IV SA/Gl 1048/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.) Protokolant Referent stażysta Izabela Auguścik-Michułka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2007 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego [...] zł / słownie: [...]/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]roku, Nr [...], Zastępca Naczelnika Wydziału Komunikacji, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K., na podstawie art. 122 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm.), skierował S. K., posiadającego prawo jazdy kategorii B na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i zobowiązał stronę do stawienia się celem odbycia przedmiotowych badań do Wojewódzkiej Poradni dla Kierowców Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. w terminie 30 dni, od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, organ I instancji wskazał, że w dniu 28 kwietnia [...] r. otrzymał pismo Powiatowej Komisji Lekarskiej Nr [...] dla miasta K. (sygn. [...]), informujące o stwierdzeniu u niektórych poborowych schorzenia, mogącego wpłynąć na ograniczenie uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W toku postępowania wyjaśniającego Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta K. poinformował, że u S. K. stwierdzono schorzenie [...], zakwalifikowane do rozdziału [...] wykazu chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychofizycznej do czynnej służby wojskowej, zamieszczonego w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm.). Dalej organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 5 lipca [...] r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie skierowania S. K. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zakończone decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...], którą skierowano stronę, w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym na badania lekarskie. W dniu 6 sierpnia [...] r. S. K. wniósł, bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., odwołanie od powyższej decyzji, które postanowieniem organu odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] przekazano Prezydentowi Miasta K. celem stwierdzenia czy zachodzą przesłanki określone w art. 132 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie k.p.a. Organ I instancji nie skorzystał z uprawnień wynikających z wymienionego przepisu i w dniu 27 września [...] r. przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K.. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że samo stwierdzenie u S. K. schorzenia [...], nie wyjaśnia jakiego rodzaju zastrzeżenia co do stanu zdrowia badanego mogą powodować niezdolność strony do prowadzenia pojazdów, a zatem informacja przekazana przez Powiatową Komisję Lekarską Nr [...] dla miasta K., nie spełniała wymogu § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U z 2004 r. Nr 2, poz. 15). Pismem z dnia [...]r. Nr [...]Wydział Komunikacji Urzędu Miasta w K., wystąpił do Referatu Wojskowego Urzędu Miasta w K. z prośbą o informację dotyczącą zastrzeżeń w stanie zdrowia S. K., mogących skutkować niezdolnością strony do prowadzenia pojazdów. W odpowiedzi przekazano organowi I instancji wyciąg z książki orzeczeń lekarskich Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] dla miasta K. z dnia [...]r., z którego wynika, że u S. K. rozpoznano [...]graniczące z [...]. Pismem z dnia 13 stycznia [...] r. powiadomiono stronę o możliwości zapoznania się z treścią udzielonej odpowiedzi. Wobec niepodjęcia przez stronę tego pisma, organ I instancji ponownie zwrócił się do Referatu Wojskowego Wydziału Spraw Obywatelskich o informację, jakie są objawy stwierdzonego schorzenia oraz w jaki sposób mogą one powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W nadesłanych wyjaśnieniach wskazano, że lekarze biorący udział w pracach komisji, z którymi przeprowadzono konsultację w w/w sprawie, stwierdzili, że [...], bez [...]nie jest bezwzględnym przeciwwskazaniem do posiadania przez stronę terminowego prawa jazdy kat. B. Jednakże okresowe zaburzenia występujące u poborowego, potwierdzone badaniem [...] w dniu [...]r., mogą stwarzać zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego i w związku z tym istnieją przeciwwskazania do posiadania przez badanego prawa jazdy kategorii B. Wobec powyższego, stwierdzając, że opisane powyżej informacje uzupełniają zastrzeżenia Przewodniczącego Komisji Lekarskiej nr [...] zawarte w powiadomieniu starosty z dnia 28 kwietnia [...] r., organ I instancji wskazał, że za wiarygodną, (potwierdzoną opinią lekarzy) uznać należy wiadomość co do zastrzeżeń dotyczących stanu zdrowia S. K., mogących powodować niezdolność strony do prowadzenia pojazdów. W tym stanie rzeczy organ I instancji stwierdził, że zachodzą przesłanki określone w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zatem zasadne jest skierowanie S. K. (który nie wniósł dalszych zastrzeżeń do prowadzonego postępowania) na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Organ I instancji przytoczył także treść art. 122 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym odpłatność za przedmiotowe badania, co do zasady obciąża badanego. W odwołaniu od powyższej decyzji S. K. podniósł, że rozstrzygnięcie organu I instancji wydane zostało w wyniku postępowania przeprowadzonego z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu swojego stanowiska strona wskazała na wstępie, że w dniu 28 kwietnia [...] r., tj. wtedy gdy Powiatowa Komisja Lekarska dla miasta K. Nr [...] wystosowała do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta K. zawiadomienie o możliwości wystąpienia u strony przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów, odwołujący się nie posiadał jeszcze prawa jazdy. Dokument ten został wystawiony w dniu 20 maja [...] r. i wydany stronie w dniu 2 czerwca [...] r., co wskazuje, że właściwy organ nie skorzystał z przewidzianego w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie kpa k.p.a. jednomiesięcznego terminu do załatwienia sprawy, w którym to czasie mógł podjąć czynności zmierzające do podważenia opinii uprawnionego lekarza, który uznał stronę (ubiegającą się o prawo jazdy) za osobę zdolną do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Odwołujący się zwrócił także uwagę, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek przesłania do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w K. listy (zawierającej dane osobowe kilkudziesięciu poborowych), załączonej następnie do akt (a także prawdopodobnie do akt spraw prowadzonych wobec poszczególnych, wymienionych na liście osób), co stanowi istotne naruszenie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Stwierdzona przez stronę okoliczność, że w aktach przesłanych do organu odwoławczego zamieszczono skrócony znacznie pierwowzór wspomnianej listy poborowych dowodzi, w ocenie strony, że naruszono także zasadę pogłębiania zaufania obywateli, określoną w art. 8 k.p.a. W dalszej części odwołania S. K. wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie nastąpiło w dniu 5 lipca [...] r., a więc po upływie 30 - dniowego terminu, przewidzianego w § 2 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, a także z naruszeniem określonego w art. 35 § 3 k.p.a. dwumiesięcznego terminu na załatwienie szczególnych spraw. W tym kontekście strona podniosła, że - z uwagi na opisane przekroczenie terminu - w podstawie prawnej decyzji wymieniono art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pominięto natomiast Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., co stanowi istotne naruszenie art. 7 i art. 9 k.p.a. Strona podkreśliła również, że stosowne przepisy prawa przyznają staroście uprawnienie do skierowania na przedmiotowe badania, ale nie nakładają na niego takiego obowiązku, czego organ I instancji nie rozróżnił. Odwołujący się stwierdził także, iż orzeczenie z dnia [...]r., w myśl którego stronę uznano za osobę niezdolną w czasie pokoju do czynnej służby wojskowej, wydano w oparciu o badania lekarskie przeprowadzone przez Powiatową Komisję Lekarską nr [...] dla miasta K., badanie lekarza [...] przeprowadzone w dniu [...] r., [...] z dnia [...]r., kartę skierowania na badania specjalistyczne do Przychodni nr [...] w K. oraz przedłożoną przez poborowego dokumentację medyczną. Dalej strona zauważyła, że skierowanie na badanie [...] podpisane zostało przez Przewodniczącego Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] w sposób niezgodny z podpisem złożonym przez Przewodniczącego Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] pod orzeczeniem o niezdolności do służby wojskowej, a także, iż data, którą lek. K. K. (specjalista [...]) opatrzyła orzeczenie zamieszczone na odwrocie skierowania budzi wątpliwości co do rzeczywistej daty wpisania rozpoznania lekarskiego. S. K. podniósł również, że wskazane w orzeczeniu Powiatowej Komisji Lekarskiej Nr [...] dla miasta K. przepisy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., nie dotyczą stwierdzonych cech stanu zdrowia, które stanowiłyby przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W orzeczeniu tym (z niewiadomych przyczyn) pominięto rozpoznanie: "[...]", a w konsekwencji strona nie była świadoma, iż ma interes w odwołaniu się od orzeczenia komisji lekarskiej, tym bardziej, że wśród podmiotów, którym doręczono przedmiotowe orzeczenie nie wymieniono Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w K.. Opisane zatajenie przed stroną istotnych informacji stanowiło, w ocenie odwołującego się, rażące naruszenie art. 9 i art. 10 k.p.a. W dalszej części odwołania S. K. oświadczył, że podjął próbę odszukania dokumentacji medycznej sporządzonej w dniu [...]r. przez lek. K. K. w związku z przeprowadzonym w tym dniu badaniem [...] poborowego, którego według jego relacji obejmowało wywiad, ocenę [...] i badanie [...], a badanie [...] (którego sposób i przebieg strona zna, gdyż przechodziła je u lekarza orzekającego o zdolności do prowadzenia pojazdów) zostało pominięte. Po długotrwałych poszukiwaniach strona uzyskała od pielęgniarki przełożonej informację, że kartoteka nie została założona, a zatem zasadne jest pytanie o dokumentację medyczną, na podstawie której postawiono rozpoznanie uzasadniające skierowanie strony w trybie administracyjnym na przedmiotowe badania. S. K. wyjaśnił także, że częściowa [...] jest skutkiem urazu [...], jakiego doznał w wieku[...]lat. Wielomiesięczna rehabilitacja przeprowadzona po wypadku doprowadziła do odzyskania pełnej sprawności fizycznej, a jedyną jego pozostałością jest częściowa [...]. Odwołujący się bez problemów jeździ na rowerze i nartach, a także (co potwierdzają instruktorzy i doświadczeni kierowcy) znakomicie prowadzi samochód. Wobec powyższej argumentacji S. K. zanegował zasadność zobowiązywania go, aby na własny koszt (nieposiadając żadnych własnych źródeł utrzymania) udowodnił, że nie stanowi zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Strona wskazała także, że zachowanie 30-dniowego terminu wyznaczonego zaskarżoną decyzją na wykonanie badań, nie jest możliwe, gdyż w Wojewódzkiej Poradni dla Kierowców wyznaczane są odległe terminy przyjęcia, co również skłoniło stronę do wniesienia odwołania. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia opisano stan faktyczny sprawy, a następnie przywołano treść art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Organ odwoławczy wskazał także, iż zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, starosta może wydać skierowanie na badanie osobie posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem w przypadku otrzymania: 1) wniosku od egzaminatora o stwierdzonych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia osoby poddanej egzaminowi państwowemu; 2) wniosku od organu kontroli ruchu drogowego o stwierdzonych w trakcie wykonywania czynności służbowych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdem; 3) zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, o posiadaniu przez osobę niepełnosprawną uprawnienia do kierowania pojazdem. Starosta może również skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Wobec treści opisanej powyżej regulacji prawnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że starosta przed skierowaniem kierowcy na badanie lekarskie winien rozważyć, czy przekazane mu informacje stanowią zastrzeżenia, co do stanu zdrowia, a w szczególności, czy mogą stanowić przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Dalej organ II instancji wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skierowania S. K. na badania lekarskie była informacja o ujawnionych w trakcie badania lekarskiego poborowego okresowych [...]. Informacja ta, w zestawieniu ze znajdującym się w aktach kierowcy orzeczeniem lekarza uprawnionego do badań kierowców z dnia [...]r., który nie stwierdził u strony przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i uznał, że S. K. jest bezterminowo zdolny do kierowania pojazdami, dawało podstawy do powzięcia wątpliwości co do stanu zdrowia wskazanego posiadacza prawa jazdy. Odnosząc się do treści odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że podnoszone w nim zarzuty dotyczące kosztów badania oraz naruszenia prawa przez organ I instancji nie wpływają na tok tego postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że strona zaprzecza, jakoby cierpiała na okresowe [...], jednakże dokumentacja zebrana w sprawie, w szczególności wyciąg z książki orzeczeń lekarskich Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] dla Miasta K. przeczy jej twierdzeniom. W tym stanie rzeczy organ II instancji stwierdził zasadność skierowania strony, w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym na badania lekarskie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik S. K. zarzucił na wstępie, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...], jak i decyzja tego organu z dnia [...]r. [...]wydane zostały po upływie terminów określonych przepisami, a całe postępowanie w tej sprawie oparte zostało na dokumencie wydanym przez Powiatową Komisję Lekarską Nr [...] dla miasta K. "Karta skierowania na badania specjalistyczne" do Przychodni nr [...] w K., która opatrzono na stronie pierwszej podpisem Przewodniczącego Komisji Lekarskiej niezgodnym z podpisem tej samej osoby złożonym na "Orzeczeniu o zdolności do czynnej służby wojskowej". Pełnomocnik skarżącego podniósł zaakcentował również, że rozpoznanie lekarskie postawione przez [...] wpisane na odwrocie skierowania do Przychodni Nr [...] opatrzone jest nieprawdziwą datą badania. W dalszych fragmentach uzasadnienia skargi pełnomocnik strony powtórzył w całości zarzuty i ich argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa – sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje również kontrolę, czy zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Istotę sporu stanowi w niniejszej sprawie przede wszystkim rozstrzygnięcie czy organ I instancji, kierujący S. K. na badanie lekarskie w celu ustalenia czy stan zdrowia strony zezwala na prowadzenie pojazdów mechanicznych powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia skarżącego, mogących powodować niezdolność strony do prowadzenia pojazdów. Rozpoznanie skargi wymaga również interpretacji pojęcia termin, o którym mowa w § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U z 2004 r. Nr 2, poz. 15) oraz analizy dopuszczalności skierowania strony na przedmiotowe badanie w razie stwierdzenia, że termin ten upłynął przed wydaniem decyzji organu I instancji. Wskazać jednak należy, że wadliwość decyzji organu odwoławczego uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie niniejszej sprawy przez Sąd. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie ustosunkowało się bowiem do większości zarzutów podniesionych przez stronę w obszernym odwołaniu, ograniczając swoje rozważania do przytoczenia treści art. 122 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz ogólnikowego stwierdzenia, że wyciąg z księgi orzeczeń lekarskich Powiatowej Komisji Lekarskiej nr [...] dla miasta K. jest dowodem na stwierdzone u S. K. okresowe [...], co czyni zasadnym zweryfikowanie stanu zdrowia strony pod kątem zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Organ II instancji pominął natomiast całkowicie ustosunkowanie się do zarzutów strony dotyczących okoliczności związanych z badaniem [...] poborowego S. K., udokumentowaniem jego przebiegu i ustalonego przez lekarza [...] rozpoznania. Organ odwoławczy nie wskazał również początku biegu terminu, o którym mowa w § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, nie wyjaśnił także, czy w jego ocenie decyzja organu I instancji wydana została z zachowaniem tego terminu, a jeżeli nie to jakie skutki dla dopuszczalności wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia ma przekroczenie wspomnianego terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaniechało również ustosunkowania się do zarzutu odwołania, w którym strona podnosi, że wystawiono jej i wydano prawo jazdy kategorii B po otrzymaniu przez organ I instancji pisma z Powiatowej Komisji Lekarskiej dla Miasta K. dotyczącego stanu zdrowia poborowych, wśród których wymieniono także S. K.. Zgodnie z art. 107 § 1 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzja organu odwoławczego powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne, a "obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji" (por. wyrok wsa w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05, LEX nr 166546). Ponownie rozpoznając odwołanie organ odwoławczy uwzględni powyższe uwagi Sądu, wyda rozstrzygnięcie odpowiadające w pełni wymogom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. i odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów odwołania. Mając na uwadze, że – jak wykazano powyżej – zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy należało uchylić zaskarżoną decyzję w oparciu o art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniając złożony przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie wniosek o zwrot kosztów postępowania.