IV SA/Gl 121/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie: WSA Stanisław Nitecki WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Protokolant: Starszy referent Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta G. na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasady wynajmowania lokali postanawia odrzucić skargę Rada Miejska w G., na wniosek Prezydenta Miasta G., w dniu [...] r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta G. Podstawę prawną tej uchwały stanowił art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 31, poz. 266 z późn. zm.) oraz art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zmianami). W § 2 pkt 1 tej uchwały zawarty został zapis o treści: "Lokale mieszkalne oddawane są w najem członkom wspólnoty mieszkaniowej nieposiadającym tytułu prawnego do innego mieszkania lub budynku mieszkalnego, którzy udokumentują fakt zamieszkiwania w G. przez okres co najmniej 3 lat przed datą złożenia wniosku.". Wojewoda Ś. w dniu [...] r. wszczął postępowanie nadzorcze w trybie art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 91 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zmianami) w sprawie stwierdzenia nieważności tej uchwały w części wskazanej w jej § 2 pkt 1, jako sprzecznej z art. 32 Konstytucji RP. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Ś. stwierdził nieważność zacytowanego powyżej § 2 pkt 1 przedmiotowej uchwały. Uznał bowiem, iż przyjęte w nim rozwiązanie sprzeczne jest z proklamowaną przez art. 32 Konstytucji RP zasadą równości i różnicuje prawo do starania się o mieszkanie z zasobu gminy od kryterium czasu zamieszkiwania na jej terenie, czym narusza art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zdaniem Wojewody Ś. członkowie wspólnoty samorządowej muszą mieć jednakowe szanse uzyskania lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy i zawarcia umowy najmu, niezależnie od czasu zamieszkiwania na terenie miasta. Na poparcie zaprezentowanego stanowiska, odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 listopada 1997 r. sygn. akt K.22/97 (OTK ZU 1997 r. 3-4 poz. 41 str. 370), w którym stwierdzono, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych) charakteryzujące się tą samą cechą istotną mają być traktowane równo bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Miasto G. domagało się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Zdaniem skarżącej, zapis § 2 pkt 1 przedmiotowej uchwały, przyznając pierwszeństwo osobom już zamieszkałym na jej terenie, nie pozbawia nikogo występowania z wnioskiem o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu gminy. Celem zaś wprowadzenia takiego ograniczenia było skrócenie czasu oczekiwania na mieszkanie, zaś sam obowiązek zamieszkiwania na terenie gminy przez okres trzech lat nie narusza zasady równości. Skarżąca uznała, iż z natury rzeczy dobro jakim jest mieszkanie komunalne przeznaczone jest dla mieszkańców, których nie stać na zaspokojenie swoich potrzeb na wolnym rynku, a skoro dobra tego nie jest za dużo, to gmina mocą przepisu gminnego mogła ustanowić kryteria, których spełnienie gwarantuje szybszy do niego dostęp. Odpowiadając na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie z przyczyn zaprezentowanych w podjętym rozstrzygnięciu nadzorczym. Na rozprawie w dniu pełnomocnik skarżącej przyznał, iż w niniejszej sprawie nie zapadła uchwała Rady Miejskiej w G. o zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Ś., a pełnomocnik organu nadzoru wniósł o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga złożona w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą p.p.s.a., Sąd kontroli tej dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zatem do treści art. 98 ust. 3 zdanie drugie ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi do Sądu, "podstawą wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze ". Dlatego przed wniesieniem skargi, bądź po jej wniesieniu, ale przed upływem trzydziestodniowego terminu do zaskarżenia przez Radę Miejską w G. rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] powinna być podjęta uchwała tej Rady w przedmiocie zaskarżenia tego rozstrzygnięcia do tut. Sądu. Skoro zatem uchwała taka nie została podjęta, co potwierdził na rozprawie pełnomocnik skarżącej, to wniesiona skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W świetle powołanego stanu faktycznego sprawy, Rada Miejska nie wykorzystała służącego jej prawa samooceny uchwały własnej zakwestionowanej w trybie nadzoru (por. K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, P. Dobosz, W. Kisiel, P. Kryczko, M. Mączyński i S. Płażek "Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym", Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", str. 570-573). Odrzucenie skargi z powyższej przyczyny powoduje, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie jest uprawniony do badania dalszych jej zarzutów. Wobec zgłoszonego w skardze wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania zauważyć należy, że zgodnie z art. 199 ustawy p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem koszty postępowania Sąd mógłby zasądzić na rzecz skarżącej jedynie w razie uwzględnienia skargi (art. 200 ustawy p.p.s.a). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.