IV SA/Gl 1017/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Renata Siudyka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Starosta Powiatowy w R. , postanowił uznać B.T. za osobę bezrobotną z dniem 22.06.2015 r. oraz orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od tego dnia. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona w dniu rejestracji spełniała bowiem warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie spełniała natomiast warunków wynikających z art. 71 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. W złożonym odwołaniu strona wnosiła o zmianę w kwestii przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wskazywała, że po odbyciu dwunastomiesięcznej rehabilitacji zdrowotnej jej stan zdrowia nie poprawił się. W dniu 27.11.2014 r. został złożony wniosek o rentę z tytułu choroby zawodowej - pylicy płuc, a w dacie 07.05.2015 r. odmówiono jej prawa do renty. Strona wskazywała, że w dniu 14.05.2015 r. próbowała się zarejestrować w Urzędzie Pracy bez świadectwa pracy. Nadmieniła, że dopiero w dniu 22.06.2015 r. udało jej się zarejestrować w Urzędzie Pracy. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.), w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), Wojewoda [...] orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 22.06.2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że odwołujący w dniu 22.06.2015 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. jako osoba bezrobotna i udokumentował okres zatrudnienia od 01.03.2013 r. do 20.03.2014 r. oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego od 21.03.2014 r. do 14.12.2014 r. Wojewoda zaznaczył, że art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Organ podkreślił, że na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy z 20.04.2004 r. do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Nadto podkreślił, iż w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. b - i oraz w ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 tej ustawy wymieniono enumeratywnie także inne okresy zaliczane do okresu zasiłkowego, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2, akcentując przy tym, że poza okresami, wskazanymi w art. 71, niemożliwe jest zaliczenie na poczet zasiłku jakichkolwiek innych okresów, które mógłby wykazać bezrobotny. Dalej Wojewoda wskazał, że od 01.01 do 31.12.2014 r. minimalne wynagrodzenie wynosiło 1.680 zł (rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r. z dnia 11 września 2013 r. - Dz.U. z 2013 r. poz. 1074). Natomiast, od 01.01.2015 r., wynosi ono 1750 zł i zostało ustalone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2014 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1220). Wojewoda wyjaśnił, iż w przypadku odwołującego okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy to okres od 21.12.2013 r. do 21.06.2015 r., albowiem we wskazanym wyżej okresie odwołujący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o. w K. od 21.12.2013 r. do 20.03.2014 r. Po ustaniu ubezpieczenia strona pobierała natomiast świadczenie rehabilitacyjne w okresie od [...] r. do [...] r. Do okresu 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od którego zależy przyznanie zasiłku, należało zaliczyć zatem ww. okresy zatrudnienia i pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż jak wynika z zaświadczenia ZUS O/R. z [...] r., podstawą wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego, pobieranego przez stronę od [...] do [...] r., była kwota równa minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. Natomiast zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy od [...] r. do [...] r. oznacza, że odwołujący osiągał wówczas miesięcznie co najmniej minimalne wynagrodzenie. W opinii Wojewody z przedstawionych przez odwołującego dokumentów wynika zatem, że okresy zatrudnienia i pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, podlegające zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz ust. 2 pkt 3 Ustawy z 20.04.2004 r., wyniosły 359 dni, a zatem odwołujący nie spełnił więc warunku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i w związku z tym należało odmówić przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nieudokumentowanie okresu 365 dni, wymaganego przez art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20.04.2004 r., skutkowało zatem zasadnie wydaniem przez organ I instancji decyzji odmawiającej odwołującemu prawa do zasiłku. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, iż przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, określając podstawy nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie dopuszczają możliwości uwzględnienia innych okresów (tj. wcześniejszych) niż z okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Obowiązujące przepisy ustawy nie przewidują również możliwości uznaniowego przyznania bezrobotnej prawa do zasiłku, w tym z uwagi na trudną sytuację materialną strony. Odpowiadając na zarzuty odwołania Wojewoda wskazał, że B. T. dokonał rejestracji dopiero 22.06.2015 r., co potwierdził w swoim podaniu z 17.08.2015 r. Oznacza to, że okres zatrudnienia przed dniem 21.12.2013 r. nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący B. T. domagał się ponownego przeliczenia okresu 18 miesięcy, od którego zależy prawo do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Wskazywał, że istnieje prawdopodobieństwo sfałszowania jego dokumentacji. Domagał się przyznania "zadośćuczynienia" za krzywdy spowodowane przez urzędników w wysokości 2 000 000 złotych. Podnosił, że odmawiając mu prawa do renty pozbawia się go środków do życia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z przytoczonych regulacji wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie poddanej sądowej kontroli wskazano m.in. art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Z kolei art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy zawiera generalną regułę, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni bezrobotny był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Oba warunki muszą być spełnione łącznie. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W rozpoznawanej sprawie organy orzekające ustalając stronie skarżącej okres uprawniający do zasiłku słusznie uznały, że nie spełnia ona przesłanek uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca we wskazanym wyżej okresie była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w przedsiębiorstwie A Sp. z o.o. w K. od 21.12.2013 r. do 20.03.2014 r. Po ustaniu ubezpieczenia strona skarżąca pobierała natomiast świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 21.03.2014 r. do 14.12.2014 r. Stąd też, do okresu 365 dni, o których mowa wart. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od którego zależy przyznanie zasiłku, należało zaliczyć zatem ww. okresy zatrudnienia i pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż jak wynika z zaświadczenia ZUS O/R. z [...] r., podstawą wymiaru świadczenia rehabilitacyjnego, pobieranego przez skarżącego [...]. do [...] r., była kwota równa minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. Okresy zatrudnienia i pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, podlegające zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z 20.04.2004 r., wyniosły zatem 359 dni. Jest to zatem okres niewystarczający do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro bowiem strona skarżąca dokonała rejestracji dopiero 22.06.2015 r., to okres zatrudnienia przed dniem 21.12.2013 r. nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku. Strona skarżąca nie spełniła więc warunku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i w związku z tym należało odmówić przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W rezultacie w ocenie Sądu organy administracyjne prawidłowo ustaliły i oceniły stan faktyczny w niniejszej sprawie. Zastosowały właściwe przepisy w sprawie, tj. art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i dokonały ich poprawnej interpretacji. Podkreślić należy, że przepis art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia (wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie I OSK 1553/10 LEX nr 951977). Odnośnie kwestii podniesionych w skardze należy wskazać, że o ile skarżący ma jakiekolwiek podejrzenia, ze została sfałszowana jego dokumentacja to winien to zgłosić do właściwej jednostki prokuratury. Co do sprawy nieprzyznanej stronie skarżącej renty, sąd administracyjny nie jest uprawniony do wypowiadania się w tej kwestii. Podobnie zresztą nie jest właściwym sądem w kwestii przyznania stronie skarżącej "zadośćuczynienia". Z tego względu, uznając te decyzje za zgodne z prawem, Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.