I SA/Gl 175/09

3 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Sędzia NSA Henryk Wach, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2009 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta L. stwierdził B S.A. z siedzibą w T. nadpłatę w podatku od nieruchomości w związku z wyłączeniem z opodatkowania wyrobisk górniczych za lata 1993.1996 (odrębnie za każdy rok) w łącznej kwocie [...] zł i odmówił jej zwrotu z uwagi na upływ terminu przedawnienia. W odwołaniu z dnia 9 czerwca 2003 r. B S.A. wniosła o uchylenie decyzji organu podatkowego I instancji w części dotyczącej odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za wymienione lata. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...]. Decyzja Kolegium nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Następnie, wnioskiem z dnia 8 stycznia 2004 r. B S.A. wniosła o zaliczenie stwierdzonej wyżej nadpłaty podatku w podatku od nieruchomości za lata 1993 – 1996 w łącznej kwocie [...] zł. - na zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatku od nieruchomości za lata poprzedzające złożenie wniosku oraz należności bieżące, a w przypadku ich braku na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Organ podatkowy I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, powołując się w uzasadnieniu na treść art. 330 Ordynacji podatkowej oraz art. 29 ust. 4 ustawy z 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...]. Na decyzje tą B S.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z. dnia 27 września 2005 roku sygn. akt I SA/GL 1448/04 uchylił zaskarżona decyzje. Rozpatrując sprawę ponownie, mając na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzja z dnia [...] Nr [...] - uchyliło decyzje Burmistrza Miasta L. Nr [...] z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W piśmie z dnia 13 grudnia 2005 r. A S.A. z siedzibą w K., która na mocy postanowienia Sadu Rejonowego w K. z dnia 29 października 2004 roku sygn. akt [...] została połączona z B S.A., rozszerzyła zakres żądania zawartego w piśmie z dnia 8 stycznia 2004 r. wnosząc o zaliczenie należnego również podatnikowi oprocentowania w wysokości [...] zł. na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości i opłaty eksploatacyjnej. Rozpoznając żądanie, Burmistrz Miasta L. decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił A zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1993-1996 w wysokości [...] zł oraz odmówił oprocentowania w wysokości [...] zl. W odwołaniu od tej decyzji z dnia 9 marca 2006 roku A S.A. wniosła o jej uchylenie i zaliczenie nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości, stwierdzonej decyzją z dnia [...] Nr [...] wraz z należnym oprocentowaniem na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości i opłaty eksploatacyjnej. Odwołująca Spółka podkreśliła, że w rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 27 wrzenia 2005 roku sygn. akt I SA/GL 1448/04 zajął jednoznaczne stanowisko, iż "określony w art. 80 § 2 w związku z § 1 Ordynacji podatkowej termin do złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych rozpoczyna swój bieg dopiero od momentu stwierdzenia nadpłaty", co – jak stwierdziła strona - nastąpiło z chwilą wydania decyzji z dnia [...] nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...]. Rozpoznając skargę wniesioną przez A S.A. na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 listopada 2007 roku sygn. akt I SA/GL 530/07 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...]. W trakcie kolejnego rozpoznania sprawy organ podatkowy uznał, iż zaszło prawdopodobieństwo wyjścia na jaw istotnych dowodów nieznanych Kolegium przy wcześniejszym rozpatrywaniu sprawy zakończonej decyzja ostateczną z dnia [...] nr [...], a mogących mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Kolegium wznowiło z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej wyżej wymieniona decyzja ostateczną. Następnie, postanowieniami z dnia [...] i [...] Nr [...] - A S.A. wezwana została do przedłożenia umowy spółki tworzącej A S.A. wraz z wypisem z KRS, umowy kupna C od B S.A. z dnia 1 lutego 2003 r. wraz z załącznikami i wykazami oraz postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 października 2004 r. sygn. akt [...] w sprawie połączenia A S.A. z B S.A. Po zapoznaniu się z przedłożonymi dokumentami Kolegium stwierdziło, że wyszły na jaw nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] nieznane Kolegium w dniu jej wydania, zatem zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Jak wskazano, organowi odwoławczemu nie był znany fakt nabycia przez A od B S.A. z siedziba w T. C. Ponadto, na podstawie aktu notarialnego z dnia 1 lutego 2003 roku (repertorium "A" numer [...]), przedłożonego przez A S.A. w postępowaniu wznowieniowym ustalono, że podmiot ten nabył zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych stanowiących przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, w skład którego wchodziła C w L.. Kolegium, stosując odpowiednio art. 44 ustawy z dnia 26 listopada 1998 roku o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych (Dz. U. Nr 162 poz. 1112 ze zm.), uznało, że w przypadku zbycia przez spółkę [...] (B S.A.) przedsiębiorstwa (C) na rzecz A S.A. z siedzibą w K., A wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki spółki [...] wynikające z koncesji i innych decyzji wydanych na-podstawie prawa geologicznego i górniczego, a także innych ustaw w takim zakresie, w jakim decyzje te są niezbędne do prowadzenia zakładu [...]. W ocenie Kolegium, w rozpatrywanej sprawie na podstawie powołanych przepisów - prawa i obowiązki B S.A. przeszły na A S.A. z siedziba w K., która opisanym wyżej aktem notarialnym z dnia 1 lutego 2003 roku nabyła zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych stanowiących przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, tj. B w L.. Kolegium podkreśliło, że decyzja Burmistrza Miasta L. nr [...] z dnia [...] w sprawie stwierdzenia nadpłaty i odmowy jej zwrotu dotyczyła właśnie zakupionego przedsiębiorstwa C (vide wniosek z dnia 26 czerwca 1997 roku). Zdaniem Kolegium, A S.A. przejęła prawo do nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata ubiegłe i decyzja w tym przedmiocie powinna być skierowana do A S.A. z siedzibą w K., ul. [...], a nie do B S.A. z siedzibą w T., ul. [...]. W związku z powyższymi ustaleniami Samorządowe Kolegium Odwoławcze — decyzją z dnia [...] Nr [...] — uchyliło decyzję Kolegium z dnia [...] nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] Nr [...], stwierdzającą B nadpłatę w podatku od nieruchomości za lata 1993-1996 i odmawiającą jej zwrotu oraz umorzyło postępowanie w odniesieniu do B. Ponadto, decyzją z dnia [...] Nr [...] Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza Miasta L. Nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1993-1996 wraz z oprocentowaniem na poczet przyszłych zobowiązań i umorzyło postępowanie w sprawie. Decyzja ta nie została zaskarżona. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] (wydanej po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego) A S.A. wniosła "o jej uchylenie w całości i dokonanie odmowy uchylenia dotychczasowych decyzji w tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] nr [...]". W ocenie Spółki, decyzja Kolegium była wadliwa i powinna być wycofana z obiegu prawnego. Odwołująca Spółka podniosła, że na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych, jakiekolwiek prawa i obowiązki przechodziły na A S.A. wyłącznie w przypadku kumulatywnego spełnienia dwóch warunków tj. prawa te bądź obowiązki musiały wynikać z pozostającej w obiegu prawnym w dacie nabycia przedsiębiorstwa decyzji oraz musiały być niezbędne do prowadzenia zakładu [...], jakim C. W ocenie strony, przesłanki wynikające z powyżej przytoczonego przepisu w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione. W dniu 1 lutego 2003 r. tj. w dacie nabycia przedsiębiorstwa B S.A. nie pozostawała w obiegu prawnym decyzja Burmistrza Miasta L. z dnia [...], a ponadto prawo do nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości nie mogło być uznane jako niezbędne dla funkcjonowania C. Nadto, A zarzuciła, że decyzja Kolegium z dnia [...] została wydana z naruszeniem art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej gdyż "decyzja wydana na skutek wznowienia postępowania musi prowadzić do zakończenia sprawy". Kolegium nie uwzględniło zarzutów podniesionych w odwołaniu i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium skonstatowało, iż w myśl regulacji prawnej zawartej w art. 44 ust. 1 ustawy o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych, A S.A. wystąpiła w prawa i obowiązki B S.A. wynikające z koncesji i innych decyzji pozostających w obiegu prawnym w dacie nabycia przedsiębiorstwa. Fakt, iż w dacie tej nie została jeszcze wydana decyzja stwierdzająca istnienie nadpłaty w podatku od nieruchomości, nie oznacza — zdaniem Kolegium — ze A S.A. nie przejęła prawa do tej nadpłaty. A S.A. kupiła przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, przedsiębiorstwo, jako zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa. Kolegium stwierdziło, iż w rozpatrywanej sprawie, w chwili wydania decyzji organów podatkowych I i II instancji (dnia [...] i dnia [...]) podatnikiem podatku od C nie była B. Dalej Kolegium stwierdziło, że o zmianie wierzyciela nie powiadomiła organów podatkowych ani B S.A., ani A S.A. po nabyciu przedsiębiorstwa. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] A S.A. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargą z dnia 7 stycznia 2009 r. Skarżąca domaga się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Kolegium, zarzucając naruszenie art. 120, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, a także art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych. W treści skargi Spółka ponownie przedstawiła argumentacje zawartą w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, szczególną uwagę zwracając na brak podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. A S.A. zarzuciła, iż w świetle tego przepisu, umorzenie postępowania podatkowego mogło nastąpić wyłącznie w przypadku, "gdyby okoliczności bezprzedmiotowości postępowania dotyczyły tej nadpłaty (przedmiotu postępowania)". Tymczasem jak wynikało z decyzji z dnia [...] nr [...] umorzenie nastąpiło nie w odniesieniu do przedmiotu sprawy, ale podmiotu, który nie był stroną postępowania, ani też nie był adresatem zapadłej decyzji. W ocenie skarżącej nie można się zgodzić z poglądem, jakoby na skutek wydanej decyzji A S.A. nie utraciła prawa "do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przez organ podatkowy I instancji". Podkreślono, że analiza treści art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie pozostawia wątpliwości, ze decyzja wydana na skutek wznowienia postępowania powinna prowadzić do zakończenia sprawy. Strona skarżąca argumentowała, że wobec zapadłego rozstrzygnięcia nie było możliwości "otwarcia na nowo" postępowania przed organem pierwszej instancji. Nadto skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 44 ustawy o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenia skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Spór w niniejszej sprawie oparty został na zarzutach naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego jak i prawa procesowego, głównie zaś art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że istniały podstawy do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją. W pierwszej kolejności rozważyć należy treść przesłanki wznowienia postępowania podatkowego jako - "wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję". Aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) musimy mieć do czynienia z nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku z dnia 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biuletyn Skarbowy 2004, nr 3, s. 22). Podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym, które ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jednakże wyłącznie w sytuacjach szczególnych, w sposób enumeratywnych wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie może być jednak wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (tak również: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w Wyroku z dnia 27 czerwca 2008 r., III SA/Wa 140/08, LEX nr 477518). Tymczasem w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wznawiając postępowanie z urzędu podjęło się de facto ponownej kontroli ostatecznej decyzji organu podatkowego i w efekcie tych zamierzeń dokonało jej zmiany. Tego rodzaju praktyka administracyjna nie zasługuje na aprobatę Sądu, jako wykorzystująca nadzwyczajną instytucję wzruszania ostatecznych rozstrzygnięć podatkowych (którą jest wznowienia postępowania) do korygowania, poza tokiem instancji, tychże rozstrzygnięć. Celem wznowionego postępowania jest bowiem ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego. Konieczne następnie staje się także ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji ostatecznej (dotychczasowej), doprowadzenie do jej uchylenia i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja ostateczna została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 245 Ordynacji podatkowej). Decyzja wydana po wznowieniu postępowania dotyczy zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym (vide: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 lipca 2007 r., I SA/Lu 316/08, LEX nr 479735). Kolegium tymczasem nie wykazało skutecznie, jakimi wadami miałoby być dotknięte postępowanie zakończone ostateczną decyzją wzruszoną w postępowaniu wznowieniowym i jaki naruszenie to wpływ miałoby mieć na treść tejże decyzji. Zwrócić należy bowiem uwagę, że dowód "istotny", w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, to dowód już istniejący, który dotyczy przedmiotu sprawy oraz ma dla niej znaczenie, a w konsekwencji mający wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Chodzi zatem przede wszystkim o dowód, który może mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie (tak również: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w Wyroku z dnia 3 września 2008 r., I SA/Łd 736/07, LEX nr 464015). W przedmiotowej sprawie natomiast, wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze okoliczności związane z nabyciem przez stronę skarżącą zorganizowanej części przedsiębiorstwa od B S.A. – przymiotu tak rozumianej "istotności" nie posiada. Fakt zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie miał bowiem jakiegokolwiek wpływu na ustalenie, że istniejący w trakcie prowadzenia postępowania podatkowego, a następnie wydania decyzji w dniu [...] i [...] przez organy obu instancji podatnik - B S.A. z siedzibą w T., posiadała nadpłatę w podatku od nieruchomości za lata 1993-1996. Podatnik ten przejęty został przez skarżącą już po wydaniu tych decyzji, co wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 października 2004 r. sygn. akt [...] o połączeniu A S.A. z B S.A. Zatem, w chwili wydania przywołanych decyzji podmiot ten istniał i prawidłowo zostały skierowane decyzje dotyczące jego wniosku o stwierdzenie nadpłaty za lata 1993-1996. Powoływana przez stronę okoliczność nabycia w dniu 1 lutego 2003 r. przez stronę skarżącą (A S.A. z siedzibą w K.) od B S.A. - C w L., w sytuacji prawnego istnienia podmiotu gospodarczego (jakim była do 28 października 2004 r. B), nie oznaczało przejścia przed tą datą praw do nadpłaty podatku dotyczącego C na inny podmiot i to za okres, kiedy stanowiła ona przedsiębiorstwo należące do B (1993-1996). Wniosku takiego nie można też wyciągnąć z prawidłowej interpretacji art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych jak i innych przepisów dotyczących powstawania nadpłat. Zatem, wskazany przez Kolegium "nowy dowód", nie mógł doprowadzić do zmiany decyzji w kwestii zasadniczej – rozstrzygnięcia w przedmiocie istnienia nadpłaty w podatku od nieruchomości, a stanowił jedynie niezgodne z prawem uzasadnienie dla uchylenia poprzednio wydanej ostatecznej decyzji i umorzenia postępowania. W związku z ustaleniem, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. została wydana w postępowaniu wznowieniowym wszczętym bezpodstawnie, tj. ustaleniem naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, Sąd za zbędne uznał rozważanie naruszenia kolejnych przepisów wskazanych w skardze, w tym zwłaszcza, art. 44 ustawy z dnia 26 listopada 1998 roku o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych (Dz. U. Nr 162 poz. 1112 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 września 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.