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku. 2. Stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). 3. Wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że działanie organu jest sprzeczne z prawem i stanowi bezczynność, ponieważ art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przewiduje 14 dni jako termin maksymalny. Natomiast przedłużenie do 2 miesięcy na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. możliwe jest wyłącznie w razie szczególnych okoliczności, np. konieczności przetworzenia informacji - których w przedmiotowej sprawie nie ma. Nadto skarżący wskazał, że żądana informacja, która znajduje się w posiadaniu organu (wynika bezpośrednio z zawartych umów), nie wymaga żadnego opracowania ani przetwarzania. Ponadto skarżący wskazał, że powoływanie się przez organ na klauzule poufności i konsultacje z kontrahentami nie jest ustawową przesłanką do przedłużenia terminu, a organ nie wydał decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p. Skarżący zaakcentował, że organ nie może uzależniać udzielenia informacji od zgody sponsorów ani wydłużać terminu na tej podstawie. Zdaniem strony organ uporczywie uchyla się od udzielenia żądanej informacji, co przesądza o tym, że jego działanie ma charakter świadomy i nosi znamiona rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie definiują przesłanek uzasadniających wydłużenie terminu realizacji wniosku, jednakże winny być one bezpośrednio związane z okolicznościami danej sprawy, organ powinien podać je wnioskodawcy i określić termin załatwienia wniosku. W niniejszej sprawie zdaniem organu ww. wymogi zostały dochowane - zarówno powody jak i termin załatwienia wniosku zostały skarżącemu podane w piśmie MOKiS z dnia 28 sierpnia 2025 r. Nadto organ wskazał, iż Miejski Ośrodek Kultury i Sztuki w P. zawarł 22 umowy sponsoringu w ramach których poszczególni przedsiębiorcy zobowiązali się do przekazania określonych kwot samorządowej instytucji kultury w zamian za wyszczególnione w umowach usługi promocyjne obejmujące między innymi możliwość umieszczenia banerów i eksponowania innych materiałów promocyjnych przedsiębiorcy w trakcie "Dni P.", odbywających się w dniach 18-20 lipca 2025 r. W przedmiotowych umowach strony zobowiązały się do zachowania tajemnicy co do treści umowy i niewyjawiania informacji uzyskanych w trakcie jej realizacji. W ocenie organu wyżej przywołane zapisy umowne skutkowały koniecznością powiadomienia kontrahentów o wniosku, zwrócenia się o ich zgodę na ujawnienie żądanych przez skarżącego danych, a w przypadku braku takiej zgody dokonania oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji z uwagi na przesłanki o których mowa w art 5 ust 2 u.d.i.p. Jak wynika z akt sprawy niezwłocznie podjęto takie działania - występując ze stosownymi pismami do sponsorów. Na dzień sporządzania niniejszej odpowiedzi 11 sponsorów wyraziło zgodę, w związku z czym informacja co do wysokości wpłaconych przez nich środków została skarżącemu przekazana pismem z dnia 23 września 2025 r. 4 przedsiębiorców podtrzymało swoje stanowisko co do utrzymania poufności danych, a od 7 nie uzyskano jeszcze odpowiedzi. Według organu oczywistym jest, iż w przypadku 27 przedsiębiorców, z których chociażby część podtrzymało wolę zachowania poufności danych, zarówno przedstawienie przez nich argumentacji uzasadniających to stanowisko jak i jego analiza dokonana przez organ rozpatrujący wniosek o udzielenie informacji publicznej wymaga czasu, co w pełni uzasadnia przedłużenie terminu rozpatrzenia wniosku. W świetle powyższego zdaniem organu całkowicie bezzasadny jest zarzut skarżącego jakoby organ "uporczywie uchylał się od udzielenia informacji" a jego działania nosiły znamiona rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z bezczynnością organu mającego udzielić informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminach przewidzianych w art. 13 u.d.i.p. organ takiej czynności nie podejmie, względnie nie wyda decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji lub nie poinformuje strony o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Wyjaśnienia wymaga pojęcie bezczynności organu administracji publicznej, która zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie - por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 roku o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143. Wskazać należy, że rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z 19 sierpnia 2025 r. w zakresie udostępnienia informacji publicznej w sprawie: udostępnienie informacji publicznej, w postaci zestawienia wysokości środków finansowych oraz wartości środków rzeczowych i nierzeczowych, które przekazali poszczególni sponsorzy na organizację Imprezy tegorocznych Dni P.. Strona zarzuca, że informacja publiczna nie została jej udostępniona w ustawowym terminie ponieważ pismem z dnia 28 sierpnia 2025 r. została poinformowana o wydłużeniu terminu załatwienia jej wniosku z dnia 19 sierpnia 2025 r. do dnia 10 października 2025 r., lecz zdaniem skarżącego przedłużenie do 2 miesięcy na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. możliwe jest wyłącznie w razie szczególnych okoliczności, np. konieczności przetworzenia informacji - których w przedmiotowej sprawie nie ma. Organ z kolei wskazał, iż wydłużenie terminu realizacji wniosku strony, było bezpośrednio związane z okolicznościami przedmiotowej sprawy, a powody jak i termin załatwienia wniosku zostały skarżącemu podane w piśmie MOKiS z dnia 28 sierpnia 2025 r. Wobec tak określonej linii sporu należy podkreślić, że mimo, iż przepisy u.d.i.p., nie definiują pojęcia "bezczynności", to pojęcie zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Jak już wspomniano, z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przechodząc do oceny niniejszej sprawy tj. zasadności skargi na bezczynność organu w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej - należy wskazać, że organ na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przedłużył termin do załatwienia przedmiotowego wniosku strony wykazując szczególne okoliczności i nie pozostaje w bezczynności. Odnosząc się zatem do zarzutu skarżącego, iż organ dopuścił się bezczynności należy wskazać, że organ w przedmiotowej sprawie nie jest bezczynny ponieważ jak to już było wskazane wcześniej organ skutecznie wydłużył termin do udzielenia odpowiedzi stronie na złożony przez nią wniosek z 19 sierpnia 2025r., pismem z dnia 28 sierpnia 2025 r. w którym poinformował stronę, że przedmiotowy wniosek z uwagi na klauzule poufności w umowach sponsorskich i konieczność konsultacji ze sponsorami, będzie rozpatrzony w terminie do dnia 10 października 2025 r., przez organ, a pismo to zostało skarżącemu prawidłowo doręczone. Ponadto organ pismem (I.dz. [...]) z 23 września 2025r. powołując się na art.13 ust.2 u.di.p., ponownie poinformował stronę, iż z uwagi na zakres wnioskowanych danych odpowiedź na jej wniosek będzie udzielona w terminie do 10 października 2025r., a termin ten nie upłynął przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W ocenie Sądu przedmiotowy termin zasadnie został wydłużony ponieważ organ wykazał że w trakcie biegu przedłużonego terminu zwrócił się w zakresie wniosku strony do sponsorów w sprawie informacji o przekazanych przez nich środków. Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.