IV SA/Gl 117/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie służby celnej oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w K., działając na podstawie art. 26 pkt 11, art. 27 ust. 1 oraz art. 81 ust. 1a ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o służbie celnej ( tekst jednolity Dz. U. Z 2004r Nr 156 poz. 1641 z późn. zm.) zwolnił J.D. ze służby stałej w Izbie Celnej w K. zachowując trzymiesięczny termin od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Uzasadniając swoje stanowisko organ celny wskazał, iż przyczyną zwolnienia ze służby J.D. były niedobory kadrowe w Urzędzie Celnym w C., gdzie pełniła ona służbę. Niedobory te wywołane były długotrwałymi zwolnieniami lekarskimi funkcjonariuszy, między innymi J.D. , a powodowały negatywne skutki dla funkcjonowania tego Urzędu. Wobec faktu zwiększenia zadań nałożonych na jednostkę organizacyjną w C. oraz zmniejszenie obsady etatowej ze względu na odejście funkcjonariuszy ze służby, długotrwałe zwolnienia lekarskie powodowały dezorganizację i konieczność wyznaczania zastępstw obarczających dodatkowymi obowiązkami funkcjonariuszy z innych urzędów. Organ ustalił, iż nieobecność w służbie J.D. rozpoczęła się w dniu [...] i przerwana została w dniu [...]. wnioskiem funkcjonariusza o przyznanie jej zaległego , bieżącego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego, łącznie do dnia [...]. Przed rozpoczęciem urlopu wypoczynkowego J.D. złożyła zaświadczenie lekarskie z badań kontrolnych potwierdzające brak przeciwwskazań lekarskich do wykonywania zadań na stanowisku funkcjonariusza celnego i określające datę następnego badania okresowego na [...]. Zaświadczenie o zdolności do służby stało się przyczyną wyrażenia zgody na wykorzystanie przez funkcjonariusza urlopu wypoczynkowego , bowiem Naczelnik Urzędu Celnego w C. uznał, iż J.D. jest już zdrowa i gotowa do pełnienia swoich obowiązków. Tymczasem, po wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego, J.D. nie powróciła do służby lecz przedstawiała zwolnienia lekarskie obejmujące okres od [...] do nadal. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż absencja J.D. jest długotrwała i negatywnie wpływa na zapewnienie optymalnej obsady etatowej w celu prawidłowej realizacji zadań nałożonych na Urząd Celny w C. Dobro służby celnej wymaga zatem jej zwolnienia. W uzasadnieniu opisanej wyżej decyzji podniesiono nadto, iż J.D., w związku z wyznaczeniem jej miejsca pracy poza miejscem zamieszkania, uzyskuje świadczenie [...] za brak lokalu mieszkalnego w wysokości [...] zł lub [...] zł miesięcznie. Świadczenie to pobiera nieprzerwanie. Składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy J.D. powołała się na argumentację przedstawioną organowi w piśmie złożonym w związku z otrzymaniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. W piśmie tym J.D. opisywała przyczyny swego stanu zdrowia podając , iż konieczność sprawowania służby poza miejscem zamieszkania, gdzie przeniesiono ją z Urzędu Celnego w Z., doprowadziło ją do [...] i spowodowało konieczność podjęcia leczenia w [...]. Po zakończeniu leczenia , w okresie urlopu wypoczynkowego , wskutek [...] doznała [...], a także odnowiła [...], której nabawiła się w [...] w czasie [...]. J.D. zwróciła się o wstrzymanie postępowania o zwolnienie ze służby, zwracając uwagę na nienaganny jej przebieg przez [...], trudną sytuację rodzinną w związku z koniecznością sprawowania opieki nad członkiem rodziny, fakt, iż przyczyną jej stanu zdrowia jest [...], a nadto, iż jest w [...] i w [...] nabędzie [...]. Do pisma załączone zostały dwa zaświadczenia lekarskie z tej samej daty. Z jednego zaświadczenia wydanego przez Szpital Wojewódzki w B.B. wynikało, że [...] i skierowano pacjentkę na dalsze leczenie. Z drugiego zaświadczenia wydanego w prywatnym gabinecie lekarskim wynikało, że podczas leczenia [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w K. w dniu [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wydał decyzję Nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]. Po ponownej analizie stanu faktycznego i prawnego sprawy organ podkreślił, że sytuacja Urzędu Celnego w C., ze względu na niedobór kadrowy i zwiększenie zadań nałożonych na tę jednostkę organizacyjną była na tyle trudna, iż wymagała czasowego przenoszenia funkcjonariuszy z innych urzędów. Długotrwałe zwolnienia lekarskie J.D. dezorganizowały służbę, powodowały konieczność wyznaczania zastępstw i obarczania pozostałych funkcjonariuszy obowiązkami osoby nieobecnej. Zdaniem organu pracodawca zatrudnia pracownika po to, by zakład pracy mógł na niego liczyć i by wykonywał nałożone na niego obowiązki, zaś długotrwałe nieobecności w pracy sprzeczne są z tym celem, pomniejszają dyspozycyjność i powodują niską przydatność. Powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego przedstawione w jego orzecznictwie Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż nie można wymagać od pracodawcy, by zatrudniał pracownika przez czas nieograniczony żadnym terminem, jeśli pracownik ten nie jest w stanie podołać obowiązkom, bez względu na tego przyczynę. Nieprzewidziane, długotrwałe i powtarzające się nieobecności pracownika, wymagające podejmowania przez pracodawcę działań natury organizacyjnej (wyznaczania zastępstw) są uzasadnioną przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę, chociażby były niezawinione przez pracownika i formalnie usprawiedliwione (cytowany przez organ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1997r sygn I PKN 422/97 publ. OSNAPiUS 1998r. nr 20 poz. 600, czy wyrok z dnia21 października 1999r sygn I PKN 323/99 publ. OSNAPiUS z 2003r. Nr 19 poz. 157). Dyrektor Izby Celnej w K. podniósł także, iż J.D., w związku z wyznaczeniem jej miejsca pełnienia służby w Urzędzie Celnym w C. oraz złożeniem przez nią oświadczenia mieszkaniowego, na podstawie § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 2004r w sprawie świadczeń związanych z przeniesieniem do pełnienia służby w innej miejscowości ( Dz. U. Nr 120 poz. 1254) otrzymywała świadczenie w [...] i nigdy, również w okresie zwolnienia lekarskiego, nie zwróciła się do organu z wnioskiem o zmianę miejsca pełnienia służby. Odnosząc się do sytuacji rodzinnej J.D., opisanej przez nią w jej piśmie, organ wskazał, ,iż funkcjonariusz celny podejmując służbę musi liczyć się z większą dyspozycyjnością i podporządkowaniem. Mianowanie do służby stałej zawiera bowiem ograniczenia i obowiązki nie znane w innych stosunkach prawnych. Nie zgodził się również z argumentacją odwołującej, co do tego, iż przysługuje jej ochrona przed rozwiązaniem stosunku służbowego ze względu na osiągnięcie [...]. Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż J.D. posiada [...] wymagany do [...]. Jednakże, w świetle kodeksu pracy , zdaniem organu, pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż [...] do [...], jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie [...] z osiągnięciem tego [...], co w przypadku kobiety wynosi [...]. Zaznaczył również, iż choroba odwołującej się ma [...], trwa łącznie ponad [...] i celowe byłoby jej wystąpienie do [...] z wnioskiem o [...]. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca działająca przez pełnomocnika zarzuciła obrazę przepisu art. 26 pkt 11 ustawy o Służbie Celnej przez jego błędną interpretację, obrazę przepisu art. 39 w zw. z art. 5 kodeksu pracy przez błędną odmowę jego zastosowania, obrazę przepisu art. 8 w zw. z art. 5 kodeksu pracy przez naruszenie zasad współżycia społecznego polegające na zwolnieniu skarżącej ze służby , pomimo związku jej stanu zdrowia ze służbą i całkowite zignorowanie jej dotychczasowej nienagannej służby. W oparciu o postawione zarzuty skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zwolnienie skarżącej ze służby na podstawie art. 26 pkt 11 stanowi obejście prawa. Ustawodawca bowiem określił, jako odrębną przyczynę zwolnienia ze służby – chorobę funkcjonariusza, jednakże zwolnienie lekarskie z tego tytułu musi przekraczać [...]. Tym samym, zdaniem skarżącej, choroba trwająca poniżej [...] nie stanowi podstawy do zwolnienia funkcjonariusza. W jej przypadku okres pobytu na zwolnieniu lekarskim nigdy nie przekroczył [...]. Powołanie się organu na dobro służby, jako na przyczynę uzasadniająca zwolnienie skarżącej, nie jest zatem zasadne, gdyż obejmuje inne czynniki, a nie obecność funkcjonariusza w służbie z powodu choroby. Ponadto, w opinii J.D. pojęcie "dobro służby" jest pojęciem nie ostrym i nie powinno być interpretowane na niekorzyść funkcjonariusza. Fakt, iż w [...] skarżąca nabywała [...], według strony skarżącej, w świetle art. 39 k.p. w zw. z art. 5 k.p. uniemożliwiał jej zwolnienie ze służby. Pogląd Dyrektora Izby Celnej wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji J.D. uznała za błędny i sprzeczny ze stanowiskiem judykatury. Przewidziany w art. 39 k.p. zakaz wypowiadania umowy o pracę odnosi się bowiem do pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze. Powołała się w tym miejscu na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2002r sygn I PKN 141/2001, z dnia 29 lipca 1997r sygn I PKN 227/97, i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1995r. sygn II S 1894/95. Uzasadniając postawiony w skardze zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego , odwołano się do sytuacji życiowej i zdrowotnej skarżącej, która, jak twierdziła , ze względu na przeniesienie jej do służby poza miejscem zamieszkania, popadła w [...]. Chorowała także na [...], spowodowaną [...]. Zdaniem skarżącej, zwalniając ją ze służby wzięto pod uwagę wyłącznie interes organu celnego, nie wzięto natomiast pod uwagę jej dobra. Takie działanie organu uznała za sprzeczne z linią orzecznictwa zaprezentowaną w wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2001r, sygn I PKN 715/00, z 21 stycznia 2003r sygn I PK 96/02, czy też sądów apelacyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowo prezentowane argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem , o czym stanowi przepis art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269). Powyższe oznacza konieczność przeprowadzania przez sądy administracyjne kontroli co do zgodności stanowiska organów administracji przedstawionych w ich rozstrzygnięciach z przepisami prawa. Rozpoznając skargę J.D. , Wojewódzki Sąd Administracyjny mając na względzie wskazane wyżej reguły , a także treść przepisu art. 134 p.p.s.a., przyznający uprawnienia do uwzględnienia skargi również ze względu na inne uchybienia niż te, które przytoczyła strona skarżąca, uznał, w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia , iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się na wstępie do tych zarzutów skargi, które znajdują swoje oparcie w przepisach kodeksu pracy, generalnie potraktować je należy za nietrafne. J.D. nie należała bowiem do kategorii pracowników, których stosunek pracy regulują przepisy szczególne w rozumieniu art. 5 kodeksu pracy. Przepisami szczególnymi w rozumieniu tej normy prawnej są pozakodeksowe akty prawne - ustawy lub rozporządzenia wydane przez Radę Ministrów na podstawie upoważnienia zawartego w art. 298 KP, regulujące w sposób swoisty stosunek pracy pewnych grup zawodowych, na ogół zatrudnionych w tzw. państwowej służbie cywilnej. Aktem prawnym stanowiącym podstawę do nawiązania stosunku służbowego z J.D. była natomiast ustawa z dnia 24 lipca 1999r. o służbie celnej ( tekst jednolity Dz. U. Z 2004r Nr 156 poz. 1641 z późn.zm). Mianowanie funkcjonariusza celnego do służby w oparciu o wskazany akt prawny nie jest tożsame z nawiązaniem stosunku pracy na podstawie mianowania, o jakim mowa w art. 2 kodeksu pracy. Przepis art. 2 kodeksu pracy odnosi się do nawiązania stosunku pracy na podstawie mianowania w rozumieniu art. 76 tego aktu prawnego. Tego rodzaju mianowanie powoduje powstanie stosunku pracy, a stosunek służbowy funkcjonariusza celnego jest stosunkiem administracyjno-prawnym. Fakt ten wyklucza możliwość stosowania do jego oceny przepisów kodeksu pracy bez wyraźnego odesłania do tego aktu prawnego w ustawie o służbie celnej. Prawa i obowiązki funkcjonariuszy celnych wynikające ze stosunku służbowego są bowiem regulowane ustawą o Służbie Celnej, a przepisy Kodeksu pracy stosuje się do funkcjonariusza celnego tylko w przypadku, gdy ustawa wyraźnie tak stanowi. Ustawa o służbie celnej nie zawiera bowiem generalnej zasady, że w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się kodeks pracy (por. Kazimierz Jaśkowski , Eliza Maniewska , komentarz Zakamycze 2002). Dokonując analizy ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o służbie celnej zauważyć należy, iż brak jest w niej stosownego odesłania do art. 39 k.p. Jedynym odesłaniem do regulacji kodeksowej jest przepis art. 43 ustawy o służbie celnej nie mający związku z kontrolowaną sprawą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że z treści przepisów ustawy o Służbie Celnej nie wynika nawet, by funkcjonariuszom celnym przysługiwała ochrona przed zwolnieniem ze służby w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Powyższe uniemożliwia przyjęcie jako zasadny zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów kodeksu pracy. Wskazane wyżej argumenty nie pozwalają także uwzględnić zarzutu naruszenia przez organ wydający zaskarżoną decyzję art. 8 k.p. i wynikającego z tej normy zakazu wykorzystywania swego prawa w celu, który byłby sprzeczny z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem lub zasadami współżycia społecznego. Jak zauważono wyżej, nawiązanie stosunku służbowego z funkcjonariuszem służb celnych stanowi indywidualny akt administracyjny. Taki sam charakter ma akt zwolnienia celnika ze służby. Do postępowania w tych sprawach stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z jedną z podstawowych zasad procedury administracyjnej jest zasada praworządności, w oparciu o którą decyzja administracyjna może być wydana wyłącznie w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Zasady współżycia społecznego mogłyby stanowić podstawę do rozstrzygania w sprawie praw i obowiązków indywidualnych podmiotów, wyłącznie wtedy, gdyby prawo materialne właściwe dla danego stosunku prawno-administracyjnego tak stanowiło. Nie istnieje bowiem w procedurze administracyjnej odpowiednik art. 5 k.c. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż funkcjonariusz służby celnej , w ramach nawiązanego z nim stosunku służbowego, nie może powoływać się ani na przepisy kodeksu pracy ani na zasady współżycia społecznego w celu ochrony przed zwolnieniem ze służby, za wyjątkiem uregulowań zawartych w dziale ósmym kodeksu pracy. Odnosząc się do argumentacji skargi mającej na celu wykazanie, iż zwolnienie J.D. ze służby na podstawie art. 26 ust. 11 ustawy o służbie celnej stanowiło obejście prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny również nie podziela stanowiska strony skarżącej. Ustawa o służbie celnej przewiduje obligatoryjne i fakultatywne przyczyny ustania stosunku służbowego. Przepis art. 26 tego aktu prawnego określając, iż z powodów w nim wymienionych, "można" zwolnić funkcjonariusza celnego powoduje, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Żadna z wymienionych w przepisie przesłanek nie wyklucza się jednak wzajemnie, mogą one występować także łącznie. Przykładowo, nieobecność w służbie z powodu choroby trwającej dłużej niż [...] , w świetle zapisu art. 26 omawianej ustawy, nie stanowi konieczności zwolnienia funkcjonariusza, a choroba trwająca krócej niż [...] może stanowić przyczynę zwolnienia funkcjonariusza w powołaniu na inne, wymienione w tym przepisie przesłanki. Bez względu jednak na to, która z przesłanek zawartych w art. 26 ustawy o służbie celnej stanowić będzie przyczynę zwolnienia funkcjonariusza celnego, decyzja w tej sprawie musi zostać wydana w oparciu o zasady procedury administracyjnej, a w szczególności musi spełnić wymagania, jaki stawiane są decyzji mającej charakter uznania administracyjnego. Możliwość wyboru określonego w przepisach rozwiązania nie zwalnia zatem organu od konieczności wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy , co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Oznacza to, że organ jest zobowiązany w czytelny sposób, umożliwiający sądowi kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania. Powołując się tu na stanowisko judykatury /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999 roku sygn akt III S.A. 7900/98 LEX nr 47243/ należy stwierdzić, iż obowiązki organu administracyjnego w przypadku decyzji uznaniowych w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę zgodności takiej decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela uwidocznionym w treści art. 7 kpa. Sądowa kontrola legalności decyzji o charakterze uznania administracyjnego sprowadza się natomiast do oceny zgodności postępowania organu z przepisami postępowania administracyjnego. Przede wszystkim kontroli podlegają takie kwestie, jak wyjaśnienie i wzięcie pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czy ustalony stan faktyczny został oceniony zgodnie z przepisami prawa materialnego , czy ustalenie tego stanu pozostaje w zgodności z wynikami postępowania dowodowego, a także czy stronie zapewniono należyty udział w postępowaniu umożliwiając jej wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 10 § 1 ,art. 77 § 1 i art. 80 kpa., a w szczególności z treścią art. 107 § 1 i 3 k.p.a., gdyż uznanie administracyjne nakłada na organ administracji szczególny obowiązek uzasadnienia swego stanowiska przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego i logiki. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego, gdyż to swobodne uznanie nie może być wszakże tożsame z dowolnością. Dokonując zwolnienia funkcjonariusza celnego dla dobra służby , a więc w oparciu o niezdefiniowaną i nieostrą przesłankę, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, organ obowiązany był także uzasadnić, czym, w konkretnym przypadku przejawia się dobro służby. Ustalenie znaczenia użytego przez ustawodawcę w art. 26 pkt 11 ustawy o służbie celnej pojęcia niedookreślonego nie może być bowiem dokonywane w wyniku abstrakcyjnej wykładni tego pojęcia, lecz powinno przede wszystkim uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy Analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że uwzględnia ono wyżej wymienione wymagania, jak również postępowanie poprzedzające wydanie tej decyzji uwzględnia wymagania wyznaczone procedurą administracyjną. Biorąc pod uwagę interes społeczny organ wskazał, iż w Urzędzie Celnym w C. nastąpiły utrudnienia w wykonywaniu przydzielonych zadań, na co wpływ miała długotrwała, bez mała [...] nieobecność skarżącej, a z tych przyczyn cele służby były realizowane kosztem zwiększenia obciążenia innych funkcjonariuszy. Dobro służby upatrywał zatem organ w konieczności prawidłowego wykonywania zadań przekazanych Urzędowi Celnemu w C. Zagrożeniem dobra służby była, zdaniem organu, długotrwała absencja skarżącej dezorganizująca prawidłowe funkcjonowanie urzędu. Oceniając słuszny interes strony organ podniósł , iż funkcjonariusz celny podejmując służbę musi liczyć się z większą dyspozycyjnością i podporządkowaniem. Mianowanie do służby stałej zawiera bowiem ograniczenia i obowiązki nie znane w innych stosunkach prawnych. Dyrektor Izby Celnej wskazał też, iż dobro służby wymaga, aby funkcjonariusz był w pełni sprawny do wykonywania spoczywających na nim obowiązków, gdyż w tym celu zostaje powołany do służby. Wyrażone przez organ stanowisko jest logicznym i wystarczającym wyjaśnieniem przyczyn skorzystania z możliwości , jakie daje organowi przepis art. 26 pkt 11 ustawy o służbie celnej z uwzględnieniem aspektów charakteru służby celnej i zasługuje zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na aprobatę. Dokonując oceny sytuacji skarżącej, w zestawieniu z interesem publicznym, jakim jest służba celna, trzeba mieć na uwadze szczególny status prawny funkcjonariusza, wynikający z ustawy o Służbie Celnej. Składają się nań pewne przywileje, ale również zwiększone obowiązki i ograniczenia wolności osobistej. Podkreślił to Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 19.10.2004 r. (K 1/04 OTK-A 2004/9/93) stwierdzając, że "każdy funkcjonariusz Służby Celnej z uwagi na potrzebę zapewnienia bezstronności i rzetelności wykonywanych obowiązków, a także transparentność zawodową i majątkową - co w sposób bezpośredni wiąże się z doniosłością zadań tej służby - jest poddany licznym ograniczeniom, również w zakresie korzystania z praw chronionych konstytucyjnie". W uzasadnieniu wyroku z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. K 1/04 Trybunał powołał się na swoje dotychczasowe orzecznictwo i stwierdził, iż: troska o dobro służby publicznej, w tym Służby Celnej, usprawiedliwia zastosowanie indywidualnych rygorów prawnych zdeterminowanych jej specyfiką, nawet jeżeli cechować je będzie duży stopień represyjności. Jest więc rzeczą oczywistą, że podejmując pracę w Służbie Celnej funkcjonariusz godzi się na te zwiększone obowiązki i ograniczenia, do których w szczególności należy dyspozycyjność i obowiązek wykonywania swoich obowiązków w miejscu i w sposób podyktowany dobrem służby. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyważenia dwojakiego rodzaju interesów, o których stanowi art. 7 k.p.a., społecznego oraz interesu obywatela, konieczne przy podejmowaniu decyzji opartej na uznaniu administracyjnym dokonane zostało w sposób należyty, co uzasadnia oddalenie skargi i orzeczenie na mocy art. 151 p.p.s.a , jak w sentencji..