III SAB/Gl 53/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z [...] r. skarżący A. G. wniósł do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w B. tj. ignorowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że – powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2019 poz. 1429 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) - pismem z [...] r. skarżący wystąpił do Prokuratury Rejonowej w B. o udzielenie informacji o imiennie wskazanych w tym piśmie prokuratorach, ich mianowaniu, prowadzonych wobec nich postępowaniach dyscyplinarnych, obłożeniu sprawami, wzajemnych powiązaniach, wysokości wynagrodzeń, oświadczeniach majątkowych, ilości wniosków o ich wyłączenie, kryteriów oceny, zmian na stanowisku Prokuratora Rejonowego; wartości funduszu na tymczasowe aresztowanie i rocznego budżetu Prokuratury; sposobu segregacji śmieci; niszczenia akt i dokumentów; ilości pozwów, miejsc parkingowych; powierzchni i kubatury budynku Prokuratury; współczynnika szyb i ścian w budynku; ilości energii na ogrzanie budynku. W dniu [...] r. organ udzielił Wnioskodawcy żądanych we wniosku informacji dotyczących Prokuratorów: wyjaśniono, że w latach [...], [...] i [...] nie notowano skarg ani pozwów przeciwko Prokuraturze Rejonowej w B.; Prokuratura ma [...] miejsc parkingowych; powierzchnia Prokuratury Rejonowej w B. to [...] metrów kwadratowych. Wskazano, że odnośnie postępowań dyscyplinarnych o stosowną informację należy zwrócić się do Prokuratury Okręgowej w K.; odnośnie zużytej energii Prokuratura Rejonowa w B. nie dysponuje taką wiedzą. Nadto poinformowano, że w Prokuraturze Rejonowej w B. nie ma mierników określających "średni czas trwania" postępowania; dochodzenie zgodnie z procedurą karną toczy się dwa miesiące a następnie jest przedłużane na dalszy czas określony; śledztwo zgodnie z procedurą karną toczy się trzy miesiące a następnie jest przedłużane na dalszy czas określony. Podkreślono, że Prokuratura Rejonowa w B. nie posiada swojego budżetu; kryteria oceny prokuratorów zawarte są w ustawie Prawo o prokuraturze z dnia 28 stycznia 2016 r.; segregowanie odpadów w Prokuraturze Rejonowej w B. następuje poprzez wrzucanie śmieci do odpowiednich pojemników, niszczenie akt następuje poprzez ich zniszczenie; kwestie uchylania immunitetu prokuratorskiego uregulowane są w ustawie Prawo o prokuraturze z dnia 28 stycznia 2016 r.; kwestie wysokości wynagrodzenia prokuratorskiego uregulowane są w ustawie Prawo o prokuraturze z dnia 28 stycznia 2016 r. i aktach wykonawczych do ustawy; do objęcia stanowiska prokuratora konieczne jest ukończenie prawniczych studiów wyższych a do objęcia stanowiska prokuratora odbycie okresu asesury. Jednocześnie wezwano Stronę do sprecyzowania zawartych we wniosku pytań dotyczących zagadnień: obłożenia prokuratorów, funduszu na tymczasowe aresztowanie, ilości złożonych wniosków o wyłączenie konkretnego Prokuratora - o jakie postępowania chodzi, współczynnika [...] szyb, współczynnika ścian budynku. Wezwanie to pozostało bez reakcji. W konsekwencji powyższego Strona wniosła skargę na bezczynność organu zarzucając udzielenie informacji jedynie na część pytań, przekazania wymijających odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę z [...] r. organ wniósł o nieuwzględnienie skargi. Stwierdził, że nieprecyzyjne żądanie nie stanowi wniosku o informację publiczną. Natomiast gdy dana informacja nie stanowi informacji publicznej lub wniosek jest niejasny, nie jest konieczne zajęcie stanowiska w formie decyzji administracyjnej, zatem do bezczynności organu nie doszło. Obowiązkiem organu jest tylko poinformowanie wnioskodawcy w trybie czynności materialno - technicznej, że informacja nie podlega ustawie. W takim zaś przypadku, czynność taka nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego a skarga jej dotycząca jest niedopuszczalna i winna ulec odrzuceniu. Organ podniósł, że skarżący w swym piśmie nie wskazał konkretnie określonej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując procedowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 roku o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143. Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony o udostępnienie decyzji dotyczących imiennie wskazanych w tym piśmie prokuratorach, ich mianowaniu, prowadzonych wobec nich postępowaniach dyscyplinarnych, obłożeniu sprawami, wzajemnych powiązaniach, wysokości wynagrodzeń, oświadczeniach majątkowych, ilości wniosków o ich wyłączenie, kryteriów oceny, zmian na stanowisku Prokuratora Rejonowego; wartości funduszu na tymczasowe aresztowanie i rocznego budżetu Prokuratury; sposobu segregacji śmieci; niszczenia akt i dokumentów; ilości pozwów, miejsc parkingowych; powierzchni i kubatury budynku Prokuratury; współczynnika szyb i ścian w budynku; ilości energii na ogrzanie budynku. Prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Sprawy dot. informacji publicznej w dniu złożenia zapytania regulowała ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a ustawodawca zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 i art. 6 tej ustawy wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2. Zatem prawo do uzyskiwania informacji publicznej obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Bezczynność natomiast na gruncie tej ustawy polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi taka sytuacja. Organ pismem z [...] r. udzielił informacji co do części żądań zawartych we wniosku. Jednocześnie wezwał stronę do sprecyzowania wniosku odnośnie pięciu punków. Faktem bowiem jest, że wskazywane w wezwaniu pytania były niejasne. Natomiast strona wezwana do sprecyzowania wniosku nie udzieliła jakiejkolwiek odpowiedzi. Organ nie otrzymawszy żadnych dodatkowych informacji, które sprecyzowałyby wniosek i pozwoliły ewentualnie zgromadzić informacje wedle oczekiwanego przez Stronę klucza, miał zatem prawo wstrzymać się z udzieleniem odpowiedzi oczekując na reakcję strony, która jednak nie nastąpiła. Faktem również jest, że odpowiedź i wezwanie zawarte w w/w piśmie zostały dokonane w terminie wynikającym z przepisów u.d.i.p. Natomiast okoliczność wystąpienia do Strony, a więc podjęcia reakcji na złożony wniosek jeszcze przed wniesieniem przez nią skargi i to – biorąc pod uwagę nieprecyzyjność wniosku - reakcji adekwatnej, wyklucza bezczynność po stronie organu. Biorąc bowiem pod uwagę ilość pytań ([...]) i obszerny ich zakres – stwierdzić należy, że żądana informacja wymagała przejrzenia akt personalnych funkcjonariuszy organu, dokumentów finansowo-administracyjnych w celu wyodrębnienia informacji żądanych przez stronę wg określonych kryteriów i z tej powinności organ się wywiązał. Natomiast szczegółowego zagadnienia co do 5 pytań skarżący – mimo wezwania – nie sprecyzował, przez co organ de facto został pozbawiony możliwości załatwienia sprawy w całości. Z powyższego wynika, że nie można skutecznie organowi zarzucić bezczynności w sytuacji, gdy został pozbawiony możliwości udzielenia informacji i to z winy skarżącego z uwagi na niejasność żądania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.