IV SA/Gl 142/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne uchyla zaskarżoną decyzję. Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Ś., decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchylił z dniem 1 listopada 2011 r. decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą przyznał L.D. pomoc finansową dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności – A.D., w wysokości 100,00 zł miesięcznie, na okres od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że do Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. wpłynęła informacja z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., zgodnie z którą J.D. - mąż L.D. od dnia 28 grudnia 2001 r. nabył uprawnienia do wcześniejszej emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki o symbolu EWK. Organ stwierdził, iż w związku z tym, że J.D. miał ustalone prawo do wcześniejszej emerytury z uwagi na opiekę nad niepełnosprawną córką w całym okresie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, to L.D., prawo to zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie przysługiwało w całym okresie jego przyznania. Pomoc finansowa dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności jest związana z świadczeniem pielęgnacyjnym. Zatem prawo do pomocy finansowej w okresie od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. stronie nie przysługuje. Następnie organ powołał art. 32 ust 1. ww. ustawy wskazujący na sytuacje, w których organ właściwy może bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych oraz art. 30 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy definiujący nienależnie pobrane świadczenia rodzinne. Stwierdził, że pomoc finansowa pobrana za okres od 1 listopada 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. jest świadczeniem nienależnie pobranym, gdyż wypłacono ją mimo, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie przysługiwało. Organ zaznaczył, że w części IV złożonego w dniu 10 lutego 2010 r. wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego L.D. oświadczyła, że zapoznała się z warunkami uprawniającymi do świadczenia oraz zobowiązała się niezwłocznie powiadomić o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do przedmiotowego świadczenia, ponadto miała obowiązek poinformowania o wszelkich okolicznościach związanych ze sprawą istniejących w dniu złożenia wniosku o ustalenie prawa do ww. świadczenia. Strona wiedziała w dniu złożenia wniosku, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie przysługuje gdy osoba w rodzinie ma ustalone prawo do wcześniejszej emerytury na to dziecko, gdyż zapoznała się z pouczeniem określającym warunki uprawniające do pobierania świadczenia. Jednakże w momencie złożenia wniosku nie poinformowała o okoliczności mającej wpływ na ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na córkę A., co spowodowało przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego oraz pomocy finansowej dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołanie wniósł pełnomocnik strony, który zarzucił decyzji, że została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj.: 1) art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, iż mimo upływu w dacie wydania zaskarżonej decyzji okresu na jaki świadczenie rodzinne zostało przyznane, istniały podstawy do uchylenia na podstawie tego przepisu z mocą wsteczną decyzji przyznającej świadczenie; 2) art. 30 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy, poprzez przyjęcie, iż skarżąca pobierając świadczenia, była pouczona o braku prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu odwołania podał, że odwołująca nie posiadała świadomości ani w dacie składania wniosku ani w okresie pobierania świadczenia "rehabilitacyjnego", że prawo do tego świadczenia jej nie przysługuje, gdyż nikt jej tego nie wyjaśnił, ani ją o to nie pytał. Odwołująca jest osobą starszą schorowaną, od urodzenia córki (1991 r.) nie pracującą zawodowo, a poświęcającą się opiece nad nieuleczalnie chorym dzieckiem. Ciężko chory jest też mąż odwołującej J.D. Pełnomocnik wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2009 r. I OSK 535/2008 w świetle, którego w sytuacji, gdy upłynął już okres na jaki świadczenie rodzinne zostało przyznane, brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, decyzji przyznającej świadczenie. Sąd w sposób wyraźny wyraził stanowisko, że na podstawie ww. artykułu uchylenie lub zmiana decyzji nie może nastąpić z mocą wsteczną. Ponadto stwierdził, że przepis powyższy nie stanowi, że organ uchyla decyzję w każdym przypadku, gdy spełniona zostanie którakolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Zatem uchylenie zaskarżoną decyzją na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z mocą wsteczną, decyzji przyznającej odwołującej świadczenie nastąpiło w sposób wadliwy, w efekcie czego zaskarżona decyzja nie może się ostać. Dodatkowo wskazał na przepis art. 23 ust. 4aa ww. ustawy według którego, jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne lub osoby pobierającej to świadczenie wystąpią wątpliwości dotyczące okoliczności, o których mowa w art. 17, organ właściwy może przeprowadzić wywiad. Zdaniem pełnomocnika w sprawie objętej skarżoną decyzją nie wystąpiła żadna z przesłanych wymienionych w art. 30 ust. 1, w tym z art. 30 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, aby uznać, że odwołująca nienależnie pobrała świadczenia rodzinne. Stwierdził, że niezasadnym było w szczególności przyjęcie, iż skarżąca pobierając świadczenia, była pouczona o braku prawa do ich pobierania, w sytuacji gdy faktycznie pouczenia takiego nie otrzymała. Organ w sposób dowolny przyjął, że odwołująca składając wniosek o przyznanie świadczenia, jak i w całym okresie jego pobierania posiadała wiedzę o nie przysługiwaniu jej świadczenia, gdy faktycznie wiedzy takiej nie posiadała. Podpisała wniosek, który wprawdzie posiadał - jako wzór - pouczenia, ale nie posiadała świadomości, że znajduje do niej zastosowanie którykolwiek z wyłączeń, a przyjmujący wniosek nie pytał odwołującej, czy wyszczególnione w pouczeniu stany faktyczne jej nie dotyczą. Organ w ramach oceny zachowania kryterium dochodowego rodziny był w stanie i powinien jeszcze przed przyznaniem świadczenia powziąć wiedzę o tytule dochodu uzyskiwanego przez męża odwołującej i tym samym ocenić zajście przesłanki wyłączającej prawo odwołującej do wnioskowanego świadczenia, analogicznie jak to robił przy ocenie wniosku odwołującej o świadczenia na 2012 r., ale tego wcześniej nie uczynił. Wskazane okoliczności potwierdzają, iż odwołująca nie została prawidłowo pouczona o ustawowych przesłankach niewypłacania świadczenia pielęgnacyjnego i tym samym nie była świadoma, w jakich sytuacjach nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego. Dowiedziała się o tym dopiero w 2012 r. w związku z odmową przyznania świadczenia na kolejny okres. Pełnomocnik stwierdził, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji całkowicie pominął słuszny interes odwołującej jako strony, "który przecież powinien być uwzględniony przez organ administracji aż do kolizji z interesem społecznym". Do odwołania pełnomocnik załączył kartę informacyjną z leczenia szpitalnego J.D. od dnia 12 lipca 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r. oraz kartę informacyjną z leczenia szpitalnego L.D. od dnia 29 listopada 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło utrzymać w mocy skarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, iż Rada Ministrów w dniu 27 września 2011 r. podjęła uchwałę w sprawie ustanowienia rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenia pielęgnacyjne. Realizacja programu polegała na udzielaniu pomocy finansowej osobie pobierającej świadczenie pielęgnacyjne przyznane na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w wysokości 100,00 zł miesięcznie. Program był realizowany w okresie od dnia 1 listopada do 31 grudnia 2011 r. Według § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 października 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz.1262), prawo do pomocy przysługiwało osobie mającej ustalone za miesiąc listopad lub grudzień 2011 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Pomoc była przyznawana niezależnie od dochodu i zgodnie z ust. 3 przepisu § 3 ww. rozporządzenia nie przeprowadzało się rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Pomoc finansowa była udzielana na wniosek osoby mającej ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. L.D. taki wniosek złożyła w dniu 26 października 2011 r. Z uwagi na fakt, iż w okresie, o którym mowa w ww. rozporządzeniu miała ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego decyzją z dnia [...] r. nr [...] na okres od dnia 1 lutego 2010 r. do dnia 31 stycznia 2012 r., spełniała warunki do przyznania jej pomocy finansowej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ pierwszej instancji przyznał stronie pomoc finansową, o której wyżej mowa na okres od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. w wysokości 100,00 zł miesięcznie, którą wypłacał w terminie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. Jednakże decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ pierwszej instancji uchylił z dniem 1 lutego 2010 r. decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...], która przyznał L.D. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad osoba niepełnosprawną A.D. w wysokości 520,00 zł miesięcznie, na okres od 1 lutego 2010 r. do 31 stycznia 2012 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł reprezentujący stronę adwokat. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania w dniu [...] r. wydało decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy zaskarżoną ww. decyzję organu pierwszej instancji. W świetle powyższego na utrzymanie w mocy zasługuje także zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. nr [...], która jest związana z decyzją uchylającą L.D. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Pomoc finansowa przysługiwała bowiem tylko osobie mającej ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium Odwoławcze wskazało, iż pomoc finansowa przyznawana osobom pobierającym świadczenia pielęgnacyjne była finansowana z budżetu państwa, a więc ze środków publicznych i wyplata stronie tego świadczenia w sytuacji gdy jej nie przysługiwało stanowi rażące naruszenie interesu społecznego. Jednocześnie Kolegium Odwoławcze poinformowalo stronę, iż po wydaniu przez organ decyzji w sprawie zwrotu nienależnie pobranej pomocy finansowej realizowanej w ramach rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne ma ona możliwość zwrócenia się do tego organu o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń łącznie z odsetkami w całości lub w części, o odroczenie terminu płatności albo o rozłożenie jej spłaty na raty - art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, albowiem L.D. nie przysługiwało prawo do pomocy finansowej realizowanej w ramach ww. rządowego programu, gdyż nie przysługiwało jej również prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną A.D. przyznane decyzją z [...] r. nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej L.D. wnosił uchylenie decyzji organu odwoławczego w całości, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego: 1) art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez przyjęcie, iż mimo upływu w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta Ś. okresu na jaki świadczenie rodzinne zostało przyznane, istniały podstaw do uchylenia na podstawie tego przepisu z mocą wsteczną decyzji przyznającej świadczenie; 2) art. 30 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy, poprzez przyjęcie, iż skarżąca pobierając świadczenia, była pouczona o braku prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Niezależnie od powyższego zaskarżonej decyzji zarzuca także naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy - art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. i art. 136 kpa - przez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi podnosi w szczególności, że w sytuacji, gdy upłynął już okres na jaki świadczenie rodzinne zostało przyznane, brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, decyzji przyznającej świadczenie. Uchylenie lub zmiana decyzji przyznającej świadczenie rodzinne, o jakim mowa w tym przepisie, nie może nastąpić z mocą wsteczną ( wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2009 r. I OSK 535/2008). Wobec tego uchylenie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy zaskarżonej decyzji z mocą wsteczną nastąpiło w sposób wadliwy. Kwestionuje również uznanie przez organy orzekające w sprawie pobranego świadczenia za nienależne, wskazując na przesłanki określone w art. 30 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt. 1 i 2 za nienależnie pobrane świadczenia uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania bądź też świadczenia rodzinne przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z tych przesłanek, bowiem nie znajduje uzasadnienia przyjęcie, iż skarżąca pobierając świadczenia, była pouczona o braku prawa do pobierania świadczeń rodzinnych, w sytuacji gdy faktycznie pouczenia takiego nie otrzymała. Na potwierdzenie tezy o rzekomej wiedzy odwołującej o nie przysługiwaniu jej świadczenia oparł się wyłącznie na wniosku o świadczenie podpisanym przez skarżącą, bez zażądania stosownych wyjaśnień od odwołującej w tym zakresie. Jako dowolne, dokonane z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., traktuje przyjęcie tezy, iż L.D. składając oświadczenie oraz w okresie pobierania świadczenia posiadała wiedzę o tym, że świadczenie takie jej nie przysługuje. Podnosi, że w myśl art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 oraz art. 136 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tym celu organy mają obowiązek wyczerpująco zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, co umożliwi wszechstronną ocenę sprawy i wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia na podstawie właściwej normy prawnej. Dokonane ustalenia i wnioski powinny następnie znaleźć odzwierciedlenie w jasnym, przekonywającym uzasadnieniu, poprzez wskazanie wszystkich niezbędnych elementów, określonych w art. 107 § 3 k.p.a. tj. faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także poprzez wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w dniu 4 października 2011 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz.1262). Według § 2 tego rozporządzenia, prawo do pomocy przysługiwało osobie mającej ustalone za miesiąc listopad lub grudzień 2011 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Pomoc była przyznawana niezależnie od dochodu i zgodnie z ust. 3 przepisu § 3 w/wym. rozporządzenia nie przeprowadzało się rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Pomoc finansowa była udzielana na wniosek osoby mającej ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Z akt sprawy wynika, że L.D. taki wniosek złożyła w dniu 26 października 2011 r. i z uwagi na fakt, iż w okresie, o którym mowa w rozporządzeniu miała ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego decyzją z dnia [...] r. nr [...] na okres od dnia 1 lutego 2010 r. do dnia 31 stycznia 2012 r., spełniała warunki do przyznania jej pomocy finansowej. Stąd też decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymaną w mocy zaskarżoną tu decyzją, organ pierwszej instancji przyznał stronie pomoc finansową, o której wyżej mowa na okres od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. w wysokości 100,00 zł miesięcznie, którą wypłacał w terminie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ pierwszej instancji uchylił z dniem 1 lutego 2010 r. decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...], którą przyznał L.D. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad osoba niepełnosprawną A.D. w wysokości 520,00 zł miesięcznie, na okres od 1 lutego 2010 r. do 31 stycznia 2012 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Decyzja ta, jak też decyzja ją poprzedzająca zostały jednakże uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 1054/12, czego konsekwencją jest powrót to obrotu prawnego decyzji ustalającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dnia [...]r. nr [...] na okres od dnia 1 lutego 2010 r. do dnia 31 stycznia 2012 r. W świetle powyższego koniecznym jest wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. nr [...], które były związane z decyzją uchylającą L.D. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Pomoc finansowa przysługiwała bowiem osobie mającej ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, a skutkiem wyżej wymienionego wyroku sądu – jak już wyżej wspomniano – był powrót to obrotu prawnego decyzji ustalającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dnia [...] r. nr [...]. Na zakończenie godzi się podkreślić, ze w odróżnieniu od świadczenia pielęgnacyjnego, które jest świadczeniem rodzinnym i procedowanie w stosunku do którego odbywa się w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, przedmiotowa pomoc dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne nie ma takiego charakteru. Jest to bowiem świadczenie pomocowe, a omawiane rozporządzenie zostało wydane – jak już wcześniej wspomniano - w oparciu o delegację ustawową zawartą w ustawie o pomocy społecznej i w swojej treści wprost odwołuje się do instytucji tej ustawy (np. w § 3 wskazującym, iż w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie przeprowadza się rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej). Ponownie rozpoznając sprawę organ orzekający, kierując się normą zawartą w art. 153 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.