IV SA/Gl 1188/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia oddala skargę. Marszałek Województwa Śląskiego decyzją z [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18m ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.) orzekł o wykreśleniu podmiotu wpisanego pod numerem [...] tj. A sp. z o.o. z siedzibą w K. przy ul. [...] z rejestru agencji zatrudnienia po uzyskaniu przez decyzję przymiotu ostateczności. W motywach tego rozstrzygnięcia wskazano na nie przestrzeganie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Pismem z 24 sierpnia 2017 r. pełnomocnik spółki adwokat P. Z. wniósł odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym wskazał na naruszenie przepisów prawa procesowego i wymienił szereg artykułów, które w jego ocenie zostały naruszone przy wydawaniu tej decyzji, nadto wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego. W konkluzji wnosił o uchylenie kwestionowanej decyzji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o wydanie korzystnego rozstrzygnięcia to jest uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z [...]r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdziło, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem ustawowo określonego terminu. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że przedmiotowa decyzja z [...]r. została doręczona 3 sierpnia 2017 r. Odwołanie od przywołanej decyzji pismem z 24 sierpnia wniósł pełnomocnik strony, który zakwestionował przepisy prawa materialnego jak i procesowego, a odwołanie do organu odwoławczego zostało wniesione za pośrednictwem organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w motywach rozstrzygnięcia wskazał, że w aktach sprawy zalega zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z 3 sierpnia 2017 r. Nadto organ ten wskazał, że decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o przysługującym środku odwoławczym, a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął 12 sierpnia 2017 r. Skoro odwołanie zostało nadane 24 sierpnia 2017 r. to zostało ono wniesione z uchybieniem terminu. W końcowej części uzasadnienia podkreślono, że w omawianym zakresie organ działa w warunkach związania i nie dysponuje żadną formą swobody w podejmowaniu rozstrzygnięcia. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się pełnomocnik strony adwokat P. Z., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej zarzucił przedmiotowemu postanowieniu wadliwe zastosowanie art. 40 § 2 w związku z art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem decyzja organu pierwszej instancji została doręczona na adres siedziby skarżącej spółki, a nie na adres siedziby kancelarii pełnomocnika ją reprezentującego. Podkreślono, że przesyłka ta została nieprawidłowo odebrana przez pracownika skarżącej spółki, który nie posiadał żadnego upoważnienia do odbioru korespondencji w imieniu pełnomocnika i następnie dopiero 11 sierpnia 2017 r. faktycznie pełnomocnik został poinformowany mailowo o tej decyzji i otrzymał jej skan, zapoznając się z jej treścią. W świetle takich ustaleń pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do organu odwoławczego celem merytorycznego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. W motywach skargi rozbudowano argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem i na tę okoliczność przywołano szereg orzeczeń sądowych. Zdaniem pełnomocnika przedmiotowa decyzja skutecznie została mu doręczona 11 sierpnia 2017 r. i od tego terminu winien być liczony termin do wniesienia odwołania, a skoro tak to odwołanie zostało wniesione w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach pismem z 7 grudnia 2017 r. przekazało odpowiedź na wniesioną skargę i wystąpiło o oddalenie skargi prezentując analogiczną argumentację do tej, którą zaprezentowało w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. W odpowiedzi tej podniesiono, że na wcześniejszych etapach postępowania wszelkie pisma były adresowane do pełnomocnika na adres skarżącej Spółki i nigdy wskazana praktyka nie była kwestionowana, a odpowiedzi udzielane były w terminach. Organ odwoławczy zaakcentował, że dopiero w tym przypadku zakwestionowano sposób doręczenia pisma pełnomocnikowi skarżącej Spółki i stawiany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1046) nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. nr 1369 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości, ponieważ nie jest kwestionowane to, że decyzja organu administracji została skierowana do pełnomocnika strony i na adres skarżącej Spółki. Decyzja ta została w dniu 3 sierpnia 2017 r. odebrana i wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zalegającego w aktach administracyjnych. Między stronami niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego występuje rozbieżność co do ustalenia terminu, w którym skarżąca Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika mogła wnieść odwołanie. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że skarżącą Spółka mogła wnieść odwołanie do 12 sierpnia 2017 r. (należy zaznaczyć, że termin ten jest nieprawidłowy, ponieważ przyjmując argumentację organu administracji termin ten upłynął 17 sierpnia 2017 r., jednakże okoliczność ta nie ma znaczenia dla prawidłowości poddanego kontroli postanowienia, gdyż pełnomocnik skarżącej Spółki odwołanie sporządził i nadał 24 sierpnia 2017 r., a zatem także po tej drugiej dacie). Z kolei pełnomocnik skarżącej Spółki utrzymuje, że z przedmiotową decyzją zapoznał się 11 sierpnia 2017 r., gdyż w tym dniu została mu decyzja ta drogą elektroniczną przekazana, a tym samym w jego ocenie termin do wniesienia odwołania mija mu 25 sierpnia 2017 r. Jak zostało zaznaczone między stronami niniejszego postępowania spór sprowadza się wyłącznie do jednego aspektu, a mianowicie czy doręczenie decyzji dokonane na rzecz pełnomocnika, a na adres skarżącej Spółki jest skuteczne i wywołuje wszystkie prawem przewidziane skutki, czy też nie i takich skutków nie wywołuje. W rozpoznawanej sprawie kluczową rolę pełni treść art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Treść wskazanego unormowania jest czytelna, a mianowicie jeżeli strona postępowania administracyjnego ustanawia pełnomocnika, to organ administracji doręcza korespondencję temu pełnomocnikowi. Z treści przywołanego przepisu wynika jedynie obowiązek doręczenia korespondencji pełnomocnikowi, natomiast z przepisu tego nie wynika, aby doręczenie miało miejsce na adres kancelarii, w której dany pełnomocnik funkcjonuje, ponieważ w tym zakresie mogą być przyjęte różne ustalenia. Można jedynie założyć, że co do zasady pisma będą doręczane pełnomocnikowi na adres przez niego wskazany. W niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została skierowana do pełnomocnika skarżącej Spółki i została ona doręczona w siedzibie tej Spółki, a nie została skierowana na adres kancelarii prowadzonej przez pełnomocnika Spółki. Przedstawiony stan faktyczny pozwala stwierdzić, że organ pierwszej instancji prawidłowo oznaczył adresata przedmiotowego pisma, gdyż jest nim profesjonalny pełnomocnik. Organ ten jako adres do doręczeń wskazał siedzibę Spółki i tu przedmiotowe pismo zostało odebrane. Z zalegającego w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru tego pisma nie wynika, aby zostało ono odebrane przez osobę nieuprawnioną, natomiast wszystkie inne elementy związane z oceną prawidłowości oddania tego pisma do adresata są prawidłowo wypełnione i oznaczone. W świetle powyższego brak jest podstaw do kwestionowania skuteczności tego doręczenia. Na marginesie można zaznaczyć, że w przypadku doręczania korespondencji na adres kancelarii także bardzo rzadko występuje sytuacja, aby odbiór korespondencji dokonywał osobiście profesjonalny pełnomocnik. W świetle powyższego brak jest podstaw dla różnicowania sytuacji prawnej doręczenia wskazanego pisma między kancelarią pełnomocnika, a siedzibą reprezentowanej przez niego Spółki. W konsekwencji uznać należy, że przedmiotowa decyzja została pełnomocnikowi skarżącej Spółki doręczona 3 sierpnia 2017 r. i od tego dnia biegły wszelkie terminy na dokonanie prawem przewidzianych czynności. Za nieuprawnioną należy uznać argumentację przedstawioną w skardze, że pismo odebrała nieuprawniona osoba jak również i to, że pełnomocnik skarżącej Spółki otrzymał drogą mailową decyzję tę 11 sierpnia 2017 r. Za odmową uwzględnienia takiego sposobu interpretacji zaistniałej sytuacji przemawiają obowiązujące unormowania prawne, które nie przewidują takiej sytuacji. Przywołane przez pełnomocnika skarżącej spółki w skardze wyroki nie są adekwatne do zaistniałej sytuacji, gdyż wyrok NSA z 21 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1855/13 dotyczy sytuacji doręczenia decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi, a w niniejszej sprawie decyzja została doręczona pełnomocnikowi. Analogicznie widzieć należy drugi z przywołanych w skardze wyroków z 14 marca 2014 r. Przywołane w skardze postanowienie z 21 listopada 2013 r. także nie jest adekwatne do sytuacji występującej w rozpoznawanej sprawie. W identyczny sposób widzieć należy przywołany wyrok tutejszego Sądu z 5 lutego 2013 r., jak również przywołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sygnalizowane powyżej uchybienie w poddanym kontroli postanowieniu w oznaczeniu terminu, do którego skarżąca Spółka mogła wnieś odwołanie, aby było ono w terminie ma charakter jedynie informacyjny i nie wpływa w żaden sposób na prawidłowość bądź wadliwość tego postanowienia. Wskazany w postanowieniu termin 12 sierpnia 2017 r. jest wadliwie określony, gdyż skarżącą Spółka mogła w sposób skuteczny wnieś skargę do 17 sierpnia 2017 r., albowiem dopiero w tym dniu mijał termin do wniesienia odwołania. Skoro zaskarżone postanowienie nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego to tym, samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.