III SO/Gl 5/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. P. S. (S.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 10 listopada 2009 r. nadesłanym bezpośrednio do tut. Sądu skarżący P. P. S. domagał się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia fachowego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata lub radcy prawnego. W uzasadnieniu powyższego wskazał, iż jego żona jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Natomiast on sam ubiega się dopiero o przyznanie stosownych świadczeń z urzędu pracy. Dlatego w rubryce nr 10 formularza nie wykazano żadnych dochodów. Ponieważ razem z żoną nie posiadają też jakichkolwiek składników majątku, które można byłoby zbyć lub zabezpieczyć, zmuszeni są korzystać z pomocy dorosłych dzieci, na utrzymaniu których w chwili obecnej pozostają. Jako uzupełnienie złożonego wniosku do akt sprawy nadesłano kserokopie dokumentów źródłowych potwierdzających podane wcześniej dane, w tym decyzję o przyznaniu skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 575,00 zł oraz potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy u córki D. S., która na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. nabyła dom o pow. [...] m2. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Należy jednak zauważyć, iż przyznanie prawa pomocy ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który uzależnia przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę braku środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) lub nieposiadania wystarczających środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). Natomiast druga z przesłanek została określona w art. 247 ustawy. Ma ona charakter negatywny, co oznacza, iż jej wystąpienie wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy chociażby spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy z art. 246 § 1 ustawy. Stosownie do treści art. 247 ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ma wątpliwości, że nie może być ona uwzględniona (vide: M.Niezgódka-Medek [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Zakamycze 2005 r., str. 596 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1984 r. sygn. akt II CZ 112/84, LEX nr 8631). W ocenie tut. Sądu przepis art. 247 ustawy ma w rozpoznawanej sprawie zastosowanie, albowiem wskazana w nim przesłanka odmowy przyznania prawa pomocy została spełniona. Wniesiona przez P. P. S. skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...], której stroną i adresatem była wyłącznie J. S., jako niedopuszczalna kwalifikuje się bowiem do odrzucenia na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Wobec powyższego postanowiono orzec jak w sentencji.