IV SA/Gl 1023/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. odmówił stwierdzenia u T.G. choroby zawodowej -przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). Organ I instancji ustalił, że w okresie zatrudnienia w latach: od 14.11.1977 r. do 30.11.1977 r. w wymiarze 20 godzin tygodniowo oraz od 01.12.1977 r. do 20.08.1978 r. w wymiarze 29 godzin tygodniowo jako wychowawca -nauczyciel grupy dzieci w Państwowym Przedszkolu A w W., od 06.02.1978 r. do 10.061978 r. oraz od 21.08.1978 r. do 09.06.1979 r. jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w G., od 20.08.1979 r. do 31.08.1981 r. jako nauczyciel przedszkolny w Przedszkolu w G., od 01.09.1981 r. do 31.08.2005 r. jako nauczyciel w Zespole Szkolno -Przedszkolnym w Szkole Podstawowej w G., wykonywała pracę w warunkach stwarzających ryzyko wystąpienia choroby zawodowej głosu wywołanej sposobem wykonywania pracy. Jednakże organ sanitarny podkreślił, że badanie lekarskie dokonane w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...]) nie dało podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W odwołaniu od powyższej decyzji T.G. oświadczyła, że nie zgadza się z krzywdzącym wobec niej rozstrzygnięciem sprawy. Zdaniem strony należy u niej stwierdzić chorobę zawodową narządu głosu, gdyż jej praca zawodowa była związana z nadmiernym wysiłkiem strun głosowych. Do odwołania dołączono kopie dokumentacji lekarskiej Poradni Foniatrycznej NZOZ "A" Sp. z o.o. w K. oraz zaświadczenie lekarskie Poradni Foniatrycznej NZOZ "B" w K., która to dokumentacja nie była uwzględniona przez organ w toku postępowania, a potwierdza stanowisko odwołującej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Podniósł, że do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia, jako choroby zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, to jest ustalenie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie wystąpiło w czasie i miejscu pracy, w związku z wykonywanym zawodem. Organ odwoławczy ustalił za organem I instancji, iż T.G. w latach1977- 2005 pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu. Niemniej lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych I i II szczebla (Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (w skrócie WOMP) w S. -orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...] oraz Szpitala Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (w skrócie IMPiZŚ) w S. -orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...] połączone z obserwacją kliniczną) na podstawie przeprowadzonych badań nie rozpoznali u strony choroby zawodowej wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.. Według biegłych lekarzy rozpoznane u skarżącej zmiany odpowiadające przewlekłemu stanowi zapalnemu błony śluzowej krtani i gardła oraz czynnościowe zaburzenia emisji głosu pod postacią dysfonii hiperfunkcjonalnej nie przedstawiają klinicznie cech organicznej patologii narządu głosu wywołanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Nie są one uwzględnione w wykazie chorób zawodowy jako następstwo nadmiernego wysiłku głosowego i nie mogą być rozpatrywane jako choroba zawodowa u nauczycieli. W orzeczeniu uzupełniającym z dnia [...] r. nr [...] lekarze specjaliści MPiZŚ w S. w oparciu o wywiad, badanie przedmiotowe i analizę dostarczonej przez skarżącej dokumentacji ponownie stwierdzili u badanej prosty przewlekły nieżyt błony śluzowej gardła i krtani oraz czynnościowe zaburzenia emisji głosu o typie dysfonii hiperfukcjonalnej. Zdiagnozowana w przedstawionej dokumentacji lekarskiej niedomykalność fonacyjna głośni nie znalazła potwierdzenia w kolejnych badaniach, co może świadczyć o nietrwałym, czynnościowym charakterze zaburzenia - zgodnie z pierwotnym rozpoznaniem. Organ ostatecznie wskazał, iż brak potwierdzenia istnienia choroby zawodowej przez biegłych lekarzy musiała skutkować wydaniem decyzji negatywnej. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 09.02.2010 r. uchylono powyższą decyzję PWIS w K. z dnia [...] r. wskazując na potrzebę ponownego rozpoznania sprawy w oparciu o nowy stan prawny ukształtowany w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19.06.2008r. sygn. akt P 23/07 , w którym stwierdzono, iż art. 237 § 1 pkt. 2 i 3 Kodeksu pracy i przepisy rozporządzenia R.M. z dnia 30.07.2002 r. dot. chorób zawodowych są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Po wyroku WSA w Gliwicach [...]PWIS decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję PPIS w W. z dnia [...] r. i przekazał całość sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W trakcie dalszego postępowania po wyroku i po decyzji [...]PWIS z dnia [...] r. organ I instancji uzyskał orzeczenie lekarskie WOMP z dnia [...] r. nr [...] w którym lekarze specjaliści ponownie odmówili rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu nie stwierdzając w obrębie narządu głosu T.G. guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią oraz uzyskał nowe orzeczenie lekarskie z IMPiZŚ w S. z dnia [...]r. nr [...], w którym rozpoznano u T.G. prosty przewlekły nieżyt błony śluzowej gardła i krtani oraz czynnościowe zaburzenia emisji głosu o typie dysfonii hyperfunkcjonalnej, które nie mają cech klinicznych przewlekłego schorzenia narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym i dlatego nie mogą zostać zakwalifikowane do wykazu chorób zawodowych rozporządzenia R.M. z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. PPIS w W. biorąc pod uwagę ocenę narażenia zawodowego wiążącą się z nadmiernym wysiłkiem głosowym T.G. w czasie wykonywania pracy na stanowisku nauczyciela i orzeczenia lekarskie dwóch kompetentnych placówek medycznych (WOMP i lMPiZŚ w S.) wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu głosu wym. w poz. 15 wykazu chorób zawodowych rozp. R.M. z dnia 30.06.2009r. w sprawie chorób zawodowych. Od tej decyzji odwołała się T.G. wnioskując o umożliwienie przeprowadzenia nowych badań narządu głosu w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. Odwołująca wskazała, że nadal leczy się w Poradni Foniatrycznej B w K., gdzie stwierdzono zawodowe podłoże jej choroby. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami) art. 235¹ Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) oraz § 8 i § 11 ust. 1 [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 3 lipca 2009 r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.w sprawie chorób zawodowych. Na mocy § 11 ust. 1 tego rozporządzenia do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Dotyczy to zwłaszcza wydanych już orzeczeń lekarskich. Następnie organ opisał dotychczasowy tok czynności w sprawie, w szczególności uzupełniające czynności dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji. Co do zawartego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce diagnostycznej w Ł. wskazano, że w trakcie postępowania administracyjnego został wyczerpany dwustopniowy tryb diagnostyczno- orzeczniczy przewidziany przepisami przywołanego rozporządzeniu R.M. z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych i dlatego w aktualnie stanie prawnym nie jest możliwe przeprowadzenie kolejnych badań lekarskich. Podkreślono, że T.G. pismem z dnia 27.05.2011 r. w trybie art. 10 k.p.a. poinformowana o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji w piśmie z dnia 02.06.2011 r. ponowiła prośbę o przeprowadzenie badań "w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy z wyłączeniem Poradni Chorób Zawodowych WaMP w S. oraz IMPiZŚ w S.". Podniesiono, że zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) został -zdaniem [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w rozpoznawanej sprawie choroby zawodowej T.G.- zachowany. Stąd też, po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego, zwłaszcza orzeczeń lekarskich WaMP i IMPiZŚ w S.-[...]PWIS nie uwzględnił odwołania T.G. i orzekł jak w sentencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T.G. wyraziła swoje niezadowolenie z decyzji organu odwoławczego uważając, że stan jej zdrowa kwalifikuje się do orzeczenia choroby zawodowej i przyznania odpowiednich uprawnień. W ocenie skarżącej organ pominął przedstawione przez nią opinie niezależnych lekarzy specjalistów, a oparł się wyłącznie na niekorzystnych dla niej diagnozach lekarzy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowa Środowiskowego w S., które są niekonsekwentne. W odpowiedzi na skargę organ sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności z przyjdzie zauważyć, iż Kodeks pracy w art. 235¹ stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje tym samym, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² Kodeksu pracy). Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r., którego postanowienia weszły w życie w dniu 03 lipca 2009 r. W rezultacie to według zapisów rozporządzenia należy oceniać przedmiotowe postępowanie organów administracji. Wskazuje na to § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., który stanowi, że z zastrzeżeniem postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem 03 września 2002 r., do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. W tym stanie rzeczy, nie można odmówić mocy dowodowej orzeczeniom lekarskim, wydanym na podstawie rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., które mocą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt P 23/07 (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 740) utraciło moc z dniem 03 lipca 2009r., albowiem czynności dokonane w toku postępowań wszczętych przed dniem 03 lipca 2009 r. pozostają skuteczne, a określenie definicji choroby zawodowej zawarte w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w całości bez wprowadzenia w nim zmian przejął art. 235¹ Kodeksu pracy. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Analiza materiału dowodowego wskazuje, że skarżąca wykonywała pracę w zawodzie nauczyciela w okresie od 14.11.1977 r. do 30.11.1977 r. w wymiarze 20 godzin tygodniowo oraz od 01.12.1977 r. do 20.08.1978 r. w wymiarze 29 godzin tygodniowo jako wychowawca -nauczyciel grupy dzieci w Państwowym Przedszkolu A w W., od 06.02.1978 r. do 10.061978 r. oraz od 21.08.1978 r. do 09.06.1979 r. jako nauczyciel w Szkole Podstawowej w G., od 20.08.1979 r. do 31.08.1981 r. jako nauczyciel przedszkolny w Przedszkolu w G., od 01.09.1981 r. do 31.08.2005 r. jako nauczyciel w Zespole Szkolno -Przedszkolnym w Szkole Podstawowej w G., w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego, czyli nadmiernego wysiłku głosowego. Aktualnie obowiązujący wykaz chorób zawodowych w pozycji 15 zawiera schorzenie zdefiniowane jako: "przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: 1) guzki głosowe twarde 2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych 3)niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysforią". Zgodnie zaś z treścią § 5 ust. 1 aktualnie obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r. Nr 141, poz. 1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w rozporządzeniu. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych), poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych oraz jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby (§ 5 ust. 2 pkt. 1-4). Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2, są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy ( § 5 ust. 3). Przeto jedynie lekarze orzecznicy zatrudnieni w w/wym. jednostkach uprawnieni są do wydawania opinii lekarskich w toku postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej. Należy zauważyć, że organy procedujące w sprawie – uzyskały uzupełniające orzeczenia lekarskie jednostek diagnostycznych. Orzeczenie lekarskie WOMP z dnia [...] r. nr [...] w którym lekarze specjaliści ponownie odmówili rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu nie stwierdzając w obrębie narządu głosu T.G. guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią oraz nowe orzeczenie lekarskie z IMPiZŚ w S. z dnia [...]r. nr [...], w którym rozpoznano u T.G. prosty przewlekły nieżyt błony śluzowej gardła i krtani oraz czynnościowe zaburzenia emisji głosu o typie dysfonii hyperfunkcjonalnej, które nie mają cech klinicznych przewlekłego schorzenia narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym i dlatego nie mogą zostać zakwalifikowane do wykazu chorób zawodowych rozporządzenia R.M. z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Dostarczone przez skarżącą wyniki badań wskazujące na zmiany w narządzie głosu – zdaniem orzeczników - nie mogą być zakwalifikowane jako pochodzenia zawodowego zgodnie z definicją choroby zawodowej, gdyż nie znalazły potwierdzenia w szczegółowych badaniach przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy i zdrowia Środowiskowego w S. Stąd też – zdaniem lekarzy - stwierdzone u skarżącej zmiany patologiczne nie mają cech klinicznych przewlekłego schorzenia narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym wymienionego w wykazie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r.. Bez pozytywnych opinii lekarskich – wydanych przez uprawnionych po myśli przepisów w/wym. rozporządzenia lekarzy diagnostów - bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie wymagania te zostały spełnione, gdyż wydane w sprawie opinie uzupełniające są należycie uzasadnione. Uznać zatem należało, że uprawnione jednostki medycyny pracy w sposób przekonywający wyjaśniły z jakich przyczyn choroby strony skarżącej nie można uznać za chorobę zawodową. Wyrażona ocena została zawarta w spełniających wymagania formalne opiniach. Zatem z uwagi na fakt, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy administracji choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej, co prowadzić musiało do odmowy stwierdzenia u strony skarżącej choroby zawodowej. Godzi się w tym miejscu zaznaczyć, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany był powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. i zachowuje ono nadal aktualność (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4). Brak jest także uzasadnionych podstaw do przeprowadzenia - wnioskowanego przez skarżącą - ponownego badania lekarskiego w innej jednostce diagnostycznej (IMP w Ł.), albowiem § 7 obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych (podobnie jak § 7 uprzednio obowiązującego rozporządzenia) przewiduje dwuszczeblowy tryb badań (wyczerpany w niniejszej sprawie), a ponadto wnioski zaprezentowane w obu opiniach lekarskich co do zasady korelują z sobą wzajemnie. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).