III SAB/Gl 54/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A. W. i W.W. na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia poza granicami kraju oddala skargę. Pismem z [...] r. A.W. i W.W. (dalej określani jako skarżący, będący spadkobiercami wnioskodawczyni B.W.) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na "bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie sprawy" przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. Skarga została poprzedzona ponagleniem złożonym do organu przez skarżących pismem z [...] r. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: Wnioskiem z [...] r. B.W. (dalej określana jako wnioskodawczyni) zwróciła się do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej w skrócie: "Dyrektor [...] OWNFZ" lub "organ pierwszej instancji") o zwrot kosztów leczenia poniesionych w Niemczech, w okresie od dnia 14 lipca 2011 r. do dnia 15 lipca 2011 r. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że lekarze prowadzący jej leczenie w Polsce odmówili wypełniania wniosku o przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju i na wykonanie zabiegu w ośrodkach zajmujących się tego typu guzami na pniu mózgu. Do wniosku załączono dokumentację medyczną. Dyrektor [...] OWNFZ, rozpatrując sprawę, decyzją z [...] r., nr [...], odmówił przyznania wnioskodawczyni prawa do zwrotu kosztów leczenia w Niemczech, wskazując na brak podstaw prawnych do dokonania zwrotu kosztów wykonanego leczenia. W następstwie odwołania, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej w skrócie: "Prezes NFZ" lub organ drugiej instancji) decyzją z [...] r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na tą decyzję wnioskodawczyni wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej w skrócie: "WSA w Warszawie"). Wyrokiem z 9 maja 2012 r., sygn. akt: VI SA/Wa 452/12, WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa NFZ oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] OWNFZ oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Sąd wyraził pogląd, że mogą istnieć wyjątkowe i nagłe przypadki, w których pierwszeństwo będzie miało podjęcie działań leczniczych, a nie procedur prawnych zmierzających do wyrażenia zgody na leczenie. Jednak to nie pozbawia wnioskodawcy prawa do ubiegania się o zgodę na sfinansowanie wykonanych już świadczeń. Od powyższego wyroku Prezes NFZ wywiódł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. Wyrokiem z 30 lipca 2013 r., sygn. akt: II GSK 2016/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W dniu [...] r. wnioskodawczyni zmarła. Zaś postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z [...] r. spadek po niej nabyli skarżący. Decyzją z [...] r., nr [...] , Dyrektor [...] OWNFZ ponownie odmówił przyznania prawa do zwrotu kosztów leczenia w Niemczech. Skarżący wnieśli odwołanie od tej decyzji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes NFZ decyzją z [...] r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z kolei wyrokiem z 25 kwietnia 2016 r. WSA w Warszawie, rozpoznając skargę skarżących, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] OWNFZ z [...] r. Wyrokiem z 29 maja 2018 roku, sygn. akt II GSK 4596/16 NSA oddalił skargę kasacyjną organu. Z kolei wyrokiem z 22 października 2019 r., sygn. akt: VI SAB/Wa 53/19 WSA w Warszawie uwzględnił skargę na przewlekłe postępowanie przed Prezesem NFZ w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia oraz zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 2 tygodni, wskazując jednocześnie iż właściwym do wydania decyzji jest Dyrektor [...] OWNFZ. Wyrok ten uprawomocnił się w związku z oddaleniem skargi kasacyjnej, wniesionej przez Prezesa NFZ, wyrokiem z 17 września 2020 r., sygn. akt: II GSK 111/20. W dniu [...] Prezes NFZ wydał decyzję nr [...] , ponownie odmawiając przyznania prawa do zwrotu kosztów leczenia za granicą wnioskodawczyni. W następstwie wniesienia skargi na powyższą decyzję, WSA w Warszawie, wyrokiem z 15 maja 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2730/19, stwierdził nieważność decyzji Prezesa Funduszu z [...] r., ponownie uznając, iż kompetencja do załatwienia tej sprawy w pierwszej instancji przysługiwała Dyrektorowi [...] OWNFZ na podstawie art. 109 ustawy o świadczeniach, nie zaś Prezesowi NFZ. Zdaniem WSA w Warszawie uchybienie to, bez względu na to czy wywarło wpływ na wynika sprawy, czy też nie, stanowi – w myśl art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. – wadę kwalifikowaną zaskarżonego aktu, powodującą konieczność stwierdzenia nieważności. Od powyższego wyroku, Prezes NFZ wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wpłynęła do sądu 17 sierpnia 2020 r. i została zarejestrowana pod sygnatura akt: II GSK 825/20. W tym stanie faktycznym, skarżący wnieśli do Dyrektora [...] OWNFZ ponaglenie, wnioskując o uwzględnienie wniosku złożonego przez wnioskodawczynię w dniu [...] r. i przyznanie zwrotu kosztów poniesionych na leczenie zagraniczne w kwocie [...] Euro wraz z ustawowymi odsetkami od dnia złożenia wniosku do organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący powoływali się na argumentację zawartą w orzeczeniach sądów administracyjnych zapadłych w tej sprawie, uwzględniających roszczenia wnioskodawczyni. Z kolei w dniu [...] r. wpłynęła do organu – Dyrektora [...] OWNFZ skarga skarżących na bezczynność tego organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego sprawy w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia poza granicami kraju poniesionymi przez wnioskodawczynię, zainicjowanej złożonym przez nią w dniu [...] r. wnioskiem o zwrot tych kosztów. W uzasadnieniu skargi, podobnie jak w przypadku wcześniejszego ponaglenia do organu pierwszej instancji, skarżący powoływali się na argumentację zawartą w wydanych wcześniej w tej sprawie orzeczeniach sądów administracyjnych obu instancji. Ich zdaniem Dyrektor [...] OWNFZ zupełnie nie przyjmuje do wiadomości prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i uporczywie pozostaje przy swoim dotychczasowym stanowisku, nie wykonując i ignorując zapadłe w sprawie wyroki. Zdaniem skarżącej jedynym praktycznie sposobem zmuszenia organu do wydania decyzji w tej sprawie jest skarga na postępowanie (czy też brak postępowania) organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przedstawił obszernie przebieg postępowania administracyjnego w tej sprawie. Odnośnie natomiast do zarzutu swojej bezczynności (lub przewlekłe prowadzenie sprawy) podkreślił, że skoro sprawa administracyjna z wniosku z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia poza granicami kraju na skutek skargi kasacyjnej Prezesa NFZ zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, to oczywistym jest, że organ nie mógł dopuścić się bezczynności lub przewlekłości w załatwieniu rzeczonego wniosku. W związku z rozpoznaniem skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2020 r., akta administracyjne sprawy dotyczącej wnioskodawczyni, kontynuowanej przez jej spadkobierców, zainicjowanej wnioskiem z [...] r. w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia poza granicami kraju znalazły się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym – poza dyspozycją organu pierwszej instancji. Z tego powodu organ nie mógł prowadzić postępowania administracyjnego – a tym samym brak podstaw do zarzucenia mu pozostawania w bezczynności lub przewlekłego prowadzenia sprawy. W uzasadnieniu organ szczegółowo odniósł się do toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowaniem ze skargi kasacyjnej Prezesa NFZ (sygn. akt: II GSK 8225/20). W dniu 23 lutego 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt: II GSK 825/20 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Prezesa NFZ od wyroku WSA w Warszawie. Do akt sprawy sądowej strona skarżąca dołączyła odpis kolejnego ponaglenia do Dyrektora [...] OWNFZ zawartego w piśmie z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm., dalej: "P.u.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej w skrócie: "P.p.s.a."), stanowi, że kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 lub przewlekłość postępowania w przypadkach określonych w pkt. 4a. Na wstępie stwierdzić należy, że sprawa o zwrot kosztów leczenia udzielonego za granicą to sprawa o charakterze administracyjnoprawnym, należąca do drogi postępowania administracyjnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., sygn. akt: III CZP 26/15). Załatwienie sprawy administracyjnej powinno nastąpić we właściwej formie przewidzianej w przepisach prawa procesowego. Wniosek o dokonanie zwrotu kosztów leczenia poza granicami kraju powinien zostać rozpoznany przez wydanie decyzji administracyjnej rozstrzygającej, czy wniesione przez stronę żądanie jest zasadne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt: II GSK 3597/17). Zasadą ogólną postępowania administracyjnego jest zasada szybkości, sformułowana w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity w Dz. U. 2020 r., poz. 256 – dalej w skrócie: "K.p.a."). Zasada ta stanowi jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej (art. 8 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP). Realizacji tej zasady służy m. in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji przewidziane w przepisach art. 35 § 1, 2 i 3 K.p.a. W świetle tych przepisów organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Nie każde zatem przekroczenie przez organ wskazanych terminów oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest tutaj poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron. Z przytoczonymi zasadami nie koliduje podnoszony przez organ przepis § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz. U. Nr 249, poz. 1867 ze zm., dalej w skrócie jako: "rozporządzenie w sprawie wniosku"). Stosownie do cytowanego wyżej przepisu rozporządzenia w sprawie wniosku, Prezes NFZ, w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania dokumentów, o których mowa w § 7 (czyli niezbędnych danych do podjęcia decyzji), wydaje decyzję w sprawie wydania lub odmowy wydania wnioskodawcy zgody na przeprowadzenie albo kontynuację leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu do miejsca udzielenia świadczeń. Przewidując wskazany pięciodniowy termin na wydanie decyzji przepis ten ma charakter dynamizujący postępowanie przed organem w sprawach o wydanie zgody (uprzedniej) na przeprowadzenie/kontynuację leczenia poza granicami kraju; w kontekście tak określonego terminu nie sposób uznać, żeby postępowanie przed organem w zakresie poprzedzającego początek biegu tego terminu kompletowania niezbędnych dokumentów/informacji mogło rozciągać się w czasie poza rozsądne granice załatwienia sprawy, zwłaszcza gdy dotyczy ona kwestii związanych z życiem i zdrowiem, a więc okoliczności wymagających w każdych warunkach szybkiego działania. Poza tym sprawa niniejsza nie dotyczy zgody uprzedniej na leczenie poza granicami kraju, tylko zwrotu kosztów leczenia już wykonanego, zatem organ obowiązany jest rozpoznać tę sprawę na ogólnych zasadach terminowości postępowania administracyjnego wynikających z przepisów regulujących postępowanie administracyjne (K.p.a.). W obowiązującym stanie prawnym naruszenie przepisów dotyczących terminowego załatwienia spraw traktowane jest jako "bezczynność" lub "przewlekłość postępowania". Bezczynność zdefiniowano jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych. W postępowaniu dotyczącym przewlekłości należy natomiast ocenić, czy organ administracji prowadzi postępowanie w czasie niezbędnym do załatwienia sprawy. O bezczynności organu można zatem mówić, gdy organ mimo istniejącego obowiązku nie załatwia sprawy w określonej formie i określonym czasie, będąc do tego właściwym z mocy stosownych przepisów; instytucja skargi na bezczynność ma więc doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje natomiast wówczas, gdy będzie można organowi skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w optymalnym/rozsądnym terminie. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem wtedy, gdy organowi można zarzucić prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bezzasadne przedłużanie terminu załatwienia sprawy, nieuzasadnione ponawianie czynności dowodowych. Do przewlekłości postępowania dochodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych usprawiedliwionych okolicznościach sprawy, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ. W sprawie na bezczynność czy przewlekłość postępowania Sąd zobowiązany jest nie tylko do ustalenia, że organ nie podjął w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy czynności, do których był zobowiązany, lecz także do ustalenia i wyjaśnienia przyczyn, z powodu których ich nie wykonał; należy przy tym wziąć pod uwagę zarówno charakter sprawy, jak i specyfikę obowiązującego trybu jej załatwienia. Przy ocenie przewlekłości postępowania uwzględnia się też całokształt czynności podejmowanych w danej sprawie przez skarżony organ, również tych dotyczących etapu zakończonego decyzją/decyzjami, które zostały następnie uchylone, a okres ten nie jest objęty innym wyrokiem Sądu dotyczącym bezczynności lub przewlekłości postępowania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, ze sad w analizuje kwestie bezczynności lub przewlekłości postępowania za okres od uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z 22 października 2019 r., sygn. akt: VI SAB/Wa 53/19 uwzględniającego skargę na przewlekłe postępowanie przed Prezesem NFZ w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia oraz zobowiązującego organ do załatwienia sprawy w terminie 2 tygodni, wskazującym jednocześnie, iż właściwym do wydania decyzji jest Dyrektor [...] OWNFZ. Wyrok ten uprawomocnił się w związku 17 września 2020 r. wobec oddalenia przez NSA skargi kasacyjnej, wniesionej przez Prezesa NFZ, wyrokiem z 17 września 2020 r., sygn. akt: II GSK 111/20. Bieg terminu wyznaczonego do załatwienia sprawy rozpocząłby bieg dopiero od momentu zwrócenia akt przez WSA w Warszawie. [...] r. Prezes NFZ wydał decyzję w sprawie. Akta sprawy nie zostały przekazane Dyrektorowi [...] OWNFZ Po drugie faktem notoryjnym jest wniesienie przez Prezesa NFZ skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z 15 maja 2020 r., sygn. akt: VI SA/Wa 2730/19, stwierdzającego nieważność decyzji Prezesa NFZ z dnia [...] r., nr [...] . Wniesienie wyżej opisanej skargi kasacyjnej zainicjowało kontrolę instancyjną tego orzeczenia WSA. Tym samym postępowanie sądowe dotyczące sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem z [...] r., nie zakończyło się, przeciwnie – nadal istniał stan zawisłości sprawy. Skarga kasacyjna Prezesa NFZ w tej sprawie wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 17 sierpnia 2020 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt: II GSK 825/20, natomiast orzeczenie kończące to postępowanie zapadło w dniu 23 lutego 2021 r., już po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie We wskazanym wyżej przedziale czasowym akta administracyjne przedmiotowej sprawy znajdowały się więc w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z toczącym się postępowaniem drugoinstancyjnym. Tym samym organ, którego "bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy" jest przedmiotem skargi inicjującej niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, nie mógł prowadzić w tym czasie postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem wnioskodawczyni. Brak możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego przez Dyrektora [...] OWNFZ miał charakter obiektywny. Ramy kontroli sądowej bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego wyznacza data wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w konkretnej sprawie. Należy mieć również na uwadze fakt, że organ administracji publicznej prowadzi postępowanie na podstawie zgormadzonego materiału dowodowego, zawartego w aktach administracyjnych sprawy. Wynika z tego, że organ do procedowania bezwzględnie musi mieć do swojej dyspozycji akta sprawy. Ponadto w obrocie prawnym pozostawała nieprawomocna decyzja Prezesa NFZ z [...] r. Co prawda stwierdzono jej nieważność wyrokiem WSA w Warszawie z 15 maja 2020 r. lecz dopiero z chwila uprawomocnienia się tego wyroku nastąpił skutek prawny w postaci wyeliminowani decyzji z obrotu prawnego. A to nastąpiło w dniu 23 lutego 2021 r. Przez cały okres procedowania sprawy w sądach dwóch instancji akta administracyjne sprawy znajdowały się w dyspozycji sądów. Tym samym brak było możliwości prowadzenia przez Dyrektora [...] OWNFZ postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem z dnia [...] r. Tym bardziej, do rozstrzygnięcia w postepowaniu drugoinstancyjnym pozostawała także kwestia, który z organów jest właściwy do załatwienia sprawy Prezes NFZ czy Dyrektor [...] OWNFZ. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że po wniesieniu ponaglenia do organu, Dyrektor [...] WONFZ, mając na uwadze stan zawisłości sprawy, z zachowaniem terminów ustawowych, orzekł o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Sekwencja zdarzeń w tej sprawie i aktualny na dzień wniesienia skargi do sądu oraz poprzedzającego ją ponaglenia do organu – nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2730/19 i zarejestrowanie skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt: II GSK 825/20, której przedmiotem jest zwrot kosztów leczenia, nie uzasadnia twierdzeń strony skarżącej o bezczynności lub przewlekłości postępowania, którego Dyrektor [...] OWNFZ w istocie, w tym czasie, nie prowadził. Na koniec należy zauważyć, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z wyżej przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w momencie wniesienia skargi sprawa zainicjowana wnioskiem zmarłej wnioskodawczyni z [...] r. była zakończona decyzją ostateczną wydaną jednak nie przez Dyrektora [...] OWNFZ, który w ocenie WSA w Warszawie był organem właściwym do załatwienia sprawy, lecz przez Prezesa NFZ. Wobec powyższego, Sąd, biorąc pod uwagę także wnioski wynikające z uzasadnienia uchwały, odnoszącej się jednak do nieco innego stanu faktycznego, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.