IV SA/Gl 1/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz, Sędziowie WSA Stanisław Nitecki (spr.), WSA (del.) Barbara Rymaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita, po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. J. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę Dyrektor Zakładu Karnego w W. postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634) wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko R. J. o to, że w dniu [...] pełniąc służbę o godz. [...] na posterunku uzbrojonym zatracił czujność, poprzez nie reagowanie na fakt zbliżania się zastępcy dowódcy zmiany i bramowego do posterunku. Na powyższe orzeczenie dyscyplinarne zażalenie do Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. wniósł skarżący. W zażaleniu tym, skarżący nie zgodził się z otrzymaną karą i uznał ją za niesłusznie nałożoną oraz wystąpił o przeprowadzenie dowodu w postaci z kamer monitorujących podejście do posterunku. Dodatkowo skarżący wskazał, że jest jedynym żywicielem czteroosobowej rodziny. Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. orzeczeniem wydanym [...] r. na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) oraz § 52 ust. 1 pkt 3 regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 ze zm.) uchylił zaskarżone orzeczenie i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. wskazał, że postępowanie organu pierwszej nie prowadzone było zbyt wnikliwie, gdyż w zgromadzonym materiale dowodowym występowały istotne dla rozstrzygnięcia uchybienia, jednocześnie Sąd Dyscyplinarny wskazał, że jego zdaniem skarżący dopuścił się naruszenia nie art. 125 ust. 3 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy lecz art. 125 ust. 3 pkt 4 tej ustawy. Dyrektor Zakładu Karnego w W. po ponownym przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko R. J., orzeczeniem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) oraz § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634) wymierzył mu karę dyscyplinarną: ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby. Jako uzasadnienie rozstrzygnięcia wskazał, że skarżący w nocy [...] o godz. [...] pełniąc służbę na posterunku uzbrojonym zatracił czujność, poprzez zaśnięcie, gdyż nie reagowanie na zbliżanie się zastępcy dowódcy zmiany i bramowego do posterunku. Na powyższe orzeczenie dyscyplinarne zażalenie do Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. wniósł skarżący. W zażaleniu tym, skarżący nie zgodził się z wymierzoną mu karą oraz podniósł, że nie wie z jakiego powodu nie uwzględniono jego wniosku o przeprowadzenie dowodu w postaci odtworzenia obrazu z nagrań na kamerach monitorujących podejście do posterunku. Dodatkowo skarżący wskazał, że postępowanie to jest formą odwetu za sporządzoną przez niego notatkę z dnia [...] r. oraz wystąpił o przesłuchanie M. R. jako świadka w trakcie postępowania przed Sądem Dyscyplinarnym. Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. orzeczeniem wydanym [...] r. na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) oraz § 52 ust. 1 pkt 3 regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 ze zm.) utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. przedstawił w sposób szczegółowy, wynikający ze zgromadzonego materiału dowodowego, przebieg wydarzeń z [...] r. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Sąd Dyscyplinarny doszedł do przekonania, że wina skarżącego została wykazana i w ramach postępowania dowodowego wykazano, iż skarżący zatracił czujność poprzez zaśnięcie. Jednocześnie Sąd Dyscyplinarny nie dał wiary zeznaniom skarżącego, który utrzymuje, że całe postępowanie dyscyplinarne oraz wymierzona kara spowodowane zostały zatargiem z T. C., gdyż taką moc dowodową przyznał zeznaniom dowódcy i jego zastępcy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że wydane orzeczenie jest niezgodne z zaistniałą sytuacją oraz nie zostały uwzględnione żadne argumenty i fakty zgłoszone przez niego. Ponadto skarżący zaznaczył, że sprawa ma podłoże złośliwości ze strony przełożonych. Dodatkowo zaznaczył, że zgłaszany przez niego wniosek o włączenie do akt nagrania z kamer monitorujących okolicę posterunku nr [...] nie został na żadnym etapie postępowania uwzględniony, podobnie jak nie została do akt włączona notatka z [...] r. potwierdzająca jego twierdzenia o złośliwości ze strony przełożonych. W odpowiedzi na skargę Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. przedstawił w sposób rozbudowany przebieg dotychczasowego postępowania dyscyplinarnego. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Sąd ten zaznaczył, że zadaniem kamery monitorującej teren wokół posterunku jest obserwować i rejestrować to co dzieje się w rejonie posterunku a nie rejestruje zachowań funkcjonariuszy pełniących na nim służbę i z tego powodu, Sąd ten uznał przeprowadzenie tego dowodu za zbędne. Odnośnie nie przesłuchania [...]. M. R. powyższy Sąd wskazał, że wyżej wymieniony w trakcie postępowania był przesłuchiwany w trakcie pierwszego postępowania prowadzonego przez Sąd Dyscyplinarny w dniu [...] r. Skład orzekający Sądu Dyscyplinarnego nie rozpatrywał w ramach tego postępowania zagadnień związanych z notatką skarżącego z dnia [...] r., gdyż w tym zakresie prowadzone jest odrębne postępowanie dyscyplinarne. Ponadto Sąd ten wskazał, iż faktycznie w pierwszym rozstrzygnięciu Dyrektora Zakładu Karnego w W. z dnia [...] r. znalazł się błąd co do wskazania osoby, która dokonywała kontroli posterunku zajmowanego przez skarżącego, jednakże uchybienie to nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia i zostało wyjaśnione w trakcie obu postępowań dyscyplinarnych. Przy wymierzaniu kary Sąd ten kierował się dokonanymi ustaleniami faktycznymi i dotychczasowym przebiegiem służby skarżącego i w tym stanie wystąpił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Ka 1136/02 uwzględnił wniesioną skargę i uchylił zaskarżone orzeczenie. W motywach wyroku Sąd wskazał, że organy orzecznicze nie przeprowadziły postępowania dowodowego w sposób prawidłowy, ponieważ nie odniosły się w sposób formalny do wniosku skarżącego o przejrzenie nagrania z kamer monitorujących teren wokół posterunku nr [...], gdyż nie wydano przewidzianego dla takiej sytuacji postanowienia. Wskazano także na uchybienia w zakresie powołanej podstawy prawnej wydanego orzeczenia oraz na wadliwie sporządzone uzasadnienie w części dotyczącej wymierzenia kary. W zaleceniach skierowanych do organu odwoławczego Sąd wskazał, że organ ten winien przeprowadzić prawidłowe postępowanie dowodowe w sprawie, a w szczególności dowód z przejrzenia nagrań z kamer monitorujących sporny teren, o ile przeprowadzenie tego dowodu będzie jeszcze możliwe z uwagi na upływ czasu jaki nastąpił od zdarzenia skutkującego uruchomieniem niniejszego postępowania dyscyplinarnego, a następnie stosownie do dokonanych ustaleń wydać orzeczenie dyscyplinarne. W następstwie wskazanego wyroku tutejszego Sądu sprawa trafiła ponownie do organu odwoławczego, który przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w sprawie i w tym celu zorganizował rozprawę w dniu [...] r. oraz przeprowadził wizję lokalną na terenie Zakładu Karnego w W.. Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. orzeczeniem z dnia [...]r. nr [...] wydanym na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) oraz § 52 ust. 1 pkt 1 regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie o wymierzeniu R. J. kary dyscyplinarnej – ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. W motywach tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie stwierdził, że nie ma możliwości przejrzenia nagrań z kamer monitorujących teren wokół posterunku nr [...]. Spowodowane jest to tym, że nagrania te były przechowywane przez 10 dni, a następnie zostały zamazane. Z tego też powodu przeprowadzona została wizja w terenie celem ustalenia, czy dawane sygnały były zarejestrowane przez kamery. Przeprowadzona wizja z udziałem skarżącego wykazała, że kamery nr [...] i [...] nie mogły zarejestrować dawanych sygnałów świetlnych. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się R. J., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W motywach skargi podniósł, że bezpośrednio po zdarzeniu prosił o zabezpieczenie nagrań z kamer, nadto zarzucił organowi odwoławczemu jednostronne rozpatrzenie sprawy, ponieważ żadne z argumentów zgłoszonych przez skarżącego nie zostały wzięte pod uwagę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację z tą jaką zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego orzeczenia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że odpowiada ono wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi. Przedmiotowa sprawa rozpatrywana jest w następstwie wyroku tutejszego Sądu z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Ka 1136/02 uchylającego orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. z dnia [...] r. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu są wiążące w sprawie ten sąd oraz organ. którego działanie było przedmiotem skargi. Oznacza to, że organ odwoławczy prowadząc postępowanie zobligowany był do wyjaśnienia tych okoliczności, na które zwrócił uwagę Sąd w wyroku. Trzeba zaznaczyć, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy odniósł się do zaleceń Sądu w zakresie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 127 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. nr 207, poz. 1761 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 3 lat od dnia popełnienia czynu, a jeżeli czyn stanowi przestępstwo, okres ten nie może być krótszy od okresu przedawnienia karalności tego przestępstwa. W niniejszej sprawie czyn stanowiący przesłankę uruchomienia postępowania dyscyplinarnego nie stanowi przestępstwa, zatem okres w trakcie, którego można wymierzyć funkcjonariuszowi karę dyscyplinarną wynosi 3 lata. Zaskarżone orzeczenie podjęte zostało w dniu [...] r., natomiast zdarzenie, które uruchomiło postępowanie dyscyplinarne miało miejsce w nocy z dnia [...] na [...] r. Tym samym w dniu [...] r. upływał termin, w którym można było skarżącemu wymierzyć karę dyscyplinarną. Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy Służby Więziennej prowadzone jest w oparciu o postanowienia ustawy o Służbie Więziennej oraz rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 ze zm.). Stosownie do postanowień § 54 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie sądu dyscyplinarnego winno zawierać oznaczenie sądu dyscyplinarnego, który je wydał oraz członków składu orzekającego i oskarżyciela; datę i miejsce wydania; stopień, imię, nazwisko i stanowisko służbowe obwinionego; treść zaskarżonego orzeczenia; rozstrzygnięcie sądu dyscyplinarnego; uzasadnienie faktyczne i prawne; pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego; podpisy członków składu orzekającego i pieczęć sądu dyscyplinarnego. Po myśli § 54 ust. 2 przewodniczący sądu dyscyplinarnego w terminie siedmiu dni od dnia wydania orzeczenia przez sąd dyscyplinarny doręcza odpis orzeczenia stronom oraz – celem wykonania – właściwemu przełożonemu. Skarżący w skardze podnosi w zasadzie dwa aspekty sprawy. Pierwszy związany jest z postępowaniem dowodowym, a w szczególności nie zachowaniem zapisu z kamer nr [...] i [...], o co wnosił po zaistnieniu zdarzenia. Jak również zarzucił Sądowi Dyscyplinarnemu nieobiektywizm przy rozpatrywaniu jego odwołania i pomijanie wszelkich zgłaszanych przez niego argumentów. W odniesieniu do podniesionych zarzutów to należy stwierdzić, że nie znajdują one umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym. Twierdzenie skarżącego, jakoby niezwłocznie po wystąpieniu przedmiotowego zdarzenia wnioskował o zachowanie nagrań z kamer nr [...] i [...], monitorujących teren wokół posterunku nr [...], nie znajdują umocowania w aktach sprawy. W przedstawionym materiale dowodowym brak jest takiego wniosku skarżącego, jak również z treści wcześniejszych pism skarżącego nie wynika, by występował z takim wnioskiem. W przypadku wskazanych nagrań Dyrektor Zakładu Karnego w W. postąpił zgodnie z przyjętymi regułami postępowania, co wynika z treści jego pisma z dnia [...] r., czyli taśmy z nagraniem były przechowywane przez okres 10 dni a następnie zostały ponownie nagrane. Z tego też powodu organ orzekający w sprawie przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe z wizją lokalną w terenie i w jej trakcie ustalił, że nagrania ze wskazanych kamer nie byłyby przydatne w sprawie z uwagi na ukształtowanie terenu i przesłaniające budynki. W trakcie przeprowadzanej wizji lokalnej udział brał skarżący i nie zgłosił zastrzeżeń co do ustaleń przeprowadzonych w jej trakcie. Na okoliczność oddalenia wniosku skarżącego o przejrzenie nagrania z kamer nr [...] i [...] wydane zostało zgodnie z § 16 ust. 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej stosowne postanowienie. Także drugi zarzut skarżącego nie został uwzględniony. Skarżący stwierdził w skardze, że organ odwoławczy rozpatrywał sprawę w sposób jednostronny, ponieważ nie uwzględnił żadnych zgłoszonych przez niego argumentów. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia jak również w uzasadnieniu orzeczenia uchylonego przez tutejszy Sąd mocą wcześniejszego wyroku, organ odwoławczy odniósł się do argumentów podnoszonych przez skarżącego, natomiast to, że ich nie uwzględnił nie może być utożsamiane z tym, że zostały one pominięte. W świetle powyższych uwag należy uznać, że organy orzecznicze w sprawie wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy i zapewniły skarżącemu czynny udział w prowadzonym postępowaniu i na poszczególnych jego etapach. Argumentacja zamieszczona w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym stanowiący podstawę podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Jak wynika z akt sprawy Przewodniczący Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w K. pismami z dnia [...] r. przekazał orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego do stron postępowania. Należy zauważyć, że przekazanie to nastąpiło z uchybieniem § 53 ust. 2 wskazanego powyżej rozporządzenia, ponieważ przewodniczący tego Sądu zobligowany był przekazać odpis orzeczenia w terminie siedmiu dni od dnia jego podjęcia, czyli od dnia [...] r., jednakże należy stwierdzić, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie mogło stanowić podstawy uzasadniającej uwzględnienie wniesionej skargi, ponieważ jedynie uchybienie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy może stanowić podstawę uwzględnienia wniesionej skargi. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.