IV SA/Gl 1189/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę; Pismem procesowym z dnia [...] r. I. C. wniósł skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...]. W części pisma określającej adresata odnotował: "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach Pr. Wyszyńskiego 2 przez Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. [...]-[...] ul. [...]." Z koperty, w której nadano skargę wynika, że adresatami przesyłki poleconej nr R [...], nadanej w urzędzie pocztowym w dniu [...] r., miał być zarówno w/w organ administracji publicznej, jak i tutejszy Sąd. W konsekwencji skarga I. C. wpłynęła w pierwszej kolejności do biura podawczego WSA w Gliwicach w dniu [...] r. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Gliwicach z dnia 7 września 2006 r. rzeczoną wyżej skargę zarejestrowano w dzienniku korespondencji ogólnej, a następnie w dniu [...] r. przesłano do organu odwoławczego, tj. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 176 Konstytucji RP z dniem 1 stycznia 2004 r. zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne. Z tym dniem na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w myśl art. 98 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające..., w okresie dwóch lat od wejścia jej w życie skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga. Zestawienie powyższych uregulowań wskazuje, iż przewidują one pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Jedynie w okresie wskazanym w art. 98 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ..., a więc od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r., bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego pozwalało na konwalidowanie niewłaściwego trybu wszczęcia postępowania. Należało zatem stwierdzić, że skarga I. C. z dnia [...] r. wpłynęła bezpośrednio do sądu administracyjnego w dacie wykraczającej poza czasokres przewidziany w art. 98 cyt. ustawy. Jednocześnie przyszło w tym miejscu zwrócić uwagę na fakt, że termin trzydziestodniowy zakreślony dla wniesienia skargi upłynął w tej sprawie w dniu [...] r., jako że zaskarżoną decyzję organu odwoławczego doręczono skarżącemu w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zamieszczonego w aktach administracyjnych sprawy. Na gruncie utrwalonego orzecznictwa sądowego wypracowano zasadę, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1-3 P.p.s.a., decyduje w takich przypadkach jak w tym, który zaistniał w tej sprawie, data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie SN z dnia 14 listopada 1973 r., sygn. akt II CZ 183/73, publ.: OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97). Z tych względów należało przyjąć, że datą wniesienia skargi w tej sprawie, w rozumieniu przytoczonych wyżej przepisów i orzecznictwa, był dzień [...] r. W wyniku tych spostrzeżeń stwierdzono, że skarga I. C. wpłynęła do Sądu z naruszeniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co uniemożliwia nadanie je prawidłowego biegu, a w konsekwencji skutkuje odrzuceniem na mocy art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd orzekł więc jak w części dyspozytywnej postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze ustalony w tej sprawie stan faktyczny należało wyjaśnić w tym miejscu, że “jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym" (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Z kolei stosownie do treści art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).