IV SA/Gl 1497/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Anna Tyszkiewicz - Ziętek Protokolant Referent - stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R., na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kpa i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u W. P. choroby zawodowej wywołanej pracą w warunkach [...] pod postacią [...] - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że W. P. był zatrudniony w firmie A. w latach [...] na stanowiskach: [...],[...] i [...]. Dochodzenie epidemiologiczne przeprowadzone w zakładzie pracy wykazało, że wyżej wymieniony nie pracował w warunkach [...]. Organ wskazał także, że zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. w orzeczeniu z dnia [...] r., jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Przychodnia Chorób Zawodowych w S. w orzeczeniu z dnia [...] r. nie stwierdziły u W. P. [...] wskazując na brak narażenia na [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji W. P. zarzucił, że w jego przypadku nie wzięto pod uwagę "nagłego zdarzenia i jego skutków, jak również wysokiego prawdopodobieństwa narażenia zawodowego". Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest zakwalifikowanie przez lekarzy orzeczników kompetentnej placówki diagnostycznej służby zdrowia istniejącego schorzenia jako choroby ujętej w odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą zawodową, tj. wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie nastąpiło w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Przeprowadzone w sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że odwołujący się podczas zatrudnienia w firmie A. nie był narażony na [...], nie pracował więc w warunkach stwarzających ryzyko powstania [...]. W. P. został poddany specjalistycznym badaniom przez dwie kompetentne placówki diagnostyczne, które w wydanych orzeczeniach lekarskich stwierdziły brak podstaw do rozpoznania [...]. Z tego też względu brak było podstaw do uwzględnienie odwołania. Decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego K. z dnia [...] r., na skutek skargi W. P., stała się przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 30 maja 2006 r. (sygn. akt III SA/Gl 404/05) orzekł o jej uchyleniu. Sąd stwierdził, że w przekazanych do Sądu aktach administracyjnych brak jest dowodów dających podstawę do przyjęcia, że skarżący nie był narażony w środowisku pracy na działanie czynnika szkodliwego w postaci [...]. W karcie narażenia zawodowego sporządzonej przez przedstawicieli firmy A. brak było bowiem jakiejkolwiek informacji czy w miejscu pracy W. P. występowało lub nie występowało [...]. Nie wskazano również czy w tym zakresie były przeprowadzane pomiary i jakie były ich wyniki. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] nr [...] z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w uchylonej decyzji z dnia [...] r. wskazując dodatkowo, że w dniu [...] r. sporządzona została nowa ocena narażenia zawodowego, w której potwierdzono, że W. P. w czasie zatrudnienia w firmie A. w [...] nie pracował w warunkach [...]. Rozpoznane u niego schorzenia w postaci [...] i [...] nie pozostawały zaś w związku przyczynowo-skutkowym z warunkami pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. P. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] r. i przekazanie jego sprawy organom administracyjnym celem stwierdzenia choroby zawodowej. Zarzucił, że uniemożliwiono mu zapoznanie się z dokumentacją w sprawie, zaś organ odwoławczy nie ustosunkował się prawidłowo do wskazań zawartych w wyroku z [...] r. i nie przeprowadził gruntownej analizy całokształtu materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, co mogło one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceny tej Sąd dokonuje na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy w toku postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przeprowadzona kontrola sądowa takich naruszeń prawa nie wykazała. Oceniając przeprowadzone przez organy postępowanie administracyjne Sąd uznał, że było ono zgodne z przepisami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych. Stosownie do § 2 tego rozporządzenia chorobą zawodową jest choroba ujęta w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Jak więc wynika z powyższego, aby stwierdzić wystąpienie choroby zawodowej muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: 1) choroba jest ujęta w wykazie chorób zawodowych, 2) choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są wyłączone jednostki orzecznicze wymienione w § 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W wykazie chorób zawodowych pod pozycją [...] wymieniono [...] stanowiący chorobę wywołaną pracą w warunkach [...]. W rozpoznawanej sprawie jednostki orzecznicze pierwszego i drugiego stopnia, nie rozpoznały u skarżącego [...]. Zarówno w aktach sprawy, jak i dokumentach przedłożonych przez skarżącego na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. brak było jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, że skarżący jest dotknięty ww. schorzeniem. Co więcej, przeprowadzone dochodzenia epidemiologiczne nie potwierdziły, aby w środowisku pracy skarżącego występowały czynniki szkodliwe, które mogłyby powodować [...]. Podczas zatrudnienia firmie A. skarżący nie pracował bowiem w warunkach [...]. Nie zaistniała zatem żadna z przesłanek warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej u skarżącego. Odnosząc się na koniec do zarzutów skargi stwierdzić należało, że w toku postępowania administracyjnego przeprowadzone zostały wszystkie dowody niezbędne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a zgromadzony materiał dowodowy został rozpatrzony i poddany ocenie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.