IV SA/Gl 1220/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 104 §1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) a także w oparciu o §10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) oraz §10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u M.K. choroby zawodowej: [...], wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do przywołanego wyżej rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. W motywach rozstrzygnięcia organ administracyjny podniósł, że w świetle przepisów tego aktu, warunkiem koniecznym do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez specjalistyczną jednostkę służby zdrowia, przy równoczesnym wykazaniu istnienia związku przyczynowego pomiędzy zdiagnozowanym schorzeniem a czynnikiem patogennym występującym w środowisku pracy. Zważywszy powyższe Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. przyznał, że skarżący od dnia [...] do [...] był zatrudniony w Hucie A w Ś. (obecnie Spółka A) kolejno na stanowiskach: [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] i podczas pracy był narażony na [...] stwarzający ryzyko [...], który w zależności od stanowiska pracy charakteryzował się [...] (w okresie [...]) oraz [...] (w okresie [...]). Podkreślił jednak, iż w toku przeprowadzonego postępowania, stronę poddano badaniom [...] ([...]) w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. Na ich podstawie w dniu [...] wymieniona placówka wydała orzeczenie lekarskie nr [...], które w sposób jednoznaczny wykluczyło, aby rozpoznana choroba [...] spowodowana była przyczynami zawodowymi. W tym miejscu organ I instancji zaznaczył, że wskazana placówka medyczna diagnozowała już skarżącego wcześniej, to jest w roku [...] i rozpoznany wówczas [...] również nie kwalifikował do stwierdzenia schorzenia o charakterze zawodowym. Drugą jednostką badającą M.K. był natomiast Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który w swym orzeczeniu z dnia [...], nr [...] potwierdził [...] o średnim [...] i [...] uznając, iż stan [...] nie powoduje skutków zdrowotnych uzasadniających zdiagnozowanie choroby zawodowej. W odwołaniu do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. M.K. oświadczył, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem zapadłym w I instancji podnosząc, iż jest ono dla niego krzywdzące oraz wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podkreślił, iż powodem jego kłopotów [...], na które uskarża się już od [...] roku jest praca wykonywana przezeń [...]. Zaakcentował bowiem, że przepracował [...] lat, z czego w warunkach szczególnych aż [...] lata. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...], działając w oparciu o art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w C., dotyczące przebiegu pracy skarżącego, w szczególności w zakresie oceny warunków istniejących w środowisku jego pracy, a także co do stopnia narażenia zawodowego. Wskazał jednak, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą a nadto orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zakwalifikowanej do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych. Tymczasem placówki diagnostyczne I i II stopnia, w których skarżący był badany w swych orzeczeniach stwierdziły, iż występujące u niego [...] nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej albowiem w świetle zdiagnozowanego rozmiaru [...] uznano, że aktualny stan [...] nie powoduje skutków zdrowotnych świadczących o ich zawodowej etiologii. W tym miejscu organ II instancji podniósł, iż w toku postępowania odwoławczego skarżący został wezwany do przedłożenia wyników badań [...] przeprowadzonych w okresie od [...]. W odpowiedzi skarżący przedstawił wynik badania słuchu z Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiej Przychodni Przemysłowej w S. z dnia [...], nr [...], w którym rozpoznano [...] nie upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej z uwagi na [...] a nadto odpisy historii choroby z poradni [...] wraz z wynikami badań [...] z lat [...]. Wobec powyższego zwrócono się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego, uwzględniającego wnioski płynące z dokumentacji dostarczonej przez stronę. Wskazana placówka wydała orzeczenie uzupełniające w dniu [...]. W jego treści podała, że z uwagi na brak stwierdzenia w diagnostyce [...] z dolegliwościami typowymi dla [...] uznano, iż rozpoznane u skarżącego schorzenie nie ma cech [...] spowodowanego działaniem [...] a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy wywiódł, że okoliczności sprawy nie uzasadniają uwzględnienia odwołania złożonego przez stronę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, M.K. dał wyraz swemu niezadowoleniu z decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. wywodząc, iż jest ona jego zdaniem niesprawiedliwa i krzywdząca. Skarżący raz jeszcze podkreślił, że przyczyną schorzenia, na które się uskarża był [...] występujący w środowisku pracy, w którym był zatrudniony przez [...] lat oraz dodał, iż [...] datuje się u niego od [...] i stale postępuje. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powołał się na argumentację analogiczną do zawartej w uzasadnieniu swej decyzji raz jeszcze podkreślając, iż specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone przez kompetentne placówki orzecznicze jednoznacznie wykluczyły zawodowe pochodzenie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec wzruszeniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego aktu przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego nie może ono pozostać w obrocie prawnym. Na wstępie godzi się podnieść, że decyzja stanowiąca przedmiot skargi opatrzona została datą [...], a zatem jej wydanie nastąpiło w okresie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Trzeba jednak w tym miejscu zaznaczyć, iż zgodnie z treścią normy intertemporalnej zawartej w §10 przywołanego rozporządzenia, postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem jego wejścia w życie, prowadzone jest na podstawie dotychczasowych przepisów, to jest w oparciu o uregulowania wcześniejszego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że postępowanie w sprawie rozpoznania u M.K. choroby zawodowej [...] toczyło się już w roku [...], od kiedy skarżący pozostaje w obserwacji Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. (ówczesna nazwa: Wojewódzka Przychodnia Przemysłowa - Poradnia Chorób Zawodowych), która to placówka w wyniku badań datowanym na dzień [...] określiła, iż wielkość ubytku słuchu nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej. Równocześnie w dołączonym do akt sprawy piśmie procesowym z dnia [...], (nadesłanym do Sądu w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...]) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. potwierdził ten fakt oraz wyjaśnił, że w wyniku toczącego się wówczas postępowania nie doszło do wydania decyzji administracyjnej a także, iż nie prowadzono wtedy postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia u wyżej wymienionego choroby zawodowej, z kolei zgłoszenie podejrzenia tej choroby zawodowej wpłynęło do Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w C. w dniu [...]. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że organy sanitarne obydwu instancji prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy wcześniejszego z przywołanych wyżej aktów wykonawczych. Jakkolwiek bowiem postępowanie w kwestii stwierdzenia u M.K. choroby zawodowej zostało rozpoczęte dopiero w roku [...] (wpływ zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej do organu I instancji nastąpił w dniu [...] - patrz: przywołane pismo procesowe z dnia [...] stanowiące kartę nr [...] akt sprawy, natomiast doręczenie stronie postanowienia o wszczęciu postępowania przed tym organem dokonane zostało w dniu [...] - vide: zwrotne potwierdzenie odbioru stanowiące załącznik do karty nr [...] akt administracyjnych), to jednak postępowanie w kwestii rozpoznania tej choroby prowadzone było przez właściwą placówkę diagnostyczną już w roku [...]. Tymczasem trzeba zaakcentować, że treść przywołanego §10 rozporządzenia z dnia 20 lipca 2002 r. stanowi o postępowaniach w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej a nadto także w sprawie jej rozpoznania. Wyrażony w omawianym unormowaniu nakaz stosowania przepisów dotychczasowych obejmuje zatem nie tylko sprawy, w których przed dniem wejścia rzeczonego aktu w życie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego (w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej), lecz również te, w których przed wskazaną datą rozpoczęła się stosowna procedura diagnostyczna (w sprawie rozpoznania wspomnianej choroby) prowadzona przez kompetentną placówkę medyczną. Zważywszy zaprezentowane wyżej rozważania prawne godzi się podnieść, iż ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia należało przeprowadzić w kontekście uregulowań rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie zatem z §1 ust. 1 przywołanego aktu wykonawczego, za chorobę zawodową uważało się schorzenie wymienione w wykazie chorób zawodowych, jeżeli zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. O uznaniu choroby zawodowej decydowały więc, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, dwa czynniki: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do cytowanego rozporządzenia oraz ustalenie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą a działaniem występujących w środowisku pracy czynników szkodliwych. Należy zaakcentować, że wystąpienie rzeczonych przesłanek lub ich brak organ orzekający obowiązany był ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Ocena działania czynnika szkodliwego powinna przy tym zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności wymienionych w §1 ust. 2 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. Stosownie zaś do §10 pkt 1 tego rozporządzenia, podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej były po pierwsze - wyniki dochodzenia epidemiologicznego i po drugie - orzeczenie lekarskie jednej z wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych wymienionych w §7 wskazanego aktu. W niniejszej sprawie skarżący był badany w dwóch jednostkach medycznych, to jest w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Z uwagi na charakter schorzenia lekarze orzecznicy obu placówek diagnostycznych wykluczyli istnienie choroby zawodowej - [...]. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że orzeczenia lekarskie placówek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 marca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 147/94, publ.: Prokuratura i Prawo 1995/2/53 oraz z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt I SA 1200/98, publ.: LEX nr 45833). W konsekwencji, jakkolwiek z treści powołanego wyżej §10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983r. wynika, że organ sanitarny jest związany wnioskami płynącymi z takich opinii, to jednak nie budzi wątpliwości, że nie powinien ich przyjmować bezkrytycznie. Skoro bowiem orzeczenia te są opiniami w rozumieniu art. 84 K.p.a., to podlegają one weryfikacji tak jak każdy inny dowód w sprawie i zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 § 1 tej ustawy powinny być ocenione w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. powołał się na orzeczenia placówek diagnostycznych obu szczebli, w treści których wskazano, iż skarżący cierpi na [...], jednak o braku zawodowej etiologii tej dolegliwości świadczy fakt, iż [...] wyraża się u niego [...] (orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S.) i odpowiednio [...] (orzeczenie Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.) a tym samym stan [...] "nie powoduje skutków zdrowotnych uzasadniających rozpoznanie choroby zawodowej". Zdaniem Sądu argumentacja taka w żadnym razie nie może zostać uznana za wystarczającą do odmowy stwierdzenia choroby zawodowej określonej w pozycji nr [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Trzeba bowiem zaakcentować, że w sprawie jest poza sporem, iż skarżący przez wiele lat pracował w warunkach narażenia na [...] stwarzający ryzyko powstania [...]. Równocześnie należy podkreślić, że z przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie nie wynika, aby stwierdzenie wspomnianej choroby uzależnione było od zachowania [...]. Rzeczony [...] określony został bowiem dopiero w rozporządzeniu z dnia 20 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Nie był on natomiast przewidziany w unormowaniach wcześniejszego rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983r. W konsekwencji, nie budzi wątpliwości, że sam [...] nie mógł stanowić dostatecznej podstawy do formułowania twierdzeń o braku zawodowej etiologii schorzenia zdiagnozowanego u strony. Przedstawiony wyżej pogląd jest zgodny ze stanowiskiem orzecznictwa sądowego, w myśl którego brak jest podstaw prawnych do wyłączenia z pojęcia choroby zawodowej [...] jedynie ze względu na [...], jeżeli wykazano, że [...] to zostało spowodowane czynnikiem występującym w miejscu pracy. W rezultacie, w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., każde [...] przekraczające normy fizjologiczne należało, bez względu na jego [...] uznać za chorobę zawodową, jeżeli tylko wywołane było [...] występującym w środowisku pracy (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt III RN 202/99, publ.: Wokanda 2000/9/33 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 1999 r., sygn. akt II SA/Ka 209/98, publ.: Prawo pracy 2000/7/39). W tym stanie rzeczy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. słusznie wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wydanie uzupełniającego orzeczenia lekarskiego, które rozstrzygałoby kwestię rozpoznania u strony choroby zawodowej. Należy jednak podnieść, że także dane zawarte w uzupełniającym orzeczeniu lekarskim tej placówki z dnia [...] nie mogą zostać uznane za dostatecznie uzasadniające brak zawodowego charakteru dolegliwości stwierdzonej u skarżącego. W orzeczeniu tym oparto się bowiem wyłącznie na wywodzie, iż w wyniku przeprowadzonych badań nie stwierdzono cech typowych dla [...]. Tymczasem godzi się odnotować, że również [...] (podobnie jak [...]) określony został jako cecha warunkująca uznanie tego schorzenia za chorobę zawodową dopiero w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2002 r. W pozycji nr [...] załącznika do omawianego rozporządzenia wymieniona została bowiem choroba zawodowa "[...]", podczas gdy rozporządzenie z dnia 18 listopada 1983 r. (poz. [...] załącznika) posługiwało się sformułowaniem "[...]", a zatem nie wymagało aby wskazana dolegliwość miała [...]. W treści swego orzeczenia uzupełniającego jednostka diagnostyczna II stopnia nie wypowiedziała się przy tym, czy brak [...] wyklucza w sposób jednoznaczny, że [...] spowodowała [...], czy też jedynie wskazuje na mniejsze prawdopodobieństwo takiej etiologii. Przede wszystkim zaś w przywołanym orzeczeniu nie wyjaśniono w sposób wystarczająco przekonujący, dlaczego uznano, iż stwierdzone u M.K. zmiany chorobowe nie mają [...]. Zdaniem Sądu opisany wyżej brak rzutuje w sposób bezpośredni na wadliwość zaskarżonego aktu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że uzasadnienie faktyczne decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej obejmować powinno szczegółowy opis cech obrazu chorobowego, które wykluczają zawodową etiologię choroby i precyzyjne (w miarę możliwości z powołaniem się na materiały źródłowe) przedstawienie zasad diagnostyki różnicowej tego schorzenia. Tymczasem diagnoza wyrażona w treści wspomnianego orzeczenia uzupełniającego z dnia [...] poparta została wyłącznie ogólnikowym stwierdzeniem, że wykazały to próby [...] ([...]). Nie podano jednak, jakie dane ustalone w wyniku wspomnianych badań pozwalają na rozróżnienie [...] i nie uzasadniono, które z omawianych danych przesądziły o tym, że obraz kliniczny istniejącej u skarżącego dolegliwości pozwala na zakwalifikowanie jej do [...]. W świetle powyższego Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 i art. 77 §1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Efektem rzeczonej nieprawidłowości mogła być bowiem bezzasadna odmowa stwierdzenia choroby zawodowej. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezbędne będzie uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym wyżej kierunku. W tym celu organ odwoławczy powinien raz jeszcze zwrócić się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o doprecyzowanie orzeczenia w zakresie obejmującym kwestie związane z [...] stwierdzonego u strony. W szczególności lekarze orzecznicy wskazanej placówki powinni w pierwszej kolejności wypowiedzieć się co do tego, czy [...]pozwala na jednoznaczne wykluczenie, iż powstał on w efekcie narażenia na [...]. Należy również wyjaśnić, dlaczego wyniki przeprowadzonych badań świadczą o [...] schorzenia, na które uskarża się M.K. i jakie konkretne dane ustalone w toku rzeczonych badań pozwalają na taką kwalifikację choroby. Opinia lekarzy powinna zawierać dokładne i wyczerpujące uzasadnienie zajętego stanowiska poparte argumentacją czytelną dla organu i przede wszystkim dla strony, która nie dysponuje stosowną wiedzą medyczną. Następnie organ II instancji podda wnikliwej analizie zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz oceni go pod kątem wiarygodności i spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej u skarżącego, po czym wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z przepisem art. 107 § 3 K.p.a. Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 i art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Równocześnie, mając na uwadze charakter zaskarżonego aktu, Sąd odstąpił od orzeczenia na podstawie art. 152 p.p.s.a. w kwestii jego wykonalności. Zaskarżona decyzja jest bowiem rozstrzygnięciem utrzymującym w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia u strony choroby zawodowej a zatem nie podlega ona wykonaniu.