IV SA/Gl 1101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, , , po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w zakresie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Pismem z dnia 16 października 2017 r. D.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]r. w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w kwocie 2.000 zł. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, którym nie został w żaden sposób uzasadniony. Wraz ze skargą skarżący przedłożył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym podał wysokość dochodów oraz wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Konieczność natomiast uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. może znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też przez przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12, publ. LEX nr 1165459) . Wskazać także należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podnieść również trzeba, iż wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone. Mając na względzie powyższe należy wskazać, że skarżący nie przedstawił argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji. Jak wynika dołączonego do skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, skarżący uzyskuje dochód z tytułu zatrudnienia oraz prowadzenia własnej działalności gospodarczej w łącznej kwocie netto 4.450 zł. Zdaniem Sądu mając na względzie uzyskiwanie przez skarżącego stałych dochodów w podanej wysokości, nawet przy uwzględnieniu wskazanych przez niego niezbędnych kosztów związanych z utrzymaniem (zakup żywności, czynsz i media, prowadzenie działalności gospodarczej), nie można uznać, aby konieczność spłaty należności w wysokości 2.000 zł powodowała wystąpienie przesłanek z art. 61 P.p.s.a. Ponadto, jak wyżej wskazano, ewentualne uwzględnienie skargi sprawi, iż wszelkie uiszczone należności z tego tytułu uiszczone zostaną zwrócone. Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.