IV SA/Gl 1370/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.K. na orzeczenie Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności postanawia: odrzucić skargę; W dniu [...] K.K. nadał bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismo zatytułowane jako "Wniosek", w którym dał wyraz swojemu niezadowoleniu z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. z dnia [...], nr [...]. Podniósł bowiem, że wydając to orzeczenie, organ nieprawidłowo zakwalifikował go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, nie uwzględniając wniosków płynących z wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia [...], sygn. akt [...] (mocą którego przyznano mu prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od [...] do [...]), jak również z treści stosownych opinii biegłych sądowych. Mając na względzie powyższe skarżący zażądał wydania wobec niego prawidłowego orzeczenia, kwalifikującego go do znacznego stopnia niepełnosprawności, które umożliwiłoby mu ubieganie się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Wniósł nadto o "moralne zadośćuczynienie w kwocie [...] zł" za "psychiczne znęcanie się", mające polegać na celowym wydaniu wobec niego wadliwego orzeczenia o niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak właściwości sądu administracyjnego do kontroli orzeczeń o niepełnosprawności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna z dwóch powodów. Po pierwsze, należy podkreślić, że stosownie do art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie przy tym z treścią §2 wskazanego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w C. z dnia [...], nr [...] o zaliczeniu K.K. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie to zostało wydane w wyniku postępowania przeprowadzonego w pierwszej instancji i dlatego po myśli art. 127 §1 i §2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 127, poz. 721 ze zm.), stronie przysługiwało prawo do wniesienia od tego aktu odwołania do właściwego Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że wymóg warunkujący dopuszczalność skargi określony w przywołanym art. 52 §1 p.p.s.a. nie został w niniejszym przypadku zachowany. Po drugie, trzeba wskazać, że orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydane na podstawie wspomnianej ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Z treści art. 6c ust. 8 tej ustawy wynika bowiem, że od aktu rozstrzygającego w tym przedmiocie (wydanego przez organ drugiej instancji czyli właściwy Wojewódzki Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności) przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Orzeczenie takie jest więc aktem organu administracji publicznej z zakresu ubezpieczeń społecznych, podlegającym kontroli sądu powszechnego, co wynika z art. 1 i art. 2 §1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), a także z art. 4778 §2 pkt. 4 tego Kodeksu, który stanowi, że do właściwości sądów rejonowych należą sprawy o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Przedmiot skargi K.K. należy do powyższej kategorii spraw, a kompetencje do rozstrzygania w ich zakresie, przytoczone wyżej przepisy prawa pozostawiają sądom powszechnym, nie zaś sądom administracyjnym (pogląd zgodny z utrwalonym stanowiskiem judykatury wyrażonym między innymi w postanowieniach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Kielcach, z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 46/11, w Opolu, z dnia 14 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 160/08, we Wrocławiu z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wr 93/12 oraz tutejszego Sądu z dnia 16 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 376/08 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności należało orzec o odrzuceniu skargi, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 1 i 6 oraz §3 p.p.s.a.