IV SA/Gl 1068/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.J. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia interesu prawnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. R.J. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę na: "ciągłe łamanie prawa materialnego" określonego w ustawie Ordynacja podatkowa oraz przekroczenie przez Wójta Gminy W. uprawnień przez dopuszczenie do obrotu prawnego sfałszowanych, przerobionych i ukrytych dokumentów na podstawie których na działce strony wybudowano [...]. W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przekazało wyżej opisaną skargę do rozpoznania Radzie Gminy W., jako skargę złożoną w trybie Działu VIII K.p.a. Następnie uchwałą z dnia [...] r., nr [...] Rada Gminy W. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 229 pkt 3 K. p.a. uznała za niezasadną skargę R.J. Pismem z dnia [...] r. R. J. działając w oparciu o regulację art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wezwał organy gminy do usunięcia naruszenia prawa w związku z wyżej opisana uchwałą. W dalszej kolejności Rada Gminy W. podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] r. w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnień, którą odmówiła uwzględnienia wyżej opisanego wezwania i uchylenia uchwały z dnia [...] r. W dniu [...]r. R.J. złożył na wskazaną uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi administracji naruszenie art. 7, 9, 10, 61, 77 i 79 Kodeksu postępowania administracyjnego i złożył szereg wniosków o charakterze procesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga R.J. z dnia [...] r. mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest bowiem zbadanie między innymi legitymacji skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3, art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, nr. 53, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W myśl art. 3 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla działania administracyjnoprawnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy W., podjęta w związku z wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, którego skarżący dopatruje się w uchwale podjętej w trybie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) mocą której uznano skargę na Wójta Gminy W. za bezzasadną. W tym miejscu należy wskazać, że do powyższego postępowania mają zastosowanie przepisy działu VIII K.p.a. dotyczącego skarg i wniosków. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 25 lipca 2005 sygn. akt I SA/Rz 117/05 postępowanie unormowane w dziale VIII powołanej wyżej ustawy stanowi jednoinstancyjne postępowanie o charakterze uproszczonym, którego zakończenie (zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi) nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc postępowania odwoławczego czy postępowania sądowoadministracyjnego. Omawiane postępowanie nie ma charakteru jurysdykcyjnego dlatego w takiej sprawie nie jest dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Nie jest również objęta właściwością sądu administracyjnego ocena sposobu działania, pracy organu administracji, jak też jego pracowników. Uchwały organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego podjęte w wyżej opisanym trybie nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, choć przybierają one postać uchwały. Postępowanie to bowiem nie kończy się władczym aktem podlegającym kontroli z punktu widzenia jego legalności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Również uchwała organu gminy podjęta w związku z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w uchwale wydanej na podstawie art. 229 K.p.a. nie może podlegać kontroli sądu administracyjnego. Uchwała taka nie mieści się bowiem w katalogu spraw wskazanych w art. 3 P.p.s.a., który to przepis zakreśla granice kognicji. Takie rozstrzygnięcie organu stanowiącego gminy nie jest bowiem podejmowane w sprawie z zakresu administracji publicznej, jest ono bezpośrednio związane ze skargą na organ gminy, która jak już wyżej podkreślono została wyłączona z sądowej kontroli. Tym samym skarga R.J. w sprawie nieuznania przez Radę Gminy W. wezwania do usunięcia naruszenia prawa zawartego w uchwale rozpoznającej jego skargę na działanie Wójta Gminy jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.