IV SA/Gl 1573/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] Państwowy Inspektor Sanitarny w B. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u B. J. choroby zawodowej – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w pozycji 21/1 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 30.06.2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W uzasadnieniu decyzji ustalono, że podczas zatrudnienia w latach 1977-2009 na różnych stanowiskach biurowych strona pracowała w narażeniu na czynnik szkodliwy związany ze sposobem wykonywania pracy – obciążenie obwodowego układu nerwowego w obrębie nadgarstków. Jednakże przedmiotowa choroba zawodowa nie została u niej rozpoznania przez upoważnione placówki diagnostyczne I i II stopnia. Organ administracyjny nie znalazł podstaw do kwestionowania orzeczeń tych placówek. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją, wydaną na skutek odwołania strony. Organ odwoławczy także przyjął istnienie narażenia zawodowego. Przytoczył nadto treść orzeczeń lekarskich, w których co prawda zdiagnozowano cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka, ale nie rozpoznano choroby zawodowej ze względu na sposób wykonywania pracy przez B. J. Organ stwierdził, że po przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza oceny narażenia zawodowego i orzeczeń lekarskich, nie uwzględnił odwołania strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. J. zakwestionowała wynik postępowania administracyjnego, zarzucając w szczególności, że w orzeczeniach lekarskich bezpodstawnie wykluczono związek między rozpoznanym schorzeniem, a sposobem wykonywania przez nią pracy zawodowej. Skarżąca powołała się na charakter tej pracy i jej długotrwałość, a także na swój stan zdrowia. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie może się ostać, bowiem przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa sprawa nie została należycie wyjaśniona pod kątem jednej z koniecznych przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej, jaką jest określone w art. 2351 Kodeksu pracy "narażenie zawodowe". Co prawda w aktach administracyjnych został zgromadzony w tym zakresie materiał dowodowy, jednak nie został on poddany przez organy obu instancji odpowiedniej analizie. Ma ona znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi przewidziane w art. 107 § 3 kpa, według którego uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, jakie organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W sposób oczywisty nie spełnia tych wymogów jednozdaniowe skwitowanie organu odwoławczego, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego. Mało tego z naruszeniem art. 80 kpa stanowisko organów jest wewnętrznie sprzeczne, skoro wpierw przyjmują one fakt pracy skarżącej w narażeniu na czynnik szkodliwy związany ze sposobem wykonywania pracy, by następnie negatywną decyzję opierać również na ocenie narażenia zawodowego. Stanowisko organów ewidentnie wynika z treści orzeczeń lekarskich. Tymczasem w kwestii narażenia zawodowego orzeczenia te stanowią tylko jeden z elementów materiału dowodowego, który winien być poddany przez organy wszechstronnej i wyczerpującej ocenie. Na gruncie obowiązującego stanu prawnego przeprowadzenie oceny narażenia zawodowego należy ostatecznie do organów Inspekcji Sanitarnej, które winne zastosować się do norm wynikających z art. 2351 i 2352 Kodeksu pracy oraz przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Nie mogą one zatem poprzestać na ocenie owego narażenia zamieszczonej w orzeczeniu lekarskim, jeżeli nie znajduje ona właściwego odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Orzeczenie lekarskie ma przy tym walor opinii biegłego i podlega ocenie dowodów, z uwzględnieniem takich elementów, jak spójność, zrozumiałość, kompletność i należyte uargumentowanie. W poruszanym aspekcie narażenia zawodowego wydane orzeczenia lekarskie odbiegają od tych wymagań i zawierają wręcz sprzeczne ustalenia. Na swoich pierwszych stronach wskazują jednoznacznie rodzaj narażenia zawodowego oraz jego okres (1977-2009), a w uzasadnieniach wykluczają wpływ czynności zawodowych skarżącej na powstanie schorzenia, które co do opisu odpowiada chorobie zawodowej ujętej w poz. 20/1 wykazu z załącznika do rozporządzenia z dnia 30.06.2009 r. Stwierdzenia placówek medycznych są przy tym ogólnikowe i lakoniczne. W szczególności sosnowiecki Instytut ogranicza się do zobrazowania możliwych przyczyn wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka nie precyzując nawet, jakie z nich odnoszą się do skarżącej. Zachodzi zatem konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy, w trakcie którego organ administracji sanitarnej dokona samodzielnych i wyczerpujących ustaleń odnośnie newralgicznej kwestii narażenia zawodowego, a następnie – po ewentualnym uzupełnieniu materiału dowodowego – wyda rozstrzygnięcie, które szczegółowo uzasadni, stosownie do wymogów z art. 107 § 3 kpa. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono, jak w sentencji.