IV SA/Gl 1003/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2017 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie równoważnika za remont lokalu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] r. nr [...]; 2) zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w P. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił P.W. wypłaty równoważnika za remont lokalu na dzieci znajdujące się pod opieką tj. N.S. i J.K. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, za członków rodziny uważa się małżonka, dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione, dzieci przyjęte na wychowanie. Podniósł, że według art. 32 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, rodzina zastępcza nie jest rodziną, która przyjmuje dzieci na wychowanie, a wobec tego zgodnie z art. 67 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, dzieci znajdujące się w systemie pieczy zastępczej, nie mogą być brane pod uwagę przy prawie do otrzymania równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Decyzją z dnia [...]r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 267 z póżn.zm.) art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 603, z późn. zm.), art. 2 ust. 2 i art. 54 ust. 3 pkt 12a ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2016r. poz. 575), po rozpatrzeniu odwołania P.W. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] r. o odmowie wypłaty równoważnika za remont lokalu na dzieci znajdujące się pod opieką zawodowej rodziny zastępczej. W uzasadnieniu organ wskazał, że w złożonym w dniu 18.01.2016r. oświadczeniu mieszkaniowym do ustalenia uprawnień do równoważnika za remont bądź równoważnika za brak mieszkania, P.W. oprócz żony i syna wpisał N.S. (błędnie nazywaną przez organ N.S.) i J. K., które to dzieci są pod opieką skarżącego i jego żony prowadzących zawodową rodzinę zastępczą pełniącą funkcję pogotowia rodzinnego. Organ podniósł, że skarżący w rubryce "stopień pokrewieństwa" wpisał N. Sz. i J. K. jako dzieci przysposobione. Następnie organ wskazał, że zgodnie z art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej za dzieci uprawnione do równoważnika za remont lokalu uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione i dzieci przyjęte na wychowanie. Dodał, że N.Sz. i J. K. zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. Wydziału III Rodzinnego z dnia [...]r. sygn. akt [...] i z dnia [...]r. sygn. akt [...] miały ustanowioną opiekę, którą sprawować miała zawodowa rodzina zastępcza pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego w osobach A. i P. W. Podniósł, że w związku z tym nieprawdą jest to, co napisał w oświadczeniu mieszkaniowym P.W., że N.S. i J.K. są dziećmi przysposobionymi. Organ dodał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, system pieczy zastępczej to zespół osób, instytucji i działań mających na celu zapewnienie czasowej opieki i wychowania dzieciom w przypadkach niemożności sprawowania opieki i wychowania przez rodziców. Ponadto zgodnie z art. 54 ust. 3 pkt 12a rodzina zastępcza może uzyskać zwrot kosztów utrzymania i eksploatacji lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach P. W. – reprezentowany przez pełnomocnika – podniósł zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego tj. art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że dzieci przyjęte do rodziny zastępczej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego w osobach A. i P. W. – tj. J.K. i N. S. nie spełniają warunków cytowanej ustawy, tj. nie są dziećmi przyjętymi na wychowanie. Skarżący zarzucił również naruszenie w sprawie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 9, art. 77 §1 oraz art. 80 k.p.a. Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] r. i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wraz z żoną zostali ustanowieni zawodową rodziną zastępczą, pełniącą przy tym funkcję pogotowia rodzinnego. W złożonym w dniu 18 stycznia 2016 r. oświadczeniu mieszkaniowym do ustalenia uprawnień do równoważnika za remont, w toku podjętych starań o wypłatę równoważnika za remont, oprócz żony i syna, skarżący wpisał także małoletnie; N. S. i J. K., które na zasadzie odpowiednich postanowień Sądu Rejonowego w T., miały ustanowioną opiekę, którą sprawować miała rodzina zastępcza pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego w osobach skarżącego i jego żony. W rubryce "stopień pokrewieństwa" skarżący omyłkowo wpisał, że są to dzieci przysposobione. Następnie skarżący podniósł, że organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, naruszył w sposób rażący przepisy prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a to art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 603 z późn. zm.) Zarzucił, że naruszenie przepisu polega na uznaniu przez organ, iż N.S. i J.K. nie spełniają warunków przewidzianych w cytowanym przepisie, tj. nie są dziećmi przyjętymi na wychowanie. Dodał, że omyłkowo wskazał w oświadczeniu mieszkaniowym, iż wyżej wymienione są dziećmi przysposobionymi. Jednakże na tej samej stronie w dodatkowych uwagach, wskazał szczegółowe informacje na temat statusu prawnego w/w dzieci: N.S. i J.K. zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. Wydziału III Rodzinnego z dnia [...] r. sygn. akt [...] i z dnia [...] r. sygn. akt [...] miały ustanowioną opiekę, którą sprawować miała zawodowa rodzina zastępcza pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego w osobach A. i P.W. Skarżący podniósł, że w związku z tym organ administracji - wobec tak szczegółowego wskazania podstaw prawnych - nie powinien mieć wątpliwości co do statusu prawnego dzieci - a w przypadku wystąpienia tego typu wątpliwości - powinien był wezwać skarżącego do usunięcia wątpliwości poprzez jednoznaczne wskazanie statusu dzieci. Dodał, że zgodnie z art. 77 §1 i 80 K.p.a. organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć, a następnie wydać rozstrzygnięcie na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, wszystkich zawartych w nim informacji. Powinien także, zgodnie z art. 7 k.p.a. podjąć z urzędu wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Ponadto skarżący wskazał, że pojęcie "rodziny zastępczej" wykształciło się w ramach prawa administracyjnego, jako szczególna forma opieki nad dziećmi pozbawionymi normalnie funkcjonującego środowiska rodzinnego. Podniósł, że brak jest formalnej definicji "dziecka przyjętego na wychowanie", jednakże występuje wiele definicji rodziny zastępczej, z których wynika, iż jako rodzinę zastępczą należy uważać rodzinę, w której umieszcza się małoletnie dziecko, w celu sprawowania nad nim opieki i jego wychowania, w wypadku gdy rodzice nie spełniają swojej funkcji. Dodał, że wszelkie wątpliwości na tle rozumienia pojęcia dziecka przyjętego na wychowanie rozstrzygnął Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 4 czerwca 2012 r., sygn. akt I PK 4/12. Zgodnie z tezą orzeczenia: "Nie można uznać, że pojęcie "przyjęcia dziecka na wychowanie" zawarte w art. 183 § 1 k.p. posiada jakąś inną treść normatywną, niż określeniu temu nadają przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych. Oznacza zatem faktyczne sprawowanie opieki nad dzieckiem, niezależnie od formalnego statusu jego opiekuna." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. W piśmie z dnia 13 lutego 2017 r. Rzecznik Praw Dziecka zgłosił udział w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w sprawie ze skargi P. W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...]r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 603, z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dzieci pozostające pod opieką rodziny zastępczej pełniącej jednocześnie funkcję pogotowia rodzinnego nie są dziećmi przyjętymi na wychowanie, co w konsekwencji spowodowało odmowę przyznania skarżącemu równoważnika za remont lokalu na dzieci: N.S. i J.K. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w art. 67 posłużono się pojęciem "przyjęcie dziecka na wychowanie", jednak ustawodawca w żadnym z przepisów tej ustawy nie zdefiniował desygnatu tego pojęcia, jak również nie określił, na jaki okres dziecko ma być przyjęte na wychowanie, aby zostało objęte dyspozycją tego przepisu. Następnie podniósł, że ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 575, z późn. zm.), wielokrotnie posługuje się pojęciem "wychowania dziecka" w kontekście sprawowania pieczy zastępczej. Zgodnie z art. 40 ust. 1 tej ustawy, rodzina zastępcza oraz rodzinny dom dziecka zapewniają dziecku całodobową opiekę i wychowanie, w szczególności: 1) traktują dziecko w sposób sprzyjający poczuciu godności i wartości osobowej; 2) zapewniają dostęp do przysługujących świadczeń zdrowotnych; 3) zapewniają kształcenie, wyrównywanie braków rozwojowych i szkolnych; 4) zapewniają rozwój uzdolnień i zainteresowań; 5) zaspokajają jego potrzeby emocjonalne, bytowe, rozwojowe, społeczne oraz religijne; 6) zapewniają ochronę przed arbitralną lub bezprawną ingerencją w życie prywatne dziecka; 7) umożliwiają kontakt z rodzicami i innymi osobami bliskimi, chyba że sąd postanowi inaczej. W związku z tym uczestnik podniósł, że rodzina zastępcza podejmuje szereg działań mających na celu ukształtowanie człowieka pod względem fizycznym, moralnym i umysłowym oraz przygotowanie go do życia w społeczeństwie, które składają się na proces wychowania dziecka. Podkreślił, że rodzina zastępca przyjmuje zatem dziecko na wychowanie. W okresie pozostawania pod pieczą rodziny zastępczej, rodzice naturalni nie spełniają ciążącego na nich obowiązku wychowania dzieci. Obowiązek ten zostaje scedowany na rodziców zastępczych. Uczestnik podkreślił, że w art. 67 ust. 2 pkt. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawodawca nie określił, na jaki okres dziecko ma być przyjęte na wychowanie, aby zostało objęte dyspozycją tego przepisu. W piśmie z dnia 16 marca 2017 r. organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, że zgodnie z art. 58 ust. 4 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rodzinie zastępczej zawodowej, pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego, umieszcza się dziecko do czasu unormowania jego sytuacji, nie dłużej niż na okres 4 miesięcy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres ten może być przedłużony za zgodą organizatora rodzinnej pieczy zastępczej do 8 miesięcy lub do zakończenia postępowania sądowego o powrót dziecka do rodziny, przysposobienia albo umieszczenia w rodzinnej pieczy zastępczej. Organ podniósł, że umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego, ma charakter doraźny i służy zapewnieniu dziecku opieki przez okres przejściowy do momentu unormowania jego sytuacji formalnoprawnej. Nie ma w tym przypadku mowy o przyjęciu dziecka na wychowanie. Na rozprawie pełnomocnicy; strony skarżącej oraz organu odwoławczego podtrzymali dotychczasowe stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że decyzja organu odwoławczego, podobnie jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, a wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku u ustalenie uprawnień strażaka do równoważnika za remont lokalu stanowią przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 603). Zgodnie z art. 77 ust. 1 wymienionej ustawy, strażakowi mianowanemu na stałe oraz strażakowi w służbie przygotowawczej przysługuje równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego lub domu, zajmowanego na podstawie przysługującego mu tytułu prawnego, zwany dalej "równoważnikiem za remont", z uwzględnieniem norm zaludnienia przysługujących strażakowi oraz członkom jego rodziny. Przepis art. 75 cytowanej ustawy definiuje, jakich członków rodziny strażaka, uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego. Z uwagi na to, że przepisy wyżej wymienionej ustawy, nie zawierają takiego sprecyzowania - wyodrębnionego dla ustalania równoważnika pieniężnego za remont lokalu, w sprawach dotyczących tego równoważnika, zastosowanie znajduje art. 75 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, według którego – członkami rodziny strażaka, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający ze strażakiem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek; 2) dzieci, o których mowa w art. 67 ust. 2; 3) rodzice strażaka i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek, inwalidztwo albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia. Natomiast art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy określa, że za dzieci uważa się dzieci własne, dzieci małżonka, dzieci przysposobione, dzieci przyjęte na wychowanie, które nie przekroczyły 18. roku życia, a w razie uczęszczania do szkoły - 24 lat albo 25 lat, jeżeli odbywają studia w szkole wyższej, a ukończenie 24 lat przypada na ostatni lub przedostatni rok studiów. Zastosowane w art. 67 cytowanej ustawy określenie "przyjęcie dziecka na wychowanie", nie zostało zdefiniowane w żadnym z przepisów tej ustawy. Natomiast istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy dzieci umieszczone w zawodowej rodzinie zastępczej, w tym pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego, są dziećmi przyjętymi na wychowanie. Podkreślenia wymagało, że ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej ( tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 697), zwana dalej również ustawą o systemie pieczy zastępczej – jak podniósł uczestnik w piśmie z dnia 13 lutego 2017 r. - wielokrotnie posługuje się pojęciem "wychowania dziecka" w kontekście sprawowania pieczy zastępczej i zgodnie z art. 40 ust. 1 tej ustawy, rodzina zastępcza oraz rodzinny dom dziecka zapewniają dziecku całodobową opiekę i wychowanie. Zasadnie uczestnik podkreślił, że rodzina zastępcza podejmuje szereg działań – wymienionych przykładowo w art. 40 ust. 1 ustawy - mających na celu ukształtowanie człowieka pod względem fizycznym, moralnym i umysłowym oraz przygotowanie go do życia w społeczeństwie, które składają się na proces wychowania dziecka. Rodzina zastępcza przyjmuje zatem dziecko na wychowanie, a w okresie pozostawania pod pieczą rodziny zastępczej, rodzice naturalni nie spełniają ciążącego na nich obowiązku wychowania dzieci. Obowiązek ten zostaje scedowany na rodziców zastępczych. Powyższe stwierdzenia dotyczą wszystkich rodzin zastępczych, a więc również tych, które pełnią funkcję pogotowia rodzinnego, wynika to z art. 40 ust. 1 ustawy o systemie pieczy zastępczej, w którym mowa jest o rodzinie zastępczej - bez wyłączenia dotyczącego rodzin pełniących funkcję pogotowia rodzinnego. Jak już była o tym mowa wyżej – według art. 40 ust. 1 tej ustawy, rodzina zastępcza zapewnia dziecku całodobową opiekę i wychowanie. Jest to zatem niezależne od tego, na jak długi okres dziecko zostało umieszczone w rodzinie zastępczej. Bezpodstawna jest zatem ocena organu odwoławczego zawarta w piśmie z dnia 16 marca 2017 r. według której, w niniejszej sprawie nie może być mowy o przyjęciu dzieci na wychowanie, gdyż umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego, ma charakter doraźny i służy zapewnieniu dziecku opieki przez okres przejściowy do momentu unormowania jego sytuacji. Ponadto wskazać należało, że – jak podniósł uczestnik postępowania - w art. 67 ust. 2 pkt. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej ustawodawca nie określił, na jaki okres dziecko ma być przyjęte na wychowanie, aby zostało objęte dyspozycją tego przepisu. W związku z tym, nie ma podstaw, aby dzieci umieszczone w rodzinie zastępczej pełniącej funkcję pogotowia rodzinnego, wykluczyć spośród członków rodziny uwzględnianych przy ustalaniu wysokości przedmiotowego równoważnika. Zgodnie zaś z art. 79 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, strażak jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić, poprzez złożenie oświadczenia mieszkaniowego, o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienie do otrzymania równoważnika za remont lub na wysokość równoważnika. Przytoczony przepis zawiera odpowiedź co do kwestii przedstawionej przez pełnomocnika organu na rozprawie – że z uwagi na to, iż opieka ta ma charakter czasowy, może zdarzyć się tak, że na dany moment skarżący nie będzie mieć żadnych dzieci w ramach opieki. W konsekwencji stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 67 ust. 2 pkt. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Podkreślenia wymaga, że organ I instancji wyraził pogląd jeszcze dalej idący niż zawarty w cytowanym wyżej piśmie organu odwoławczego, gdyż wskazał, że "rodzina zastępcza nie jest rodziną, która przyjmuje dzieci na wychowanie", a zatem nie ograniczył tej oceny do rodzin pełniących funkcję pogotowia rodzinnego. Organ nie uzasadnił swojego przekonania, podniósł tylko, że potwierdza je art. 32 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Natomiast według art. 32 tej ustawy, piecza zastępcza jest sprawowana w przypadku niemożności zapewnienia dziecku opieki i wychowania przez rodziców (ust. 1). Pieczę zastępczą organizuje powiat (ust. 2). Z treści przytoczonych przepisów nie da się wywieść, że "rodzina zastępcza nie jest rodziną, która przyjmuje dzieci na wychowanie", a wręcz przeciwnie - w art. 32 ust. 1 cytowanej ustawy jest mowa o tym, że piecza zastępcza dotyczy zapewnienia dziecku opieki i wychowania. Ponadto treść rozstrzygnięcia organu I instancji odnosi się nie do tego, co było przedmiotem postępowania, gdyż organ odmówił "wypłaty równoważnika za remont lokalu na dzieci znajdujące się pod opieką", podczas gdy powinien wydać rozstrzygnięcie w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Podkreślenia wymagało, że według art. 77 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, strażakowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego lub domu, z uwzględnieniem norm zaludnienia przysługujących strażakowi oraz członkom jego rodziny. W oświadczeniu mieszkaniowym skarżący wymienił pięć osób (w tym siebie), a więc organ zobowiązany był wydać rozstrzygnięcie wypowiadając się co do takiej treści wniosku. Przy wydaniu decyzji – a w konsekwencji również decyzji organu odwoławczego - doszło zatem do naruszenia art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 K.p.a. W podsumowaniu stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 67 ust. 2 pkt. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, a także wymienionych przepisów postępowania administracyjnego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że naruszenie w wymieniony sposób przepisów prawa materialnego, a także postępowania administracyjnego, miało wpływ na wynik sprawy, dotyczyło bowiem podstaw rozpoznania wniosku o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu, co uzasadnia uchylenie obydwu decyzji. Wobec tego – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Ponadto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego kosztów postępowania, na które składały się koszty zastępstwa prawnego, określone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), przy uwzględnieniu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.