IV SA/Gl 147/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...], na mocy której stwierdzono chorobę zawodową u R.C. obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo – nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienioną w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Wyżej wymieniona decyzja została doręczona pełnomocnikowi A S.A. w K. w dniu 5 stycznia 2016 r. Tym samym termin do wniesienia skargi, za pośrednictwem organu administracji, upłynął w dniu 4 lutego 2016 r. Natomiast w dniu 4 lutego 2016 r. pełnomocnik A S.A. w K. nadała bezpośrednio do tut. Sądu skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] następnie powyższa skarga w dniu 10 lutego 2016 r. została przez tut. Sąd przekazana do organu administracji. W dniu 22 lutego 2016 r. radca prawny M. S. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że radca prawny po sporządzeniu skargi wręczył komplet dokumentów sekretarce – K. D. w celu wpisania przez nią pisma do dziennika korespondencyjnego, zaadresowania koperty i nadania jej w urzędzie pocztowym. Następnie podkreśliła, iż w dniu 15 lutego 2016 r. do kancelarii wpłynęło pismo tut. Sądu informujące o przesłaniu skargi do organu administracji. W związku z zaistniałą sytuacją przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, które ustaliło, że sekretarka – K. D., z powodu nagłej choroby, omyłkowo zaadresowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zamiast - jak wynikało z treści skargi - do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej z uwagi na brak winy w uchybieniu terminu wniosek o jego przywrócenie jest uzasadniony. Do wniosku dołączono oświadczenie K. D., w którym sekretarka szczegółowo opisała przebieg swojego złego samopoczucia i nagłej choroby ze wskazaniem zażytych leków mającej miejsce w dniu 4 lutego 2016 r. oraz wyjaśniła, że korespondencję adresowała szybko, a na pocztę zaniosła ją jej mama. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w tym piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W tym miejscu należy wskazać, że jednym z warunków przywrócenia terminu przez sąd jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Natomiast przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Poza tym przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Jednocześnie w razie, gdy strona jest zastępowana przez pełnomocnika, za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca działała przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego M. S.. Zdaniem Sądu okoliczność ta ma istotne znaczenie przy ocenie miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowych przez pełnomocnika strony, albowiem zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, adwokat, czy też radca prawny podlega w tym zakresie bardziej rygorystycznym kryteriom oceny ze względu na posiadaną przez siebie wiedzę z zakresu prawa i znajomość procedury sądowej. Tym samym zobligowany jest do zachowania dużo dalej posuniętej staranności niż wymagana jest ona od osób niebędących profesjonalnymi pełnomocnikami. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że zawodowy charakter działalności radcy prawnego powoduje, iż odpowiedzialność pełnomocnika obejmuje również działania wszystkich osób, którymi posługuje się wykonując swój zawód. A zatem ustanowiony pełnomocnik odpowiada za błędy i zaniechania pracownika kancelarii. Jeżeli pracownik kancelarii odpowiedzialny za wysłanie skargi do sądu dopuści się zaniedbania, to jest ono traktowane jako wina pełnomocnika profesjonalnego, który jako jego przełożony zlecił mu wykonanie takiego zadania. Natomiast właściwa organizacja wewnętrznej pracy kancelarii jest traktowana jako dochowanie staranności warunkującej brak winy w uchybieniu terminu (por. postanowienia NSA: z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I FZ 149/14 i z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 336/14 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, ponoszącego niewątpliwie odpowiedzialność za działanie osób trzecich, którym zleca wykonanie pewnych czynności, w tym przypadku zaadresowanie i nadanie korespondencji. Tym samym w ocenie Sądu błędne zaadresowanie korespondencji przez sekretarkę, zatrudnioną w kancelarii, nawet jeżeli przyczyną błędu było jej złe samopoczucie, nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, gdyż nie zachodzi przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd postanowił jak sentencji.