IV SA/Gl 1224/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" i lit. "b", art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) Kierownik Działu Informacji i Rejestracji Powiatowego Urzędu Pracy w C., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta C., orzekł o uznaniu K. Z. z dniem [...] 2006 r. za osobę bezrobotną i o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tej decyzji organ administracji wskazał, że w świetle przedstawionych dokumentów wynika, że K. Z. spełnia warunki do uznania jej za osobę bezrobotną, natomiast wobec nie spełnienia wymogu określonego w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. nie wykazania w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji przynajmniej 365 dni zatrudnienia, orzekł o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Niezadowolona z tej decyzji K. Z. wniosła odwołanie do Wojewody [...]. Podniosła w nim, że uzasadnienie obecnej decyzji w jaskrawej sprzeczności pozostaje z uzasadnieniami wcześniejszych decyzji, a mianowicie decyzji z dnia [...] r. i decyzji z dnia [...] r. Wskazała, że w zaistniałej sytuacji, trudno rozeznać i jednoznacznie ocenić, czy pracowała czy też, jak twierdzi w obecnym postępowaniu organ pierwszej instancji nie pracowała, i tym samym nie może uzyskać świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust.1 i ust. 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśnił, że w jego trakcie ustalono, że K. Z. była zatrudniona w A w C. w okresie od [...] 1989 r. do [...] 2003 r. a następnie w wyniku przywrócenia do pracy od dnia [...] 2005 r. do [...] 2005 r. Jednocześnie organ ten wskazał, że według art. 71 ust. 1 ustawy powołanej powyżej ustawy – prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia. W przypadku rozpatrywanej sprawy odwołująca może udowodnić 181 dni pracy, a zatem nie spełniła niezbędnych warunków do uzyskania świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych, jednocześnie spełniając warunki o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy w zakresie uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca K. Z. podkreśliła, że nie zgadza się z otrzymaną decyzją. Wyjaśniła, że zrejestrowała się w dniu [...] 2006 r. jako osoba bezrobotna, natomiast w dniu [...] 2006 r. z mocą od dnia [...] 2006 r. wstrzymano jej wypłatę świadczenia przedemerytalnego. Podkreśliła, że jest całkowicie zdezorientowana wobec sytuacji, gdy odebrano jej świadczenie przedemerytalne a jednocześnie odmówiono przyznania i wypłaty zasiłku dla bezrobotnych. Dodała, że decyzje dotyczące wskazanych świadczeń posiadają uzasadnienia, w jej opinii, wzajemnie się wykluczające. Podniosła, ze trudno jej pogodzić się z takim traktowaniem przez orzekające w sprawie urzędy. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w całości podtrzymując zaprezentowane wówczas stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) nie wykazała, by zaskarżona decyzja nie odpowiadała w pełni wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Po przeprowadzeniu analizy zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Sąd doszedł do przekonania, że decyzje są prawidłowe i odpowiadają obowiązującym unormowaniom prawnym, a tym samym nie uwzględnił zarzutów podnoszonych przez skarżącą. Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. Zgodnie z art. 71 ust. 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, w tym określone okresy za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania stosunku pracy lub inne nie wymienione w ust. 1 pkt 2 okresy, za które były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że K. Z. rejestrując się jako bezrobotna w dniu [...] 2006 r. nie spełniała warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem, a zatem w okresie od [...] 2004 r. do [...] 2006 r., wymieniona nie pracowała łącznie przez co najmniej 365 dni. W ocenie orzekających w sprawie organów strona skarżąca udokumentowała okres 181 dni pracy, uznając, że jest to okres od dnia [...] 2005 r. do [...] 2005 r. Uznały tym samym, że skarżąca od dnia [...] 2003 r. do dnia [...] 2005 r. pozostawała bez pracy, przy czym potwierdziły, że zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy otrzymała odszkodowanie za miesiąc pozostawania bez pracy. Wobec faktu, iż zgodnie z zacytowanym powyżej art. 71 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy zasiłek dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę ..., a w przypadku skarżącej warunek wskazanego zatrudnienia nie był spełniony, uznano, że K. Z. zasiłek ten nie przysługuje. Należy jednak zauważyć, że orzekające w sprawie organy nie uwzględniły zmiany sytuacji strony spowodowanej wyrokiem sądu powszechnego przywracającego skarżącą do pracy i wypłacenia jej wynagrodzenia za okres jednego miesiąca. Należy zauważyć, ze wskutek orzeczenia Sądu przesądzającego o przywróceniu do pracy, strona pozostawała w stosunku pracy. Zmieniło to bardzo zasadniczo sytuację strony. Należy bowiem zauważyć, że na podstawie decyzji z dnia [...] r. K. Z. uzyskała prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] 2003 r., które pobierała do [...] 2005 r., kiedy to w skutek wznowienia postępowania, wobec zmiany sytuacji strony wskutek wyroku sądu powszechnego z dnia [...] r., decyzją z dnia [...] r. Prezydenta Miasta C., utrzymaną w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. uchylono decyzję z dnia [...] r, przyznającą stronie prawo do świadczenia przedemerytalnego. Uczyniono tak dlatego, wobec przywrócenia strony do pracy, organy uznały, iż strona nie spełniała warunków niezbędnych do uzyskania tego świadczenia, a mianowicie w dniu rejestracji dniu [...] r. nie była osobą bezrobotną. Uznano zatem, że skarżąca pomimo, iż faktycznie nie wykonywała pracy, to jednak pozostawała w stosunku pracy. Przenosząc to na grunt zacytowanego obecnie w rozpatrywanej obecnie sprawie art. 71 ustawy – należy zauważyć, że wbrew twierdzeniem organów należy uznać, iż w interesującym nas okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji – skarżąca była zatrudniona przez okres 365 dni. Analizując jednak powyższy przepis należy odczytywać go w całości, co w konsekwencji musi doprowadzić do konkluzji, że prawo do zasiłku przysługuje gdy spełnione są łącznie wszystkie warunki wymienione w tym przepisie, a mianowicie nie tylko zatrudnienie warunkuje uzyskanie prawa do zasiłku, ale także osiąganie wynagrodzenia za to zatrudnienie i to w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek odprowadzenia składki na Fundusz Pracy. Jeśli uregulowanie to przenieść do rozpatrywanej sytuacji, to przyjdzie zauważyć, że o ile skarżąca (w wyniku wyroku sądu powszechnego z dnia [...] r. przywracającego ją do pracy) spełniała warunek zatrudnienia, to jednak nie spełniała kolejnych wymogów, a mianowicie nie uzyskiwała chociażby minimalnego wynagrodzenia za pracę, a w konsekwencji nie były odprowadzane składki na Fundusz Pracy. Zatem w sprawie stanowiącej przedmiot kontroli sądu administracyjnego, organy trafnie wskazały, że w przypadku skarżącej K. Z. nie zostały spełnione ustawowe kryteria, które pozwalałyby na przyznanie zasiłku dla bezrobotnych. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane odmienne ustalenie faktyczne dokonane przez orzekające w sprawie organy administracyjne nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ chociaż organy administracji wadliwie oceniły stan faktyczny występujący w sprawie, to nie zmienia to faktu, że w przypadku prawidłowego zakwalifikowania sytuacji skarżącej, nie podjęłyby innego a identyczne rozstrzygnięcia. Tak więc wskazane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie wyczerpana została przesłanka uwzględnienia skargi. Skoro zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi należało orzec jak w sentencji.