IV SA/Gl 1523/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na uchwałę Rady Miejskiej B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Prezydenta Miasta B. p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. J.K. zwrócił się do Rady Miejskiej B., działając na podstawie art. 227 w zw. z art. 229 pkt 3 K.p.a. ze skargą na działanie Prezydenta Miasta B. w związku z nieprawidłowym rozpatrzeniem jego skargi na działalność pracowników Urzędu Miasta w B. Następnie uchwałą z dnia [...] r., nr [...] Rada Miejska B. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 229 pkt 3 K. p.a. uznała za nieuzasadnioną wyżej opisaną skargę J. Pismem z dnia [...] r. J.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wyżej opisaną uchwałę Rady Miejskiej w B. wskazując, że pracownicy Urzędu Miejskiego w B. posiadali informacje uzasadniające podejrzenie popełnienia przestępstwa, bowiem byli wielokrotnie informowani przez skarżącego o podrobieniu umowy najmu lokalu obecnie zajmowanego przez skarżącego. Pomimo tego nie zgłosili w odpowiednich organach zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Opisał również własną sytuację mieszkaniowa i wniósł o pozytywne rozpatrzenie skargi. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie wskazując, że w sprawie nie istniały podstawy do zawiadamiania organów ścigania o popełnionym przestępstwie zatem nie można było pracownikom Urzędu Miejskiego postawić zarzutu niedopełnienia obowiązków służbowych, a co się z tym wiąże skargę należało uznać za niezasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga złożona w rozpoznawanej sprawie przez J.K. mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Obowiązkiem bowiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest bowiem zbadanie między innymi legitymacji skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3, art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, Nr. 53, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W myśl art. 3 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla działania administracyjnoprawnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej w B., podjęta w związku ze skargą na działalność Prezydenta Miasta. Uchwała ta została podjęta w trybie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Na jej mocy Rada Miejska uznała skargę na działalność Prezydenta Miasta za bezzasadną. W tym miejscu należy wskazać, że do powyższego postępowania mają zastosowanie przepisy działu VIII K.p.a. dotyczącego skarg i wniosków. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 25 lipca 2005 sygn. akt I SA/Rz 117/05 postępowanie unormowane w dziale VIII powołanej wyżej ustawy stanowi jednoinstancyjne postępowanie o charakterze uproszczonym, którego zakończenie (zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi) nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc postępowania odwoławczego czy postępowania sądowoadministracyjnego. Omawiane postępowanie nie ma charakteru jurysdykcyjnego dlatego w takiej sprawie nie jest dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Nie jest również objęta właściwością sądu administracyjnego ocena sposobu działania, pracy organu administracji, jak też jego pracowników. Uchwały organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego podjęte w wyżej opisanym trybie nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, choć przybierają one postać uchwały. Postępowanie to bowiem nie kończy się władczym aktem podlegającym kontroli z punktu widzenia jego legalności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym skargę J.K. w rozpoznawanej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.