IV SA/Gl 1018/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, , , po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie dotyczącej odmowy umorzenia nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówił umorzenia J.K. nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego ustalonego decyzją z dnia [...]r. w wysokości 4.131 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Pismem z dnia 10 września 2015 r. J.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powołane wyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Następnie pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 11 stycznia 2016 r. wniósł o "wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji". Wskazał, że wniosek dotyczy wstrzymania wykonania powołanej wyżej decyzji organu I instancji z dnia [...]r. Pełnomocnik zacytował treść art. 61 § 3 P.p.s.a. akcentując, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podał, że J.K. jest osobą schorowaną, niepełnosprawną, a organ I instancji rozpoczął egzekucję świadczeń pieniężnych od skarżącej co negatywnie wpływa na jej sytuację majątkową i możliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i zakup niezbędnych lekarstw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wobec powyższego należy stwierdzić, że co do zasady zatem, przedmiotem postanowienia o wstrzymanie wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego. Natomiast art. 61 § 3 P.p.s.a. (in fine) rozszerza możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów na akty wydawane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych "w granicach tej samej sprawy". Dla ustalenia zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego w cytowanym wyżej przepisie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się, że zwrot ten dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, a jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12). Takie rozumienie sprawy administracyjnej nie umożliwia, zdaniem Sądu, wstrzymania wykonania decyzji wydanej w I instancji w sytuacji braku jej merytorycznej kontroli dokonanej przez organ II instancji i zakończenia postępowania wydaniem rozstrzygnięcia o charakterze proceduralnym. Wniosek pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji organu I instancji, która nie należy do zakresu pojęcia tej samej sprawy, co zaskarżone postanowienie. Decyzja organu I instancji o odmowie umorzenia nienależnie pobranego zasiłku pielęgnacyjnego oraz zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji nie zachowują bowiem tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnej i tego dotyczy sprawa administracyjna, natomiast decyzja organu I instancji odmawiająca umorzenia należności dotyczy kwestii materialnoprawnych i jest odrębną sprawą administracyjną. Ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, której wstrzymania domaga się pełnomocnik strony skarżącej. Postanowienie tego typu nie rozstrzyga o prawidłowości decyzji objętej odwołaniem, zamykając jednocześnie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym pomiędzy zaskarżonym postanowieniem o charakterze formalnym a decyzją organu I instancji. To natomiast uzasadnia stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie jej wykonania w postępowaniu dotyczącym postanowienia o znaczeniu procesowym (por. postanowienia NSA: z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12, Lex nr 1121276; z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. II OZ 685/11, Lex nr 896415; z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11 Lex nr 1069479). Na marginesie należy stwierdzić, że decyzja organu I instancji ma charakter odmowny, więc nie podlega wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r. , sygn. akt II GZ 190/07). W związku z tym taka decyzja, jako nienadająca się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy z art. 61 § 3 P.p.s.a. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji