IV SA/Gl 1149/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu lutego 7 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę M. G. pismem z dnia [...] listopada 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] wydane w trybie określonym w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzeczeniu uznano zażalenie M. G. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. za bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wydane w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 - dalej w skrócie K.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia stronie, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ uznając zażalenie za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin do załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2 K.p.a.). Oznacza to również, że jeżeli zażalenie jest nieuzasadnione organ zajmuje negatywne stanowisko w sprawie. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a., przyjmuje formę postanowienia, o jakim mowa w art. 123 K.p.a., na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Ma ono wyłącznie charakter incydentalny, zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01, Lex nr 76109, zachowujące aktualność w obowiązującym stanie prawnym, postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., I OSK 872/12 – Lex nr 1145135). W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna, gdyż na postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 K.p.a., nie przysługuje środek zaskarżenia, jak również nie kończy ono postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (o czym skarżąca została pouczona w postanowieniu). Zatem nie jest to postanowienie, które podlega kontroli sądu administracyjnego o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 228/03, Lex nr 160589). Na marginesie można wskazać skarżącej, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest również warunkiem formalnym wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.). Tym samym niezależnie od stanowiska zajętego przez Kolegium w wydanym postanowieniu skarżąca może wnieść skargę instancji do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej i ewentualnie w tym postępowaniu kwestionować prawidłowość rozpoznania zażalenia zgłoszonego w trybie art. 37 K.p.a. Mając na powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.