IV SA/Gl 1242/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D., na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p. i § 6 ust. 1,2,3 § 8 ust. 1, § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), orzekł, że wobec J.P. brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego - wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu wskazał, że nie został spełniony niezbędny warunek do stwierdzenia choroby zawodowej, tj. nie rozpoznano u J.P. schorzenia wymienionego w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych. W odwołaniu od powyższej decyzji J.P. podniósł, że niewykonywanie w latach 1976 – 2008 badań dotyczących urządzeń wibracyjnych w A nie ma wpływu na poprawę jego stanu zdrowia. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 235¹ K.p. oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, w wyniku rozpatrzenia odwołania J.P., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedstawił sprawozdanie z dotychczasowego postępowania i przytoczył treść art. 235¹ Kodeksu pracy. Następnie wskazał, że J.P. pracował w narażeniu na drgania mechaniczne o działaniu ogólnym i miejscowym w latach; 1976 – 1999 w A S.A. w D. (obecnie B S.A. Oddział w D.) jako dyżurny ruchu, murarz pieców przemysłowych, 1999 – 2006 w C Sp. z o.o. w D. jako murarz pieców przemysłowych, 2006 – 2009 w D Sp. z o.o. w D. jako murarz pieców przemysłowych. Organ odwoławczy wskazał, że we wnioskach orzeczenia lekarskiego z dnia [...]r. lekarze orzecznicy Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u skarżącego zespołu wibracyjnego – zarówno w postaci naczyniowo – nerwowej jak i kostno – stawowej. W tym zakresie organ podniósł, że orzeczenie zostało wydane przy uwzględnieniu analizy narażenia zawodowego, danych z wywiadu chorobowego, na podstawie badania przedmiotowego i wyników dodatkowych badań. Podkreślił, że przeprowadzone badanie palestezjometryczne skarżącego nie ujawniło zaburzeń czucia wibracji, próba oziębienia wypadła ujemnie. Ponadto w obrazie rtg kości stawów nadgarstkowych i łokciowych nie stwierdzono zmian, które przemawiałyby bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem za postacią kostno stawową zespołu wibracyjnego. Następnie organ dodał, że również lekarze orzecznicy Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniu z dnia [...]r. stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u skarżącego zespołu wibracyjnego. Organ podniósł, że wymienione orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu analizy charakterystyki narażenia zawodowego i po dokonaniu badań dodatkowych, tj. - rtg – wykazującego brak zmian charakterystycznych dla choroby wibracyjnej, - palestezjometrii wskazującej brak zaburzeń czucia wibracji oraz próby oziębieniowej, a także w wyniku konsultacji ortopedycznej i neurologicznej. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że brak rozpoznania zespołu wibracyjnego skutkował odmową stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych. Ponadto dodał, że pismem z dnia [...]r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., przekazując całość dokumentacji medycznej, o zajęcie stanowiska wobec przedstawionych przez skarżącego, w trybie art. 10 K.p.a.; zaświadczenia lekarskiego z dnia [...]r. z Poradni Ogólnej E w D. zawierającego rozpoznanie postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego oraz opisu badań radiologicznych stawów łokciowych i kręgosłupa szyjnego z lipca 2009 r. i stycznia 2010 r. Organ wskazał, że uzyskał opinię Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...]r., według której, przedłożone zaświadczenie od lekarza medycyny rodzinnej nic nie wnosi do sprawy i nie ma wpływu na ostateczne stwierdzenie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego. Organ podkreślił, że nie ma podstaw by kwestionować orzeczenia lekarskie WOMP i IMPiZŚ w S. – oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi. Podniósł, że według orzecznictwa sądowego, badanie wykonane przez placówkę nieupoważnioną do orzekania o chorobach zawodowych nie może być podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 931/07). W podsumowaniu organ podniósł, że po przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza oceny narażenia zawodowego i orzeczeń lekarskich uznał, iż nie zostały spełnione warunki do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, J.P. przedstawił okoliczności dotyczące jego obecnego stanu zdrowia i wniósł o uwzględnienie skargi. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. utrzymujące w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia [...]r. o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego - wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. Nr 105, poz. 869), zwanego dalej również rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia została przeprowadzona przy uwzględnieniu przepisów wymienionego rozporządzenia. Ponadto podkreślenia wymagało, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem zrealizowanie dwóch warunków: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz stwierdzenie – przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem - że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły łącznie przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 235¹ K.p. Nie został bowiem rozpoznany u skarżącego zespół wibracyjny – wymieniony w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W tym zakresie trafnie bowiem podkreślił organ odwoławczy, że lekarze specjaliści Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., w orzeczeniu z dnia [...]r. stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u skarżącego zespołu wibracyjnego. Ponadto organ podniósł, że orzeczenie zostało wydane przy uwzględnieniu analizy narażenia zawodowego, danych z wywiadu chorobowego, na podstawie badania przedmiotowego i wyników dodatkowych badań. Podkreślił, że przeprowadzone badanie palestezjometryczne skarżącego nie ujawniło zaburzeń czucia wibracji, próba oziębienia wypadła ujemnie. Ponadto w obrazie rtg kości stawów nadgarstkowych i łokciowych nie stwierdzono zmian, które przemawiałyby bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem za postacią kostno stawową zespołu wibracyjnego. Następnie – na potwierdzenie powyższych ustaleń - organ odwoławczy podniósł, że lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., w orzeczeniu z dnia [...]r. również nie stwierdzili podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego. Organ podkreślił przy tym, że wymienione orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu analizy charakterystyki narażenia zawodowego i po dokonaniu badań dodatkowych, tj. - rtg – wykazującego brak zmian charakterystycznych dla choroby wibracyjnej, - palestezjometrii wskazującej brak zaburzeń czucia wibracji oraz próby oziębieniowej, a także w wyniku konsultacji ortopedycznej i neurologicznej. Podkreślić bowiem należało, że w zakresie okoliczności wymagających wiedzy specjalnej, w tym przypadku wiedzy medycznej, organ administracji dokonuje ustaleń na podstawie orzeczeń lekarskich. W związku z tym w uzasadnieniu decyzji organ przeprowadził ocenę wydanych w sprawie orzeczeń wskazując, że skarżący był badany w dwóch placówkach diagnostycznych i obydwie – we wnioskach końcowych - zgodnie stwierdziły, iż nie ma podstaw do rozpoznania u niego zespołu wibracyjnego. Ponadto – odnośnie przedłożonego przez skarżącego, w trybie art. 10 K.p.a.; zaświadczenia lekarskiego z dnia [...]r. Poradni Ogólnej E w D. zawierającego rozpoznanie postaci kostno-stawowej zespołu wibracyjnego, organ odwoławczy – jak podkreślił w zaskarżonej decyzji - uzyskał dodatkowo opinię Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...]r., według której, wymienione zaświadczenie lekarza medycyny rodzinnej nie ma wpływu na stwierdzenie braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego. W tej kwestii podkreślenia bowiem wymagało, że według przepisu § 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, do orzekania w zakresie chorób zawodowych właściwy jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podst. art. 9 ust. 3 ustawy o służbie medycyny pracy, a ponadto zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych. Poza tym, orzeczenia lekarskie wymienionych lekarzy są sporządzane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi. Z tych powodów trafnie organ odwoławczy stwierdził, w związku z przedłożeniem przez skarżącego wymienionego zaświadczenia lekarza medycyny rodzinnej, że nie ma podstaw by kwestionować orzeczenia lekarskie WOMP i IMPiZŚ w S. – oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich. Natomiast przedłożone przez skarżącego wraz z wyżej wymienionym zaświadczeniem lekarza medycyny rodzinnej, opisy badań radiologicznych stawów łokciowych i kręgosłupa pochodzą ze stycznia 2010 r. i z lipca 2009 r., a więc z dat wcześniejszych niż orzeczenia lekarskie obydwu jednostek medycznych (WOMP i IMPiZŚ w S.) sporządzone w przedmiotowej sprawie. Z treści zaś obydwu orzeczeń wynika, że zostały wydane m. in. na podstawie badań radiologicznych. W związku z tym, nie wnosi nic nowego do sprawy, przedłożenie wymienionych opisów badań radiologicznych przez skarżącego. W podsumowaniu stwierdzić należało, że w wyniku prawidłowej oceny wymienionych orzeczeń lekarskich (WOMP i IMPiZŚ w S.), organ odwoławczy przyjął je za podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Wnioski orzeczeń były bowiem jednoznaczne, a ponadto szczegółowo uzasadnione, o czym była mowa wyżej. Zasadnie zatem organ uznał, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do rozstrzygania wbrew wnioskom zawartym w dwóch orzeczeniach lekarskich, które w sposób zgodny wykluczyły rozpoznanie choroby wymienionej w poz. 22 wykazu chorób zawodowych. W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów, w tym zwłaszcza orzeczeń lekarskich, organ odwoławczy – zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd - na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi – stwierdził zatem, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.