IV SA/Gl 1006/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 12 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] r. T.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. pismo oznaczone jako "skarga", w którym wskazała, że nie zgadza się z orzeczeniem lekarskim wydanym przez Poradnię Chorób Zawodowych IMPiZŚ w S. Orzeczenie to uznała za krzywdzące i niezgodne z rozpoznaniem lekarzy prowadzących. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę podał, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia u T.K. choroby zawodowej narządu głosu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżąca została wezwana do sprecyzowania czy pismo z dnia [...] r. zatytułowane "skarga" jest rzeczywiście skargą na orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...], wydane przez Poradnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., czy też należy je traktować jako skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. [...] r. nr [...] w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że przedmiotem skargi jest wskazana decyzja administracyjna. Jednocześnie Sąd doręczył skarżącej odpis odpowiedzi na skargę. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu [...] r. W piśmie z dnia [...] r. skarżąca wskazała, że jej skarga dotyczy orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. nr [...], wydanego przez Poradnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3. postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 4. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 6. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 7. inne akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 8. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 9. bezczynność organów w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania wydane przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych właściwych w sprawach medycyny pracy nie mieszczą się w katalogu aktów wymienionych w powołanym wyżej przepisie. Postępowanie w sprawie chorób zawodowych zostało uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W postępowaniu tym orzeczenia lekarskie stanowią materiał dowodowy na podstawie którego, właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 8 ust. 1 ww. rozporządzenia). Samo orzeczenie lekarskie nie jest więc ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3, nie jest też innym aktem z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4, ponieważ nie stanowi ono władczej formy działania kreującej uprawnienia lub obowiązki jednostki w indywidualnej sprawie. Oznacza to, że takie orzeczenie nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi może być dopiero ostateczna decyzja administracyjna właściwego państwowego inspektora sanitarnego, wydana na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych o istnieniu bądź nieistnieniu choroby zawodowej zawartych w orzeczeniu lekarskim. Należy zatem stwierdzić, że skarga na orzeczenie lekarskie wydane w związku z podejrzeniem choroby zawodowej stanowiące podstawę przy podejmowaniu decyzji o istnieniu choroby zawodowej jest niedopuszczalna. Przyjdzie stwierdzić, że w sprawie choroby zawodowej T.K., w dniu [...] r. zapadła ostateczna decyzja nr [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. o odmowie stwierdzenia u ww. choroby zawodowej, w treści której zawarte zostało prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego od tej decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych decyzja ta została skarżącej doręczona w dniu [...] r. Tymczasem skarżąca w skardze wniesionej do Sądu w dniu [...] r., wskazała orzeczenie lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. W związku z tym wezwana do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem uznania, że przedmiotem skargi jest przywołana wyżej decyzja administracyjna, skarżąca wskazała wprost, że skarga dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego przez Poradnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. dnia [...] r. Należy jednocześnie zauważyć, że stosownie do art. 57 § 1 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. sąd administracyjny nie jest uprawniony do zmiany przedmiotu zaskarżenia określonego przez stronę. Wskazanie przez stronę zaskarżonego aktu i organu, działania którego skarga dotyczy - wobec obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości - jest dla sądu wiążące (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1523/10 Lex 741558) Skoro więc, jak już wyżej podniesiono, zaskarżone orzeczenie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to tym samym skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 tej ustawy). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 2 P.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.