IV SA/Gl 1068/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie stwierdził u A. B. choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego, wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm.), wydanego na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kodeksu pracy. Organ orzekający ustalił wprawdzie, że pracownik w całym okresie górniczego zatrudnienia w latach 1988-2015 był narażony na drgania mechaniczne o określonych parametrach powstałe w trakcie obsługi wiertarki pneumatycznej i elektrycznej, jednakże negatywne rozstrzygnięcie wynika z braku rozpoznania przedmiotowej choroby przez dwie uprawnione placówki medyczne. W odwołaniu pracownik nie zgodził się z orzeczeniem lekarskim Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w którym jego dolegliwości ze strony kończyn górnych powiązano ze zmianami zwyrodnieniowymi nadgarstków i rąk oraz zmianami zwyrodnieniowo-dyskopatycznymi odcinka szyjnego kręgosłupa. Zdaniem skarżącego Instytut posłużył się domniemaniem, a nie stwierdzeniem jego rzeczywistego stanu zdrowia. Powołał się dodatkowo na dokumentację medyczną poradni ortopedycznej [...] Sp. z o.o. w C., stwierdzającej podejrzenie omawianej choroby zawodowej. Zdaniem skarżącego jego stan zdrowia wynika z warunków wykonywania pracy zawodowej. W toku postępowania odwoławczego dołączył kolejne dokumenty z wymienionej poradni. Zaskarżoną decyzją [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję I instancji, podzielając jej ustalenia i wnioski. Organ odwoławczy szeroko przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy akcentując nierozpoznanie zespołu wibracyjnego przez uprawnione do diagnostyki chorób zawodowych placówki medyczne. Ich orzeczenia organ uznał za uzasadnione w stopniu pozwalającym na ich przyjęcie za podstawę orzekania, bez potrzeby ich uzupełniania w związku z dokumentacją przedłożoną przez skarżącego, w której wyrażono podejrzenie występowania tej choroby zawodowej. Organ zaznaczył też, że nie kwestionuje faktu wykonywania przez stronę pracy zawodowej w warunkach narażających na powstanie omawianej choroby, co jednak nie jest wystarczające do jej stwierdzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.B. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji. W jej motywach zasadniczo powtórzył wywody odwołania. Dodatkowo zarzucił, że całe postępowanie obarczone było wadą subiektywności, bez uwzględnienia sądowej linii orzeczniczej, wskazującej na wystąpienie u niego choroby zawodowej zespołu wibracyjnego. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom legalności, w kryteriach której odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.). Decyzja ta została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem pozwalającym na należyte wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności. Dokonane ustalenia są zgodne ze zgromadzonym materiałem dowodowym a wyciągnięte na ich podstawie wnioski świadczą o prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego. W szczególności trafnie organ odwoławczy przywołał art. 2351 Kodeksu pracy, z którego wynika, że chorobą zawodową jest tylko choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Wykaz taki znajduje się w załączniku do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, w którym uregulowano również tryb rozpoznawania chorób zawodowych. Przewidziano w tym zakresie właściwość wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych, które w swoich orzeczeniach decydują co do rozpoznania konkretnej choroby zawodowej. Tym samym wykluczone są w tym względzie kompetencje innych placówek medycznych. W niniejszej sprawie w dwustopniowej procedurze diagnostycznej nie została u skarżącego rozpoznana choroba zawodowa wymieniona w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych, tj. zespół wibracyjny. W orzeczeniach obu jednostek wskazano wyraźnie przyczyny, z powodu których nie znaleziono podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego, zarówno w postaci naczyniowo-nerwowej, jak i kostno-stawowej. Trafnie organ odwoławczy uznał, że brak cech chorobowych tych dwóch postaci wyklucza także występowanie postaci mieszanej, zwłaszcza, że sosnowiecki Instytut dokładnie podał rodzaj schorzeń występujących u skarżącego, które nie mają związku z narażeniem na wibrację. Wykluczenie zespołu wibracyjnego przez obie jednostki było więc stanowcze, natomiast poruszana przez skarżącego kwestia domniemania była odnoszona przez Instytut wyłącznie do wpływu tych innych schorzeń na dolegliwości odczuwane przez skarżącego, co w żaden sposób nie rzutuje na istotę diagnozy. W tym stanie rzeczy organy sanitarne miały pełne podstawy do uznania, że spójne i jednoznaczne orzeczenia lekarskie są wystarczające do wydania decyzji. Dlatego słusznie odstąpiono od uzupełnienia materiału dowodowego, w szczególności w trybie § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia. Chybione jest przy tym powoływanie się w skardze na wyrok Sądu Najwyższego, który w zacytowanej tezie zakłada właśnie, że występujące u strony schorzenie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych, podczas gdy u skarżącego taka sytuacja nie ma miejsca, skoro jego schorzenia nie odpowiadają znamionom choroby ujętej w owym wykazie. Stanowisko organów wynika więc z obiektywnych okoliczności, a nie z subiektywnych odczuć, co zarzuca skarżący. Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. ec