IV SA/Gl 1018/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...], nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. odmówił stwierdzenia u M.S. choroby zawodowej - przewlekłej choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku wymienionej w poz. 19/4 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu przyznano, iż wyżej wymieniona pracowała w latach [...] w Przedsiębiorstwie A w K. Zakład w T. jako starszy referent, inspektor i starszy inspektor ds. administracji, specjalista ds. ekonomicznych, następnie w roku [...] i w latach [...] w Biurze B w K. Oddział w T. (1/2 etatu) jako maszynistka i starsza maszynistka oraz w latach [...] do nadal w KWK C w R. jako robotnik powierzchni, specjalista, inspektor i starszy inspektor ekonomiczny. Przeprowadzone w KWK C dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że M.S. w latach [...] wykonywała czynności nadmiernie obciążające kończyny górne (szczególnie prawą), co związane było z obsługą maszyny do pisania, dlatego można uznać, iż warunki pracy w tym okresie stwarzały możliwość powstania wskazanej już wcześniej choroby zawodowej, natomiast od [...] r. do [...] r. sporadycznie pisała na maszynie i wówczas istniejące warunki pracy nie stwarzały możliwości powstania tej choroby zawodowej. M.S. była badana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...]), gdzie lekarze specjaliści biorąc pod uwagę ocenę narażenia zawodowego, zawartą w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia [...] oraz wyniki przeprowadzonej aktualnie diagnostyki, tj. badanie ortopedyczne, które potwierdziło fizjologiczny zakres ruchomości w prawym stawie ramiennym (co przemawia przeciw klinicznemu rozpoznaniu zapalenia okołostawowego barku) uznali, że zarówno analiza narażenia zawodowego, jak i wyniki badań nie uzasadniają do rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. W odwołaniu z dnia [...] M.S. oświadczyła, iż nie zgadza się z decyzją organu pierwszej instancji. Podniosła, że w latach [...] pracowała w warunkach ryzyka powstania choroby zawodowej. Nadto, w toku postępowania nie uwzględniono opinii sądowo-lekarskiej z dnia [...], w której rozpoznano u niej zespół bolesnego barku o charakterze PHS, co potwierdza, że jej schorzenie może mieć związek ze sposobem wykonywania pracy. Dodatkowo poinformowała, iż decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...], Nr [...], stwierdzono u niej chorobę zawodową obwodowego układu nerwowego, wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i podzielił jego ustalenia, co do okresu pracy M.S. w narażeniu na czynnik szkodliwy oraz powołał się na definicję choroby zawodowej, określoną w art. 235¹ ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 z późn. zm.). W toku postępowania odwoławczego M.S. została skierowana na badania do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści na podstawie obserwacji klinicznej w dniach [...] w orzeczeniu lekarskim z dnia [...], nr [...], również nie znaleźli podstaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej, powołując się na wyniki przeprowadzonych badań lekarskich, a przede wszystkim dochodzenie epidemiologiczne dotyczące czynności obciążających kończyny górne podczas okresu zatrudnienia, jak również dostępną dokumentację medyczną, w której potwierdzenie leczenia z powodu dolegliwości związanych ze stawami barkowymi ma swój początek 3 lata po ustaniu narażenia branego pod uwagę jako potencjalny czynnik sprawczy. W trybie art. 10 K.p.a. M.S. została poinformowana o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji (pismo z dnia [...]). W odpowiedzi oświadczyła, iż nie zgadza się z brakiem rozpoznania u niej przez lekarzy orzeczników choroby zawodowej, powołując się na wynik prześwietlenia Rtg barku prawego z dnia [...] oraz załączyła jako dowód zawiadomienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia [...] o odmowie z przyczyn medycznych skierowania na rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej oraz wnioskowała aby (cytat): "...jeszcze raz przeanalizować zgromadzoną dokumentację medyczną jak również zapoznać się z zakresami czynności i zeznaniem z dnia [...], gdzie dokładnie opisuję moją pracę" (pismo z dnia [...]). Organ odpowiadając na powyższe zarzuty wyjaśnił, iż M.S. była badana w dwóch kompetentnych placówkach diagnostycznych (I i II stopnia), gdzie lekarze specjaliści zważywszy na obowiązujące w zakresie chorób zawodowych kryteria diagnostyczno-orzecznicze nie znaleźli podstaw do rozpoznania u niej przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Zdaniem organu, orzeczenia lekarskie WOMP oraz IMPiZŚ w S. są wystarczające i uzasadnione w stopniu pozwalającym na przyjęcie ich za podstawę rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zostały oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi. Nadto, należy zauważyć, iż w upublicznionym orzecznictwie sądowym (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7.04.2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 931/07) stwierdzono, iż badanie wykonane przez placówkę nieupoważnioną do orzekania o chorobach zawodowych nie może być podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej. Sprawa M.S. została zatem rozpoznana zgodnie z wymogami postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej, wynikającymi z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, a rozstrzygnięcia obu instancji wydano na podstawie analizy zatrudnienia i czynności wykonywanych przez nią w trakcie pracy. M.S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ponownie zakwestionowała ustalenia obu organów orzekających w sprawie i załączyła wyniki badań z roku: [...], [...], [...], [...] i [...] oraz kartę leczenia sanatoryjnego z dnia [...], a także zakres czynności wraz ze szczegółowym ich opisem z dnia [...]. Podkreśliła, że jej praca w latach [...] i po [...] r. przyczyniła się do powstania jej dolegliwości i już od roku [...] ma problemy z barkami, co potwierdza badanie Rtg kręgosłupa szyjnego z dnia [...]. Zdaniem skarżącej, od tej daty istnieje jej niepełnosprawność i upośledzenie narządu ruchu oraz choroba neurologiczna orzeczona przez stosowne organy do spraw orzekania o niepełnosprawności. Dowodem na to jest również badanie tomografii komputerowej z dnia [...] oraz decyzja z dnia [...], stwierdzająca u niej chorobę zawodową pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, która powstała na skutek długotrwałego, także po [...] r., zajmowania pozycji siedzącej przy pracy na maszynie ręcznej i przy komputerze. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przytoczył argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, bowiem powołane w sprawie opinie lekarskie są spójne i wyczerpujące. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona również stosownie treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom prawa. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie jako: "K. p.", zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) oraz stwierdzenie przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Jednocześnie w art. 2352 K.p. ustanowiono ramy czasowe możliwości rozpoznania choroby zawodowej, co musi nastąpić w okresie zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Dla jednostki chorobowej wymienionej w pozycji 19/4 wykazu okres ten wynosi 1 rok. Stosownie przy tym do § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia. Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłej choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku, wymienionej w poz. 19/4 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - powołano się na wydane w toku postępowania opinie lekarskie. Wskazano, że lekarze specjaliści WOMP w orzeczeniu lekarskim z dnia [...], jak i IMPZŚ w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] uznali, że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań lekarskich, dochodzenie epidemiologiczne dotyczące czynności obciążających kończyny górne podczas okresu zatrudnienia, jak również dostępną dokumentację medyczną. Zauważyć w tym miejscu przyjdzie, iż jednostki orzecznicze I i II stopnia oparły się o ocenę narażenia zawodowego, dokonaną na podstawie informacji przekazanych w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia [...] oraz wyniki przeprowadzonej aktualnie diagnostyki, tj. badanie ortopedyczne, które potwierdziło fizjologiczny zakres ruchomości w prawym stawie ramiennym (WOMP), natomiast lekarze specjaliści IMPZŚ powołali się na okres 3 lat, jaki upłynął od zakończenia zatrudnienia skarżącej w warunkach stwarzających możliwość powstania choroby zawodowej jako czynnika sprawczego i udokumentowania wystąpienia objawów chorobowych. Tymczasem, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Oceniając uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia należy stwierdzić, że nie odpowiada ono wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy poprzestał na przedstawieniu ustaleń i wniosków końcowych opinii lekarskich nie podejmując stosownych rozważań prawnych i faktycznych dotyczących narażenia zawodowego, czy też oceny wydanych w sprawie opinii. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo brak merytorycznego odniesienia się do wszystkich jej aspektów uniemożliwia ocenę zaskarżonej decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że to wyłącznie organ sanitarny prowadzi postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej i to jego zadaniem jest ustalenie wystąpienia wymaganych do tego przesłanek. Wprawdzie wydane w sprawie opinie lekarskie są do tego niezbędne, jednak mają one charakter pomocniczy, a ich wnioski nie zwalniają organu od obowiązku ich oceny oraz przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami określonymi w przepisach K.p.a. Zdaniem Sądu, organy sanitarne zaniechały ustalenia przesłanek wynikających z art. 2351 K.p. Nie wykazano, czy warunki pracy skarżącej po [...] r., który to rok przyjęto za datę końcową okresu narażenia zawodowego, mogły spowodować wystąpienie u niej choroby zawodowej, a tym samym czy skarżąca bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem pracowała w narażeniu zawodowym. Zapisy karty oceny narażenia zawodowego z dnia [...] wskazują, że także w późniejszym okresie skarżąca większość prac wykonywała na komputerze, sporadycznie pisała na maszynie ręcznej, a od [...] r. pracowała wyłącznie na komputerze, następnie w [...] została przeniesiona do Oddziału [...] KWK C. Organ odwoławczy poprzestał wyłącznie na przedstawieniu przebiegu pracy zawodowej skarżącej oraz skrótowym podaniu opisu wykonywanych czynności. Powinien natomiast precyzyjne podać ramy czasowe pracy skarżącej w narażeniu zawodowym, co ma istotne znaczenie ze względu na treść art. 2352 K.p., jak również uzasadnić zajęte w sprawie stanowisko. Odniesienie się jedynie ogólnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż warunki pracy po [...] r. nie stwarzały możliwości powstania choroby zawodowej jest niewystarczające z uwagi na obszerne w tym zakresie wyjaśnienia skarżącej, zawarte w piśmie oznaczonym jako "zeznanie" z dnia [...], jaki i w odwołaniu oraz w piśmie z dnia [...]. Wymaga podkreślenia, że obowiązujące przepisy wiążą możliwość stwierdzenia choroby zawodowej z pracą w narażeniu zawodowym, przez co należy rozumieć takie warunki pracy lub szkodliwe czynniki tam występujące, które mają bezpośredni związek z powstałym schorzeniem. Rolą organu było ustalenie powyższych okoliczność, które niewątpliwie miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak poczynienia w tym zakresie rozważań i to w sposób nie budzący wątpliwości zważywszy na charakter, warunki i czas trwania pracy skarżącej ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, jak również treść orzeczeń lekarskich, bowiem w orzeczeniu WOMP nie podano okresu narażenia, a w orzeczeniu IMPZŚ oznaczono go na lata od [...] do [...]. Nie można również tracić z pola widzenia, że jedynie lekarze IMPZŚ zwrócili uwagę na dolegliwości, związane ze stawami barkowymi występujące dopiero 3 lata po ustaniu narażenia zawodowego w [...] r., ale w karcie wypisowej potwierdzili występujące u skarżącej zmiany zwyrodnieniowe stawów barkowych oraz kręgosłupa. Dodatkowo nie odniesiono się do sprzeczności okresu narażenia ustalonego dla potrzeb niniejszej sprawy z okresem narażenia wskazanym w decyzji ostatecznej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...], Nr [...], w której stwierdzono u skarżącej chorobę zawodową obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienioną w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (załączonej do odwołania). Tamże w uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżąca w latach [...] pisała na ręcznej maszynie do pisania od 4 do 6 godzin na zmianę roboczą, a obecnie większość czasu pracuje na komputerze, jednakże okresowo (3 razy w tygodniu przez około 4 godziny) nadal pisze na maszynie biurowej (strona druga tej decyzji). Okoliczność ta również może mieć wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Nie poczyniono również ustaleń, kiedy pojawiły się u skarżącej pierwsze objawy chorobowe, co jest niezbędnym warunkiem do określenia okresu ustalonego w wykazie chorób zawodowych na 1 rok dla jednostki chorobowej wymienionej w pozycji 19/4. Podsumowując ocenę wydanych w sprawie opinii lekarskich, przyjdzie stwierdzić, że wbrew stanowisku organu odwoławczego nie są one spójne i wyczerpujące. Najlepszym tego przykładem jest opinia IMPZIŚ, która w żaden sposób nie odniosła się do wyników badań i opinii załączonych do odwołania, chociaż jest jednostką orzeczniczą drugiego stopnia, która powinna wyjaśniać istniejące wątpliwości i odpowiadać na zarzuty skarżącej poddającej się kolejnemu już badaniu. Opinia powyższa nie ma waloru opinii kompletnej i wystarczającej, gdyż nie przeprowadzono w niej żadnej oceny wcześniejszej opinii i dokumentacji lekarskiej przedłożonej przez skarżącą wraz z odwołaniem. Istniejących wątpliwości nie można zweryfikować, na podstawie znajdującej się w aktach administracyjnych karty oceny narażenia zawodowego oraz opinii lekarskich, które nie zostały poddane szczegółowej analizie przez organ odwoławczy. W konsekwencji nie wiadomo, na czym oparto się wywodząc brak podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej, skoro nie dokonano w tym zakresie żadnych ustaleń i rozważań, ograniczając się do wniosku, który budzi uzasadnione wątpliwości w świetle uchybień powyżej zaprezentowanych. W tym stanie rzeczy, wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a., jak również z treścią art. 235¹ i 2352 K.p., a także § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, bowiem organ odwoławczy nie rozpoznał należycie sprawy skarżącej i nie ocenił prawidłowo przesłanek uprawniających do stwierdzenia choroby zawodowej. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy uwzględni poczynione wyżej rozważania i przeprowadzi dodatkowe czynności dowodowe niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy oraz zwróci się do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia o wydanie uzupełniającej opinii, ale dopiero po jednoznacznym ustaleniu narażenia zawodowego. Zadaniem tego organu jest więc ustalenie, czy i w jakim okresie skarżąca pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej i kiedy to narażenie ustało oraz wyjaśnienie wystąpienia u niej udokumentowanych objawów chorobowych. Kwestia ta ma decydujące znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ze względu na regulację zawartą w art. 2352 K.p., który zawiera ramy czasowe rozpoznania choroby zawodowej, pomimo ustania zatrudnienia w narażeniu zawodowym. Trzeba zauważyć, że istnieje domniemanie związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a istniejącymi w środowisku pracy warunkami narażającymi na jej powstanie. Jest to domniemanie wzruszalne, jednakże wymaga przekonującego wykazania, że nie można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem związku choroby z wykonywaną pracą, gdyż istnieją inne pozazawodowe czynniki wywołujące chorobę zawodową. Ostatecznie organ odwoławczy, po zebraniu i analizie całokształtu materiału dowodowego, przedstawi i uzasadni swoje stanowisko w decyzji, zgodnie z treścią art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji nie zastosowano art. 152 p.p.s.a