IV SA/Gl 1064/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr. [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia postanawia: odmówić przyznania kosztów tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Wyrokiem z dnia 20 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę F.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr. [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2008 r. tutejszy Sąd uwzględnił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata J. P., który złożył do akt sądowych stosowne pełnomocnictwo. Złożona przez pełnomocnika skarżącej skarga kasacyjna zawierała również wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednak pełnomocnik skarżącej do dnia dzisiejszego nie złożył oświadczenia, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002 r., Nr 163, poz. 1348). W myśl § 2 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Przepis § 20 wyżej cytowanego rozporządzenia stanowi, iż wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Jakkolwiek pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną w terminie, to jednak nie wypełnił on dyspozycji wyżej przytoczonego § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 powołanego rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, lex nr 242945). W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej przytoczonych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.