IV SA/Gl 1402/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. (dalej: PPIS) decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 5 pkt. 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm., dalej: u.p.i.s.) odmówił stwierdzenia u R.S. choroby zawodowej – obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem , wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 , poz. 869 , dalej: rozporządzenie ). W uzasadnieniu wskazał , iż decyzja została podjęta na podstawie dwu orzeczeń uprawnionych jednostek medycznych stwierdzających brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u R.S.: orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] sporządzonego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. oraz orzeczenia wystawionego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Przychodni Chorób Zawodowych w S. nr [...] z dnia [...]. R.S., jak ustalono w trakcie postępowania wyjaśniającego, pracując w okresie: od [...] do [...]w Zakładach A w T. na stanowiskach: tokarz-uczeń, tokarz, frezer, wiertacz, ślusarz - obsługa produkcyjna obrabiarek: tokarek, frezarek, wiertarek, honownic był narażony w na czynnik szkodliwy w postaci hałasu o natężeniu od 77dB do 95,3dB (pomiary z lat [...]). Natomiast w trakcie pracy w firmie B S.A. w T. w okresach: od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] od [...] do [...]; na stanowiskach: ślusarz, wiertacz - honownik, tokarz - praca głównie na hali produkcyjnej oddziału honowania, obsługa honownic, tokarek, wiertarek i innych urządzeń był naradzony na czynnik szkodliwy w postaci hałasu o natężeniu od 82dB do 87dB (pomiary z lat [...]). Przeprowadzone badania w upoważnionych placówkach diagnostycznych pierwszego i drugiego stopnia. Diagnostyka audiologiczna, wykonana w placówce pierwszego stopnia, wykazała obustronny niedosłuch o charakterze mieszanym. Przesunięcie progu słuchu określone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3 kHz wynosi dla UP 50dB z zachowaną rezerwą ślimakową do 40dB, dla UL 36dB z zachowaną rezerwą ślimakową do 30dB. W oparciu o przeprowadzone badania w placówce drugiego stopnia, stwierdzono obustronny niedosłuch mieszany, podwyższenie progu słuchu obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHz wynosi: dla UP 51dB, dla UL 31dB. Stwierdzony badaniami charakter niedosłuchu (obustronnie mieszany) i wielkość ubytku słuchu ucha lepiej słyszącego - lewego (poniżej 45dB), nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż nie spełnia kryterium wielkości ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, w myśl aktualnie obowiązujących przepisów prawnych. Nie dawało to podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu. Decyzja ta, w wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez R.S., została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: [...]PWIS) z dnia [...] nr [...]. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), za chorobą zawodową uważa się chorobą, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych " narażeniem zawodowym". Postępowanie wyjaśniające wykazało, że R.S. pracował w warunkach narażenia na hałas w latach [...] i w latach [...]. Lekarze obu jednostek medycznych, w których był badany, był badany orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu w oparciu o rozporządzenie Rady .Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Po przeprowadzeniu badań audiologicznych w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. stwierdzono u skarżącego nietypowy dla negatywnych skutków przewlekłego oddziaływania hałasu na narząd słuchu obraz kliniczny patologii narządu słuchu (obustronnie mieszany charakter niedosłuchu), który w świetle aktualnej wiedzy i obowiązujących przepisów prawnych, nie daje podstaw by potwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zawodową etiologię uszkodzenia słuchu. Także w wyniku badań w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (obserwacja kliniczna w dniach [...] nie znaleziono podstaw do rozpoznania choroby zawodowej słuchu, stwierdzając badaniami audiologicznymi, niedosłuch obustronnie o typie mieszanym oraz przesunięcie progu słuchu wynosi dla UP-51dB i dla UL-31dB . Stan narządu słuchu u skarżącego, wedle orzeczenia tej jednostki, nie spełnia określonych w wykazie chorób zawodowych kryteriów diagnostycznych ze względu na wielkość i charakter ubytku słuchu (obustronnie mieszany niedosłuch). R.S. poinformowany pismem z dnia [...], w trybie art.10 k.p.a. o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji, zgłosił się w dniu [...] w WSSE w K. i oświadczył do protokołu, iż nie zgadza się z decyzją PPIS w B. oraz orzeczeniami lekarskimi IMP i ZŚ oraz WOMP w S., podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia [...]. Z powyższą decyzją nie zgodził się R.S. składając na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podnosi, iż regulacje prawne dotyczące chorób zawodowych są dla niego krzywdzące i nie odzwierciedlają stanu faktycznego jego stanu zdrowia. Praca w hałasie przez [...] lat spowodowała trwałe i nieodwracalne uszkodzenie słuchu, szczególnie w uchu prawym. Trzykrotna operacja tego ucha nie przyniosła żadnej poprawy, stąd otoskleroza nie była przyczyna uszkodzeń słuchu. Po przebytych operacjach doszedł jeszcze stały ból głowy i zawroty oraz utrata równowagi. W odpowiedzi na skargę [...]PWIS wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojej decyzji. W ocenie tego organu brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej: PPIS) odmawiającą stwierdzenia u R.S. choroby zawodowej narządu słuchu wymienionej w pozycji 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 z 2009 r., poz. 869, dalej: rozporządzenie RM). Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) dodanym ustawą z dnia 22 maja 2009 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 825), która weszła w życie 3 lipca 2009 r. Za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W świetle powyższych regulacji szczególnego podkreślenia wymaga, że tylko rozpoznanie u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych pozwala organowi inspekcji sanitarnej, tj. właściwemu inspektorowi sanitarnemu, na wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Ponadto, niezbędne jest również ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem Sądu , zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego. Został oceniony wszechstronnie i na jego podstawie wyciągnięto trafne wnioski. Bezspornie skarżący w okresie zatrudnienia tj. w latach [...] pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej opisanej w poz. 21 wykazu stanowiącego załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia RM. Chorobą zawodową , jak wynika z opisu, jest obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz. Dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne było zatem rozpoznanie tego schorzenia przez uprawnioną placówkę diagnostyczną i ewentualne powiązanie go z tymi warunkami pracy. Skarżący był badany w dwóch upoważnionych jednostkach medycznych i w orzeczeniach lekarskich podjętych przez uprawnionych lekarzy stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej (orzeczenie lekarskiego nr [...] z dnia [...] sporządzone przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. oraz orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Przychodni Chorób Zawodowych w S. nr [...] z dnia [...]). Wskazane wyżej orzeczenia opierały się o na przeprowadzonych badaniach, w trakcie których nie zdiagnozowano u skarżącego podwyższonego progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, co pozwalałby na stwierdzenie choroby zawodowej. W tej sytuacji , zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy zasadnie przyjęły, że brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u R.S., gdyż istniejące u niego schorzenie nie odpowiada prawnym kryteriom pozwalającym na taką kwalifikację. Całokształt rozważań prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego, bowiem ustalenia faktyczne i rozważania prawne są prawidłowe, a zawarte w skardze zarzuty nie mogły tego przekonania podważyć. Brak też było okoliczności branych pod rozwagę z urzędu uzasadniających jej wzruszenie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego wyroku.