IV SA/Gl 1124/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy z tytułu niepłacenia alimentów w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy z tytułu niepłacenia alimentów oraz zwrócił mu uiszczony wpis w kwocie 100 zł. Powodem takiego rozstrzygnięcia było nie uzupełnienie wpisu sądowego od skargi a zatem nieuiszczenie wpisu w należnej kwocie. Odpis powyższego postanowienia skarżący odebrał osobiście w dniu 3 marca 2015 r. Natomiast pismem nadanym w dniu 17 marca 2015 r. J.M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W piśmie tym skarżący oświadczył, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi została skierowana na prawidłowy adres do doręczeń oraz wskazał, iż zgłosił się do placówki pocztowej po odbiór korespondencji (kilku kierowanych do niego listów poleconych) jednakże przesyłka z Sądu omyłkowo nie została mu wydana przez pracownika poczty. Zaznaczył, że o skierowaniu do niego wezwania do uzupełnienia wpisu dowiedział się dopiero w dniu 17 marca 2015 r. Jednocześnie podniósł, iż w tym samym dniu zwrócił się do placówki pocztowej o potwierdzenie faktu niewydania przez pracownika omyłkowo powyższej przesyłki. Tym samym zdaniem skarżącego nie odebrał przesyłki nie ze swojej winy. W związku z treścią wniosku, zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z dnia 5 listopada 2014 r., czy też wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Pouczono skarżącego, że odpowiedzi należy udzielić w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem uznania, że w piśmie z dnia 17 marca 2015 r. został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie, adresowana do skarżącego, została uznana za skutecznie doręczoną w trybie art. 73 P.p.s.a. z upływem 11 maja 2015 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu jednakże wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 1 i § 3 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Natomiast art. 88 P.p.s.a. stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jednakże zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 P.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Wniosek jest niedopuszczalny, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności, np.: jeżeli został złożony po upływie roku od uchybionego terminu, a nie dotyczy przypadku wyjątkowego (art. 87 § 5 P.p.s.a.); jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.); jeżeli czynność strony była dokonana w terminie (art. 86 § 1 P.p.s.a.); jeżeli wniosek nie dotyczy terminu procesowego, lecz np. terminu prawa materialnego lub terminu instrukcyjnego (art. 278 lub 141 § 1 P.p.s.a.) albo terminu związanego z upływem określonej fazy postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1090/11, LEX nr 1070480). W przedmiotowej sprawie zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy składa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, czy też wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. W związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie i kierując się rygorem zawartym w nim Sąd uznał, że skarżący w istocie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W ocenie Sądu skarżący nie uchybił temu terminu albowiem zaskarżona decyzja została mu doręczona w dniu 10 października 2014 r. natomiast skargę nadano w dniu 5 listopada 2014 r. Tym samym skoro skarga została wniesiona w terminie wniosek złożony przez skarżącego o przywrócenie terminu do jej wniesienia jest niedopuszczalny i dlatego podlega odrzuceniu. Na marginesie należy wskazać, że nawet jeżeli pismo skarżącego z dnia 17 marca 2015 r. zostałoby potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi to i tak byłby on spóźniony z uwagi na fakt, iż skarżący, wbrew swoim twierdzeniom, o wezwaniu do uzupełnienia wpisu dowiedział się z treści postanowienia z dnia 19 stycznia 2015 r., które odebrał w siedzibie tut. Sądu w dniu 3 marca 2015 r. A zatem termin do złożenia powyższego wniosku upłynął z dniem 10 marca 2015 r., natomiast skarżący złożył go dopiero w dniu 17 marca 2015 r., czyli z oczywistym przekroczeniem ustawowego terminu. W przedstawionych okolicznościach faktycznych i prawnych, na mocy art. 88 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.