IV SA/Gl 1064/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla opiekuna p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną w wyniku wznowienia postępowania uchyliło w całości decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] oraz utrzymało w mocy decyzję Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych MOPR w Z. z dnia [...] r., nr [...]. Pismem z dnia 14 października 2015 r. A.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wskazaną powyżej decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast art. 52 § 2 P.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Według powyższych przepisów, wniesienie skargi musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia, a więc przedmiotem skargi może być wyłącznie decyzja ostateczna. W rozpoznawanej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Organ administracyjny w zaskarżonej decyzji błędnie pouczył stronę, iż jest ona ostateczna i przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., orzekającego w trybie wznowienia postępowania w I instancji. W myśl art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Rozpatrywana sprawa dotycząca zasiłku dla opiekuna była ostatecznie rozstrzygnięta przez organ II instancji, w związku z tym prawidłowo ten właśnie organ prowadził postępowanie wznowieniowe. Jednak wbrew przekonaniu organu postępowanie to prowadzone było w I instancji. Zaskarżona decyzja z dnia [...] r., zakończyła postępowanie pierwszoinstancyjne w trybie wznowienia postępowania. Dlatego niezasadnie w zaskarżonej decyzji pouczono stronę, iż jest ona ostateczna i przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Podnieś należy, że wznowienie postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego ani swoistą "trzecią" instancją pozwalającą na kolejne rozpatrzenie wniosku (żądania) strony lub swobodną, ponowną merytoryczną kontrolą uprzednio zapadłej, ostatecznej decyzji (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 3 sierpnia 2009 r., I SA/Gl 175/09; wyrok NSA z 22 maja 2003 r., III SA 2367/01), lecz ma charakter nadzorczy w zakresie stwierdzenia wad postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, stanowiąc odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2015r., sygn. akt i FSK 592/14 publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania spraw w trybach nadzwyczajnych. W postępowaniu wznowionym organ prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną, obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 września 2013r., sygn. akt II SA/Ol 200/13, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). O wznowieniu postępowania właściwy organ rozstrzyga w decyzji (art. 151 k.p.a.), która z uwagi na odrębny przedmiot i zakres postępowania wznowieniowego, jest decyzją wydaną w I instancji. Od takiej decyzji, stosownie do zasady ogólnej postępowania administracyjnego unormowanej w art. 15 k.p.a., która musi być respektowana w każdym postępowaniu rozpoznawczym, także prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, przysługuje co do zasady odwołanie do organu wyższego stopnia. Od zaskarżonej decyzji skarżącemu zgodnie z regulacją zawartą w art. 127 § 3 k.p.a. przysługiwał wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W świetle tych unormowań w niniejszej sprawie należało zachować tryb postępowania odwoławczego, co skutkować winno prawidłowym pouczeniem strony o przysługującym mu środku zaskarżenia. W zaistniałej sytuacji, wobec błędnego pouczenia skarżącego, organy administracji publicznej właściwe do orzekania w sprawie, mając na względzie art. 112 k.p.a., powinny rozstrzygnąć co do dalszego biegu pisma skarżącego z dnia 14 października 2015r., przekazanego tutejszemu Sądowi jako skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. Mając powyższe na uwadze, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.