IV SA/Gl 1102/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2011r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. T.P. zwrócił się do Burmistrza B. o udostępnienie informacji publicznej poprzez wydanie wykazu wszystkich działek (z podaniem ich numerów oraz numerów ksiąg wieczystych), spełniających rolę dróg na terenie gminy Blachownia, które nie zostały zaliczone do żadnej kategorii dróg na podstawie ustawy o drogach publicznych. Pismem z dnia [...] r. Burmistrz B. poinformował wyżej wymienionego, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, której udziela się w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny. W związku z tym organ poinformował wnioskodawcę, że żądanie udostępnienia informacji przetworzonych wymaga wykazania interesu publicznego uzasadniającego wniosek. W wyniku wniesienia przez T.P. zażalenia na niezałatwienie w ustawowym terminie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznało zażalenie za uzasadnione. Ponadto organ odwoławczy zobowiązał Burmistrza B. do udostępnienia żądanej informacji publicznej lub wydania decyzji w trybie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - w terminie do 14 marca 2011 r. Następnie Burmistrz B., decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił udzielenia T.P. informacji publicznej polegającej na sporządzeniu wykazu wszystkich działek, spełniających rolę dróg na terenie gminy B., z podaniem ich numerów oraz numerów ksiąg wieczystych, które nie zostały zaliczone do żadnej kategorii dróg na podstawie ustawy o drogach publicznych. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz B. ponownie odmówił udzielenia żądanej przez T.P. informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 z 2001 r.), udzielenie informacji przetworzonej wymaga wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego. Organ podniósł, że nie dysponuje gotowym wykazem, którego dotyczy wniosek. Wykaz musiałby zatem zostać sporządzony specjalnie na potrzeby wniosku poprzez sięgnięcie do ewidencji geodezyjnej nieruchomości, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w C. oraz zasobów wieczysto – księgowych Sądu Rejonowego w C. w celu przypisania każdej pozycji żądanego we wniosku wykazu nieruchomości, aktualnego zapisu w księgach wieczystych i ewidencji gruntów. Przetworzenie danych zawartych w tych rejestrach, skutkowałoby dopiero sporządzeniem wykazu. Organ podkreślił, że pismem z dnia [...] r. wezwał wnioskodawcę do wskazania interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji. Wezwanie zostało doręczone w dniu [...] r., jednak do dnia wydania decyzji, wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi i tym samym nie wykazał istotnego interesu publicznego. W odwołaniu od powyższej decyzji T.P. wniósł o jej zmianę poprzez uwzględnienie wniosku w całości albo o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej oraz zarzucił naruszenie art. 23 w związku z art. 25 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez zaniechanie prowadzenia wykazu nieruchomości wchodzących w skład mienia komunalnego oraz art. 30 w związku z art. 50 ustawy o samorządzie gminnym poprzez zaniechanie należytego gospodarowania mieniem komunalnym przejawiające się brakiem wykazu nieruchomości wchodzących w skład mienia komunalnego, a także zarzucił naruszenie przepisów ustawy o rachunkowości; ustawy o finansach publicznych; rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczegółowych zasad rachunkowości oraz planów kont dla budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz niektórych jednostek sektora finansów publicznych. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że żądana przez niego informacja jest informacją nieprzetworzoną tj. nie wymagającą dokonania analiz, obliczeń, zestawień statystycznych oraz zaangażowania w jej pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Wskazał, że z art. 23 w związku z art. 25 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, iż organ wykonawczy gminy zobowiązany jest m. in. do ewidencjonowania nieruchomości stanowiących mienie komunalne, w tym także numerów ksiąg wieczystych. W związku z tym nie ma możliwości twierdzenia, że żądane we wniosku informacje są informacjami przetworzonymi. Ponadto dodał, że twierdzenie, iż informacja dotycząca nieruchomości będących w zasobie mienia komunalnego jest informacją przetworzoną, świadczyłoby o niewywiązywaniu się z podstawowego obowiązku Burmistrza Miasta B., jakim jest obowiązek gospodarowania mieniem komunalnym, wyrażony w art. 30 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż organ nie posiadałby informacji o stanie mienia komunalnego i przez to nie mógłby spełnić wymogów określonych w art. 50 ustawy o samorządzie gminnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania T.P., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zasadą jest prawo każdego do dostępu do informacji publicznej. Jednakże, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeśli wnioskodawca domaga się informacji przetworzonej, może ją uzyskać jedynie w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych - informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią informacje proste, informacją przetworzoną której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 208/08. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto organ podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 października 2008 r. stwierdził, że informacja przetworzona to taka informacja, dla której wytworzenia, co do zasady wymagane jest dokonanie stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie pewnych określonych środków osobowych i finansowych (sygn. akt IV SA/Gl 444/08). Następnie organ odwoławczy wskazał, że żądana przez wnioskodawcę informacja ma charakter informacji przetworzonej. Podkreślił, że zakres informacji określonej we wniosku nie ogranicza się do przekazania informacji zawartych w jednym rejestrze czy też wykazie. Ewidencja nieruchomości zawiera bowiem jedynie katalog nieruchomości będących własnością gminy bez wskazania ich przeznaczenia. Udzielenie żądanej informacji wiązałoby się więc w pierwszej kolejności z koniecznością sięgnięcia do innego źródła, jakim jest ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez właściwego starostę, celem ustalenia, które nieruchomości przeznaczone zostały pod drogi. Następnie z tych działek wyselekcjonować należałoby nieruchomości, które nie zostały zaliczone do dróg publicznych, m.in. na podstawie uchwały Rady Miejskiej w B. wskazującej, które drogi na terenie gminy mają status gminnych dróg publicznych. Ponadto organ dodał, że ewidencja, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 i ust. 1c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. Nr 102 z 2010 r. poz. 651 z późn. zm.), nie zawiera informacji, które pozwałaby na stwierdzenie czy dana nieruchomość jest drogą. Oznacza to, że ewidencja ta nie zawiera wszystkich elementów, o których udostępnienie zwrócił się wnioskodawca. Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotową informację należy uznać za przetworzoną również z racji zakresu i rozmiaru żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 2633/2003, niepublikowany, za M. Rozbicka-Ostrowska, I. Kamińska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. Warszawa 2008 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis. wyd. I, s. 176). Wskazał, że wykaz wszystkich nieruchomości pełniących funkcje drogi innej niż publiczna jest bardzo obszerny, a tym samym jest to okoliczność, która również przesądza o tym, że zakreślona we wniosku informacja jest informacją przetworzoną. Następnie dodał, że zakwalifikowanie informacji jako przetworzonej nie wyłącza możliwości jej otrzymania, jednakże "informację przetworzoną może uzyskać tylko ten, kto wykaże, że przemawia za tym interes publiczny" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/2005. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z tym organ odwoławczy podkreślił, że Burmistrz B. pismem z dnia [...] r. wezwał wnioskodawcę do wykazania "interesu publicznego". Jednakże z analizy akt wynika, że wyżej wymieniony nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Natomiast niewykazanie interesu publicznego należy traktować na równi z jego brakiem. Wobec tego organ I instancji prawidłowo wydał decyzję odmawiającą udzielenia żądanej informacji. W skardze wniesionej od powyższej decyzji T.P. wniósł o jej zmianę poprzez udostępnienie informacji zgodnie ze złożonym wnioskiem albo o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł zarzut naruszenia przy wydaniu decyzji, art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej; oraz naruszenia art. 3 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy poprzez niewykazanie przez organ administracji istnienia przesłanki "ważnego interesu publicznego". Ponadto zarzucił naruszenie art. 6 ust 2 lit. f ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie wykazu majątku gminy i obrazę przepisu art. 23 w związku z art. 25 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez zaniechanie prowadzenia wykazu nieruchomości wchodzących w skład gminnego mienia komunalnego oraz naruszenie art. 30 w związku z art. 50 ustawy o samorządzie gminnym poprzez zaniechanie należytego gospodarowania mieniem komunalnym przejawiające się w braku wykazu nieruchomości wchodzących w skład mienia komunalnego. W uzasadnieniu podniósł, że żądana przez niego informacja nie jest informacją przetworzoną, lecz prostą. Wskazał, że jednym z wielu naruszeń norm prawa materialnego przez organ wykonawczy gminy, jak i organ kontroli jest pominięcie w rozważaniach art. 6 ust. 2 lit. f ustawy o dostępie do informacji publicznej, rozpatrywanego przez pryzmat art. 4 ust. 1 tej ustawy. Podniósł, że użycie przez ustawodawcę słowa "w szczególności" w art. 6 cytowanej ustawy niweczy jakiekolwiek rozważania nad kwestią, czy żądana informacja jest informacją przetworzoną. Dodał, że ustawodawca ex lege wyłączył wykaz majątku spod reżimu prawnego, jaki charakteryzuje informację przetworzoną. Podkreślił, że art. 23 w zw. z art. 25 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 Nr 102 poz. 651 t.j.), expressis verbis wskazuje, iż organ wykonawczy gminy zobowiązany jest m.in. do ewidencjonowania nieruchomości należących do gminy, w tym także numerów ich ksiąg wieczystych. Podniósł, że podnoszony przez obie instancje argument czasochłonności wygenerowania żądanych informacji oraz ewentualnych kosztów z tym związanych jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, czy żądana informacja ma charakter przetworzony, czy też nie. Dodał, że zakres przedmiotowy art. 23 w zw. z art. 25 ustawy o gospodarce nieruchomościami niweczy możliwość twierdzenia, iż żądane informacje są informacjami przetworzonymi. W tym zakresie wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Bd/965/10, stwierdził, iż informacją przetworzoną nie może być informacja, która jest w posiadaniu organu wykonawczego i występuje w różnych systemach, a dokonanie selekcji danych z posiadanych systemów stanowi jedynie czynności techniczne, które muszą być podjęte zawsze, gdy rozpatrywany jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący podniósł, że żądana przez niego informacja istnieje, gdyż jej istnienie jest wymagane przez prawo. Następnie podniósł zarzut, iż Burmistrz Miasta B. nie dochowuje obowiązku należytej staranności w prowadzeniu zarządu nad majątkiem gminy, wynikającym wprost z art. 50 ustawy o samorządzie gminnym. Ponadto wskazał, że przyjęcie poglądu zaprezentowanego przez organ I jak i II instancji prowadzi do niemożliwego do zaakceptowania z punktu widzenia racjonalności ustawodawcy wniosku, iż wszystkie informacje udostępniane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej mają charakter informacji przetworzonych. Zarzucił również, że w przedmiotowej sprawie organy dokonały nieprawidłowej wykładni i w konsekwencji niewłaściwie zastosowały art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy przyjmując, iż to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, gdyż ocena charakteru interesu leżącego u podstaw wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinna abstrahować od deklarowanych intencji wnioskodawcy, a być dokonywana według kryteriów obiektywnych (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Go 811/10). W konkluzji skarżący stwierdził, że z powyższej analizy wynika, iż żądane przez niego informacje są informacją prostą tj. nie wymagającą dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych oraz nie są połączone z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych ( a contrario wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa/1048/07). Ponadto dodał, że zgodnie z obowiązującym prawem, wykaz, na mocy przepisów wskazanych w skardze istnieje, a argument pracochłonności i kosztowności sięgnięcia do materiałów źródłowych nie może wyłącznie decydować o charakterze informacji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i ponownie przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący podtrzymał wnioski i zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, stwierdzić należało, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie udzielenia skarżącemu informacji publicznej polegającej na sporządzeniu wykazu wszystkich działek, spełniających rolę dróg na terenie gminy B., z podaniem ich numerów oraz numerów ksiąg wieczystych, które nie zostały zaliczone do żadnej kategorii dróg na podstawie ustawy o drogach publicznych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że informacja będąca przedmiotem wniosku ma charakter informacji przetworzonej, a skarżący nie wykazał, że za jej udostępnieniem przemawia interes publiczny. Na wstępie podkreślenia zatem wymagało, iż do postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), której przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec tego uzyskanie informacji przetworzonej zostało uzależnione od istnienia istotnego interesu publicznego przemawiającego za jej udostępnieniem. Podstawową kwestię dla rozstrzygnięcia sprawy stanowiło zatem stwierdzenie, czy żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej. Według utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, informacja przetworzona, co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2005 r. II SA/Wa 481/05). W orzecznictwie podkreśla się również, że proces przetwarzania musi prowadzić do uzyskania jakościowo nowej informacji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SAB/Wr 47/05 za I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Dostęp do informacji publicznej. Orzecznictwo sądów administracyjnych Warszawa 2007. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis. wyd. I). W związku z tym prawidłowo organ odwoławczy stwierdził w zaskarżonej decyzji, że informacja będąca przedmiotem wniosku skarżącego ma charakter informacji przetworzonej. Nie ulega bowiem wątpliwości trafność stwierdzenia organu, że ewidencja nieruchomości zawiera tylko katalog nieruchomości będących własnością gminy bez wskazania ich przeznaczenia. Jak zatem podkreślił organ - udzielenie żądanej informacji wiązałoby się więc w pierwszej kolejności z koniecznością sięgnięcia do danych objętych ewidencją gruntów i budynków prowadzoną przez właściwego starostę, celem ustalenia, które z powyższych nieruchomości przeznaczone zostały pod drogi. Następnie z tych działek należałoby wyselekcjonować nieruchomości, które nie zostały zaliczone do dróg publicznych. Podkreślenia wymaga, że z motywów rozstrzygnięcia organu I instancji wynika, iż w ramach rozpoznania wniosku stwierdził, że jeden z elementów składowych koniecznych do wytworzenia wnioskowanej przez skarżącego informacji przetworzonej, stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwego starostę. Jednocześnie jednak organ nie stwierdził, że wobec tego nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia wnioskowanej informacji z tego powodu, iż nie jest w posiadaniu danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Natomiast w związku z treścią przytoczonych wyżej stwierdzeń organu odwoławczego, podkreślić należało, że udzielenie informacji, której dotyczył wniosek, wymaga dokonania zestawienia, czyli analizy porównawczej danych uzyskanych z różnych zbiorów. Powyższe stwierdzenie stanowi wystarczającą przyczynę uznania, że wnioskowana przez skarżącego informacja jest informacją przetworzoną. Ponadto kolejnym argumentem potwierdzającym ten wniosek jest to, że uzyskana w wyniku wymienionych czynności informacja byłaby jakościowo nową informacją, tj. dotychczas nieistniejącą w żadnym z wykazów danych. W związku z tym bezpodstawny był zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez niewykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Jednocześnie wbrew zarzutom skargi – powodem uznania wnioskowanej informacji za przetworzoną nie jest wyłącznie czasochłonność i pracochłonność jej wytworzenia oraz związane z tym koszty, ale wskazana wyżej okoliczność, że jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia analizy danych uzyskanych z różnych źródeł tj. dokonania czynności porównawczych poprzez zestawienie danych z ewidencji nieruchomości zawierającej wykaz nieruchomości będących własnością gminy z danymi z ewidencji gruntów i budynków. W wyniku tego zestawienia zostałyby wyodrębnione spośród nieruchomości będących własnością gminy, te nieruchomości, które zostały przeznaczone pod drogi. Następnie z tych działek należałoby wyodrębnić te, które pomimo, że są przeznaczone pod drogi, nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych. Całkowicie pozbawiony podstaw jest ponadto zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie przez organ wykazu majątku gminy. Podkreślenia bowiem wymaga, że zgodnie z treścią wniosku, żądanie nie dotyczyło udostępnienia samego wykazu majątku gminy, ale udzielenia szczegółowo określonej w tym wniosku informacji - w zakresie wyżej przedstawionym. Jednocześnie wbrew twierdzeniom skargi – z treści decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej we wniosku informacji przetworzonej nie wynika, iż organ nie prowadzi wykazu nieruchomości wchodzących w skład mienia komunalnego, przez co – jak zarzucił skarżący - dopuścił się naruszenia art. 23 w związku z art. 25 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 30 w związku z art. 50 ustawy o samorządzie gminnym. Wręcz przeciwnie – w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, że w celu wytworzenia żądanej informacji konieczne byłoby zestawienie danych z ewidencji nieruchomości zawierającej wykaz nieruchomości będących własnością gminy z danymi z innych zbiorów. Z powyższego jasno przecież wynika potwierdzenie prowadzenia ewidencji nieruchomości zawierającej wykaz nieruchomości będących własnością gminy. Odnośnie zaś zarzutu skargi, według którego ustawa o dostępie do informacji publicznej wyłączyła wykaz majątku spod reżimu prawnego, jaki dotyczy informacji przetworzonej, podkreślenia wymaga, że – jak już była o tym mowa wyżej – żądanie nie dotyczyło udostępnienia samego wykazu majątku gminy, ale udzielenia określonej we wniosku informacji przetworzonej. Wobec tego – wbrew zarzutom skarżącego - nie doszło do naruszenia prawa przez organ poprzez pominięcie regulacji art. 6 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto wbrew błędnemu przekonaniu skarżącego – nie może być odnoszona do ocen przeprowadzanych w niniejszej sprawie – teza zawarta w wymienionym w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 marca 2011 r., według której dokonanie selekcji danych z systemu informatycznego stanowi czynności techniczne, które muszą być podjęte zawsze, gdy rozpatrywany jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 965/10). Ocenę wyrażoną w cytowanym wyroku należało w całości podzielić, podkreślając jednocześnie, że w przedmiotowej sprawie - do wytworzenia wnioskowanej przez skarżącego informacji, nie jest wystarczające dokonanie selekcji danych z posiadanych przez organ baz danych. Natomiast konieczne byłoby przeprowadzenie analizy danych uzyskanych z różnych źródeł tj. dokonanie czynności porównawczych poprzez zestawienie danych z ewidencji nieruchomości zawierającej wykaz nieruchomości będących własnością gminy z danymi z ewidencji gruntów i budynków. Dopiero w wyniku tego zestawienia zostałyby wyodrębnione spośród nieruchomości będących własnością gminy, te nieruchomości, które zostały przeznaczone pod drogi. Następnie spośród tych działek należałoby wyodrębnić te, które pomimo, że są przeznaczone pod drogi, nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych. Jeśli wytworzenie żądanej informacji wymaga wykonania szeregu czynności porównawczych poprzez zestawienie ze sobą danych z dwóch zbiorów informacji i następnie zestawienie wyników tej czynności z danymi z następnego zbioru, to niewątpliwie uzyskana w ten sposób informacja jest informacją przetworzoną. Z uwagi na to więc, że przedmiotem wniosku z dnia 3 stycznia 2011 r. jest udostępnienie informacji przetworzonej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – prawo do jej uzyskania podlega ograniczeniu do zakresu, w jakim uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W związku z tym, wielokrotnie w orzecznictwie sądowym potwierdzona została zasada, że podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej mogą odmówić udostępnienia informacji o charakterze przetworzonym, gdy wnioskodawca nie wykaże istnienia interesu publicznego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 listopada 2010 r. II SAB/Po 49/10, wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1347/05). Natomiast z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący nie wykazał powyższego, gdyż nie odpowiedział na pismo organu I instancji z dnia [...] r., informujące o konieczności wykazania interesu publicznego, uzasadniającego udostępnienie żądanej informacji. W konsekwencji prawidłowo wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że brak jest podstaw do zmiany decyzji organu I instancji o odmowie udzielenia informacji określonej we wniosku skarżącego. Bezpodstawny był zatem zarzut skargi, że w przedmiotowej sprawie organy administracji dokonały nieprawidłowej wykładni i w konsekwencji niewłaściwie zastosowały art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie jest przy tym potwierdzeniem trafności zarzutu skarżącego w powyższym zakresie, treść cytowanego w skardze fragmentu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2010 r., według którego ocena charakteru interesu leżącego u podstaw wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinna abstrahować od deklarowanych intencji wnioskodawcy, a być dokonywana według kryteriów obiektywnych (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 811/10). W cytowanym fragmencie uzasadnienia wyroku została bowiem potwierdzona niekwestionowana zasada, według której ocena organu w zakresie tego, czy udostępnienie informacji publicznej jest uzasadnione interesem publicznym, czy też nie, powinna być dokonywana według kryteriów obiektywnych. Nie ulega jednakże wątpliwości, że ocena taka aktualizuje się dopiero wówczas, gdy zostaną przez wnioskodawcę wskazane argumenty, które mają uzasadnić, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Podkreślenia przy tym wymaga, że w treści cytowanego w skardze, wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim, został przytoczony fragment wyroku NSA, według którego – dla dokonania oceny organu, że udzielenie żądanej informacji nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego znaczenie ma – obok istoty i charakteru żądanej informacji – intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2010 r. I OSK 787/10). Wobec tego powyższa teza wyroku NSA również potwierdza, że organ – na podstawie wskazanych przez wnioskodawcę argumentów – przeprowadza ocenę w zakresie tego, czy udostępnienie informacji przetworzonej jest uzasadnione interesem publicznym. W podsumowaniu wskazać zatem należało, że w wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia przy jej wydaniu przepisów postępowania, ani też prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skargę powyższą należało oddalić. SW