IV SA/Gl 104/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 104 Kodeks postępowania administracyjnego nie stwierdził u J.P. choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego spowodowanego sposobem wykonywania pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W motywach tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz orzeczenia wydanego w toku postępowania odwoławczego nr [...] wydanego przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] oraz karty oceny narażenia zawodowego opracowanej w dniu [...] stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Odwołanie od tej decyzji wniosła J. P., która wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Zdaniem strony w następstwie pracy w A S.A. w K. na stanowisku telefonistki w latach [...] – [...] wywołana została choroba kończyny prawej i w nieznacznym stopniu kończyny lewej górnej, która objawiła się w 2002 r., a udokumentowana została w 2006 r. W motywach odwołania strona podniosła, że praca jej została zaliczona do prac wykonanych w warunkach szczególnych. W następstwie pracy na zajmowanym stanowisku od 1996 r. zaczęła odczuwać drętwienie kończyn górnych, a pogorszenie stanu zdrowia nastąpiło w 2000 r. Z uwagi na schorzenie dłoni kończyny prawej górnej nie mogła wykonywać obowiązków kasjerki z uwagi na niemożność utrzymania w ręce datownika. Z powodu długotrwałej choroby zmuszona była przejść na świadczenie przedemerytalne, a następnie emeryturę. Po przejściu na świadczenie emerytalne pozostawała pod opieką lekarza neurologa w Poradni Specjalistycznej w S., a w 2006 r. stwierdzono, że jej choroba posiada związek z wykonywaną pracą. Jej zdaniem lekarz orzecznik nie uwzględnił wszystkich okoliczności, a w szczególności tego, że wykonując obowiązki zawodowe przez 7 godzin dziennie była w pozycji siedzącej i musiała pochylać się nad sterownikami oraz wyszukiwać w książkach numery abonentów. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia przedstawiony został wpierw dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił sprawy w sposób pozwalający na podjęcie rozstrzygnięcia. W szczególności zwrócono uwagę na fakt, że organ ten nie wyjaśnił w sposób pozwalający na podjęcie decyzji okoliczności związanych z chorobą J. P.. Zdaniem organu odwoławczego w sytuacji, kiedy uprawnione placówki rozpoznały u strony schorzenie wymienione w wykazie chorób zawodowych, lecz wykluczają jej etiologię zawodową i wydają orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, to zdaniem organu administracji w ramach uzasadnienia decyzji jest wszechstronne wyjaśnienie okoliczności związanych z warunkami pracy, tak aby można było wykluczyć zawodowe pochodzenie występującego schorzenia. We wskazaniach dotyczących ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy podniósł, że niezbędne jest przedstawienie oceny narażenia zawodowego strony w miejscu pracy, a zwłaszcza rodzaj i chronometraż wykonywanych czynności w całym okresie aktywności zawodowej strony. W dalszej kolejności organ pierwszej instancji winien wystąpić do placówki orzeczniczej pierwszej instancji o wydanie orzeczenia uzupełniającego w sprawie, uwzględniające nowe ustalenia w zakresie warunków pracy J.P.. Zwrócono również uwagę na konieczność zapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonych czynnościach procesowych oraz o możliwości złożenia końcowych oświadczeń. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 2351 Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) nie stwierdził u J.P. choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywanej pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w pozycji 20/1 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia stwierdzono, że na podstawie orzeczeń lekarskich Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. oraz karty oceny narażenia zawodowego opracowanej w dniu [...] stwierdzono, że strona w latach [...] – [...] zatrudniona była w A S.A. w K. na stanowisku telefonistki, telegrafistki i referenta. Organ ustalił, że czynności zawodowe wykonywane przez stronę charakteryzowały się powtarzalnością, rytmicznością, przeciążeniem kończyny górnej prawej w stawie nadgarstkowym. Natomiast w latach [...] – [...] strona obsługiwała komputer (klawiatura obsługiwana była oburącz) przez 7 godzin na zmianę roboczą. Lekarze orzecznicy zgodnie w swoich orzeczeniach wskazali, że brak jest jednoznacznych dowodów w postaci obiektywnie udokumentowanych objawów klinicznych zespołu cieśni nadgarstka w okresie zatrudnienia lub do roku od jego ustania zgodnie z obowiązującymi przepisami nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu pierwszej instancji brak jest dowodów na występowanie zespołu cieśni nadgarstka do [...]. Wówczas zostało przeprowadzone pierwsze badanie EMG, nadto strona w dniu [...] oświadczyła, że nie posiada innych dokumentów dotyczących leczenia zespołu cieśni przed tą datą. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się J.P., która wniosła odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.. W odwołaniu tym zakwestionowała rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i podniosła, że występująca u niej choroba cieśni nadgarstka związana jest z wykonywaniem pracy zawodowej. Odwołująca się przedstawiła czynności jakie wykonywała w okresie zatrudnienia i doszła do przekonania, że pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania przedmiotowej choroby zawodowej. Następnie odwołująca się podniosła, że lekarze orzecznicy pierwotnie wiązali etiologię jej schorzenia ze zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa szyjnego, a następnie stwierdzili, że brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej spowodowany został tym, że w okresie zatrudnienia lub rok po jego ustaniu nie rozpoznano u niej wskazanej choroby, jednakże jej zdaniem spowodowane było to wadliwą diagnozą i prowadzonym leczeniem zachowawczym. Podkreśliła, że w 2002 r. przeniesiona została do kasy, jednakże z uwagi na bóle rąk nie była w stanie jej wykonywać, a lekarze stwierdzili u niej chorobę kręgosłupa i w tym kierunku była leczona. Dopiero w 2006 r. dowiedziała się o takiej jednostce chorobowej i wystąpiła o skierowanie jej na specjalistyczne badania w tym kierunku. Zdaniem odwołującej się w przepisach znajduje się sformułowanie "okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego" i uprawnia ono ją do ubiegania się o rozpoznanie u niej choroby zawodowej. Z tego też powodu nie zgadza się z opiniami lekarzy orzeczników, a wydaną decyzję uznaje za krzywdzącą. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przypomniał, że od 3 lipca 2009 r. obowiązuje nowy stan prawny z uwagi na wejście w życie rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych i zaznaczono, że czynności dokonane pod rządami starego prawa są wiążące w nowym stanie prawnym. Następnie wskazany organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, w tym podjęte decyzje. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał na wymogi jakie muszą być spełnione aby rozpoznać chorobę zawodową i podkreślił, że niezbędne jest orzeczenie przez uprawnione placówki diagnostyczne służby zdrowia istnienia schorzenia jako choroby zawodowej, a następnie wykazanie związku przyczynowego między zdiagnozowaną chorobą a środowiskiem pracy. Postępowanie dowodowe w sprawie wykazało, że strona pracowała na stanowiskach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przybliżył orzeczenia wydawane przez placówki medyczne w trakcie prowadzonego postępowania, zarówno pod rządami rozporządzenia z 30 lipca 2002 r. jak również aktualnie obowiązującego, nadto sformułowano w nich ustalenia dotyczące genezy schorzenia strony. Wskazane placówki rozpoznały u strony schorzenie odpowiadające chorobie zawodowej zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 20/1 to jest zespołu cieśni nadgarstka, jednakże z uwagi na fakt, że wskazane schorzenie nie zostało zdiagnozowane w okresie narażenia jak również w ciągu roku po jego ustaniu nie uznano, że schorzenie to jest chorobą zawodową. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe rozstrzygnięcie wniosła J.P., która wystąpiła o jej uchylenie. W motywach skargi podkreśliła, że nie może zgodzić się z rozstrzygnięciem podjętym przez organy administracji, albowiem podjęte zostało w następstwie błędnych ustaleń faktycznych sprowadzających się do wybiórczego i dowolnego traktowania zgromadzonego materiału dowodowego. W skardze tej zaznaczyła, że organy administracji powołują się na fakt, iż pracę zakończyła w 2003 r. i do roku czasu nie zgłosiła dolegliwości związanych z zespołem cieśni nadgarstka. Podkreśliła, że prowadzący ją lekarz rozpoznał przedmiotową chorobę dopiero w 2006 r. stwierdzając jednocześnie, że ma ona związek z wykonywaniem obowiązków pracowniczych. Akcentuje, że wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w zakresie choroby zawodowej złożyła w okresie jednego roku od chwili ujawnienia i udokumentowania przez lekarza prowadzącego przedmiotowej choroby. Skarżąca nie potrafi zrozumieć stanowiska organów administracji sprowadzającego się do tego, że choroba cieśni nadgarstka przewidziana była w przepisach rozporządzenia z 30 lipca 2002 r. oraz z 30 czerwca 2009 r., a mocą zaskarżonej decyzji odmawia się stwierdzenia jej występowania. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić stan prawny jaki stanowił podstawę do podjęcia rozstrzygnięć przez organy administracji w sprawie, ponieważ stan ten w trakcie prowadzonego postępowania uległ istotnej zmianie. Przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, że w momencie wszczęcia postępowania obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), natomiast w okresie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Zgodnie z treścią § 11 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Unormowanie to oznacza, że w stosunku do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie wskazanego rozporządzenia zastosowanie mają przepisy tego rozporządzenia, a czynności procesowe przeprowadzone w oparciu o postanowienia rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., są prawnie skuteczne i wywołują wszystkie prawem przewidziane skutki. Tym samym opinie uprawnionych placówek medycznych wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. zachowują swoją moc i spełniają wymogi przewidziane treścią nowego rozporządzenia. W przypadku rozpatrywanej sprawy dostrzec należy również i tę okoliczność, że obie uprawnione placówki medyczne ponownie wypowiedziały się w sprawie już w nowo obowiązującym stanie prawnym. Stosownie do postanowień art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Po myśli art. 2352 tego Kodeksu rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. W świetle powyższych przepisów z chorobą zawodową spotykamy się jedynie wówczas, gdy wystąpi związek przyczynowo-skutkowy między zdiagnozowaną chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych a "narażeniem zawodowym", czyli występowaniem szkodliwych dla zdrowia czynników w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, bez występowania narażenia zawodowego, oznaczało będzie, że dana choroba nie została spowodowana czynnikami występującymi w środowisku pracy i nie będzie mogła być uznana za chorobę zawodową. Analogiczne rozstrzygnięcie zapadnie także wówczas, gdy pomimo rozpoznania schorzenia odpowiadającego chorobie zawodowej oraz zatrudnienia w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby uprawnione placówki medyczne wskażą w sposób nie budzący wątpliwości inne powody schorzenia niż związane w wykonywaniem pracy w warunkach narażenia. Choroba zawodowa nie zostanie rozpoznana także wówczas, gdy udokumentowane objawy choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych wystąpią po okresie zatrudnienia w warunkach narażenia i po okresie wskazanym w przepisach prawa jako uprawniającym do rozpoznania takiej choroby. Przedstawiona powyżej analiza stanu normatywnego była niezbędna, albowiem w rozpatrywanej sprawie Sąd zetknął się z sytuacją, w której placówki medyczne rozpoznały u J.P. chorobę, która znajduje się w wykazie chorób zawodowych, nadto skarżąca zatrudniona była w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Fakt zatrudnienia skarżącej w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej nie jest przez organy administracji publicznej kwestionowany, w analogiczny sposób do tego zagadnienia podchodziły obie placówki medyczne wypowiadające się w sprawie. Akta administracyjne dołączone do skargi zawierają wystarczające udokumentowanie tego faktu, w tej sytuacji nie zachodzi konieczność dodatkowej analizy tego zagadnienia w ramach kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. W rozpatrywanej sprawie kluczową rolę odgrywa unormowanie zamieszczone w art. 2352 Kodeksu pracy. Zgodnie z nim rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Jak wynika z akt administracyjnych w okresie zatrudnienia u skarżącej rozpoznano przewlekły zespół bólowy kręgosłupa lędźwiowego na podłożu dyskopatii bez zespołu korzeniowego, upośledzający wydolność narządu ruchu w stopniu niewielkim oraz schorzenie współistniejące – zespół bólowy kręgosłupa szyjnego na podłożu dyskopatii i zmian zwyrodnieniowych upośledzających wydolność narządu ruchu w stopniu niewielkim. Okres zatrudnienia w warunkach narażenia na ryzyko powstania choroby zawodowej ustał u skarżącej w dniu [...]. Zatem mając na względzie treść pkt 20.1 zamieszczonego w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, wykazu chorób zawodowych, udokumentowane objawy choroby powinny u skarżącej ujawnić się najpóźniej w dniu [...]. Z kolei przedłożone akta administracyjne pozwalają uznać, że u skarżącej dopiero w listopadzie 2006 r., w następstwie przeprowadzenia badania EMG rozpoznano schorzenie, które odpowiada wymogom stawianym chorobie zawodowej określonej w powyższym punkcie. Jednakże udokumentowane objawy choroby zawodowej ujawniły się dopiero po okresie przewidzianym w przepisach prawa, z tego też powodu obie placówki medyczne pomimo rozpoznania choroby pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, nie rozpoznały tej choroby jako choroby zawodowej. Okoliczność ta stała się dla organów administracji także podstawą dla wydania decyzji odmownych. Na marginesie niniejszych rozważań przyjdzie dostrzec, że organ odwoławczy mocą swojej decyzji z dnia [...], nakazał organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dogłębnego postępowania dowodowego, celem wyjaśnienia, kiedy u strony ujawniły się udokumentowane objawy przedmiotowej choroby. W trakcie tego postępowania organy administracji zwróciły się do skarżącej o przedłożenie wszelkiej dokumentacji medycznej. W oświadczeniu z dnia [...] skarżąca podała, że poza dokumentacją, którą przekazała już placówkom medycznym nie dysponuje już innymi dokumentami medycznymi dotyczącymi leczenia cieśni w obrębie nadgarstka. Obie uprawnione placówki medyczne wypowiadały się w tej sprawie podwójnie, przy czym orzeczenia te pochodzą jeszcze z okresu poprzedzającego obowiązywanie nowych przepisów dotyczących chorób zawodowych, jednakże z uwagi na treść § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych orzeczenia te pozostają w mocy. Wszystkie orzeczenia zgromadzone w trakcie prowadzonego postępowania są jednobrzmiące, a mianowicie orzekają o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej i jako powód podają tę samą okoliczność, a mianowicie to, że udokumentowane objawy przedmiotowej choroby ujawniły się po okresie wskazanym w rozporządzeniu. Przedstawione opinie uprawnionych placówek medycznych nie są dla organu administracji publicznej podejmującego rozstrzygnięcie bezwzględnie wiążące, jednakże organ administracji nie może podjąć rozstrzygnięcia abstrahując od treści otrzymanych opinii, inaczej mówiąc organ administracji może podjąć rozstrzygnięcie odmienne od tego, które jest sugerowane w przedłożonej mu opinii, jednakże zobligowany jest do wykazania jakimi kierował się motywami podejmując takie rozstrzygnięcie. Jak zostało to już zasygnalizowane wszystkie orzeczenia placówek medycznych zawierają identyczne stwierdzenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W tym stanie faktycznym organy administracji nie były uprawnione do podjęcia rozstrzygnięcia wbrew stanowisku sformułowanemu w orzeczeniu uprawnionej placówki medycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonując kontroli decyzji wydanych w ramach przedmiotowego postępowania nie dopatrzył się takich uchybień, które pozwalałyby mu na uwzględnienie wniesionej skargi, albowiem argumentacja prezentowana przez organy administracji jest spójna i zbieżna z orzeczeniami uprawnionych placówek medycznych wypowiadających się w sprawie. W skardze do tutejszego Sądu skarżąca podniosła zarzuty dotyczące wadliwie przeprowadzonych badań. Zarzut ten nie może być na tym etapie kontroli badany, albowiem związany jest on z odczuciami skarżącej, a nie odnosi się do nieprawidłowości mających charakter prawny. Główny zarzut skarżącej formułowany w skardze sprowadza się do tego, że dopełniła obowiązki wynikające z treści rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, ponieważ w okresie jednego roku od udokumentowania choroby zawodowej uruchomiła stosowne postępowanie administracyjne. Wskazany zarzut nie może zostać uwzględniony, ponieważ przepis prawa stanowi o tym, że udokumentowane objawy choroby zawodowej muszą ujawnić się w okresie roku od ustania narażenia zawodowego. Zatem skarżąca odmiennie interpretuje przywołane unormowanie, ponieważ wskazany okres wiąże się z uruchomieniem postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej. Ujęcie to jest nieprawidłowe i nie może być przez Sąd uwzględnione, ponieważ z przepisu prawa w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że w tym przypadku chodzi o sytuację udokumentowania objawów choroby w okresie po ustaniu narażenia zawodowego, a nie o wszczęcie postępowania w ciągu roku po udokumentowaniu schorzenia. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. SJ/