IV SA/Gl 172/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr: [...] Starosta B. orzekł o przyznaniu J.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 września 2013r. oraz odmówił przyznania jej prawa do zasiłku. Jak podniesiono w uzasadnieniu, odmowa przyznania prawa do zasiłku nastąpiła ze względu na niespełnienie warunku określonego w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem suma okresów zatrudnienia jest mniejsza niż 365 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie prawa do zasiłku, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jak wyjaśniła w odwołaniu, w dniu 31 sierpnia 2013 r. (sobota) pracodawca rozwiązał z nią umowę o pracę. W poniedziałek, tj. 2 września 2013 r. zadzwoniła do PUP w B. z pytaniem, czy do ustalenia prawa do zasiłku ma znaczenie moment zarejestrowania się w PUP. Uzyskała informację, że termin rejestracji nie ma tu znaczenia. Podnosi także, iż były pracodawca w dniu 5 września 2013 r. przesłał jej świadectwo pracy, a dopiero 19 września 2013 r. zaświadczenie o zarobkach. W jej ocenie wyliczenie okresu 365 dni zostało wykonane w sposób niewłaściwy i krzywdzący, bowiem przepis art. 71 ust.1 pkt 2 ustawy stanowi, że organ ustalający prawo do zasiłku winien brać pod uwagę okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, a nie okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania. Zdaniem strony organ zatrudnienia winien wziąć pod uwagę czas od marca 2012 do sierpnia 2013 r., przy czym należało okres 18 miesięcy liczyć z uwzględnieniem całego marca 2012 r., a nie od 23. Natomiast organ, licząc od dnia rejestracji tj. 23 września 2013r., faktycznie nie wziął pod uwagę całego miesiąca marca 2012 r., a jedynie jego część. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącej zasiłku dla osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż w myśl art. 71 ust.1 pkt 2 lit "a" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest zatrudnienie przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w trakcie tego zatrudnienia wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w czasie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, liczonych od 22 marca 2012 r. strona udokumentowała okres uprawniający do zasiłku 344 dni. Do okresu tego zaliczono zatrudnienia w A Sp. z o.o. w L. od 22.03.2012r. do 30.11.2012r., od 01.02.2013r. do 28.02.2013r. oraz od 01.07.2013r. do 31.08.2013r., bowiem jedynie w tym czasie strona osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012r. (Dz. U. |Nr 192 poz. 1141) od 1 stycznia 2012r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 1.500,00 zł miesięcznie, natomiast stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2012r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012r. (Dz. U. z 2012r. poz.1026) od dnia 1 stycznia 2013r. - 1.600.00 zł miesięcznie W świetle dokumentów znajdującej się w aktach sprawy, w trakcie pozostałego zatrudnienia w A Sp. z o.o. w L. przypadającym w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (od 22 marca 2012r.). tj. w miesiącach: grudzień 2012 r., styczeń 2013 r., marzec 2013 r., kwiecień 2013 r., maj 2013 r. i czerwiec 2013 r. strona nie osiągała miesięcznego wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Skoro strona nie udokumentowała wymaganego przepisami okresu uprawniającego do zasiłku w trakcie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowani w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., to zasadnie organ I instancji odmówił przyznania praw do takiego świadczenia. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, iż ustawodawca nie dopuścił do ustalanie wymaganego okresu z uwzględnieniem innych okoliczności, niż określone w przytoczonych przepisach. Okres 18-miesięczny należy liczyć od daty rejestracji w urzędzie pracy, w tym przypadku od dnia 22 marca 2012 r. do dnia poprzedzającego dzień rejestracji, tj. do 22.09.2013 r. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego uzyskania od pracowników Powiatowego Urzędu Prac błędnej informacji jakoby data rejestracji nie miała wpływu na ustalenie prawa do zasiłku organ stwierdził, iż strona nie wskazała, od którego z pracowników ją uzyskała. Zwrócił także uwagę na przepis zawarty w § 8 ust.5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012r. poz. 1299), zgodnie którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta może wyrazić zgodę na rejestrację jako bezrobotnej, osoby nie posiadającej kompletu dokumentów. Podkreślił także, iż stronie zostały udzielone stosowne informacje o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, co potwierdza jej oświadczenie złożone w dniu rejestracji 23 września 2013r. Obowiązek informowania odnosi się do postępowania od chwili jego wszczęcia, aż do jego zakończenia decyzją. Natomiast ustawodawca w art. 9 k.p.a. nie nakłada na organ obowiązku udzielania porad prawnych, czy doradztwa w zakresie prawa administracyjnego materialnego i procesowego, ani też udzielania informacji osobom nie będącym stronami postępowania administracyjnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.K. wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej w części dotyczącej odmowy przyznania zasiłku. Skarżąca podnosi zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty naruszenia prawa materialnego odnoszą się do: 1/ przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit, a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż okres 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy należy obliczać od dnia bezpośrednio poprzedzającego dzień dokonania rejestracji i tym samym, że skarżąca nie udokumentowała wymaganego przepisami okresu 365 dni uprawniających do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, 2/ przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 czerwca 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydania i prostowania w zw. z § 5 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich pominięcie i nieuwzględnienie okoliczności, iż skarżąca nie mogła dokonać rejestracji przed dniem 23 września 2013 r. z uwagi na fakt, iż były pracodawca wysłał jej świadectwo pracy dopiero 5 września 2013 r., a zaświadczenie o zarobkach 19 września 2013 r. Naruszenia przepisów postępowania. które miały istotny wpływ na wynik sprawy, skarżąca upatruje w uchybieniu art. 9 k.p.a. poprzez udzielenie jej błędnych informacji na temat terminu rejestracji, a także dokumentacji niezbędnej do jej dokonania, co spowodowało późniejsze złożenie wniosku o rejestrację i pozbawiło prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jeśli chodzi o pierwszy zarzut natury procesowej, to skarżąca, podobnie jak czyniła to w odwołaniu, zakwestionowała sposób liczenia okresu 18 miesięcznego od daty rejestracji, w ramach którego powinien mieścić się okres 365 dniowy, zatrudnienia i osiągania co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, warunkujący przyznanie prawa do zasiłku. Jej zdaniem, okres 18 miesięczny należało liczyć od marca 2012 do sierpnia 2013 r., przy czym z uwzględnieniem całego marca 2012 r., a nie od 23 dnia tego miesiąca. Natomiast organy, z naruszeniem art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. "a" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, liczyły ten okres od dnia rejestracji tj. 23 września 2013r., nie biorąc pod uwagę całego miesiąca marca 2012 r., a jedynie jego część. W konsekwencji tego zabrakło jej 21 dni do wymaganych 365 w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Ponadto, w ocenie skarżącej, przywołany art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy nie przewiduje wyraźnie, iż chodzi o okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji. Wobec tego chodzi jedynie o 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, niekoniecznie bezpośrednio. Na potwierdzenie tego stanowiska przytacza tezę zawartą w wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 5/13 (LEX nr 1297718) oraz z dnia 15 grudnia 2010 r. , sygn. akt II SA/Po 672/10 (LEX 754504). Wobec powyższego organy ustalające prawo do zasiłku dla bezrobotnych powinny uwzględniać okres pełnych 18 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym nastąpiła rejestracja, a nie okres stanowiący sumę dni składających się na okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji. Uzasadniając drugi zarzut procesowy skarżąca przedstawiła okoliczności związane z dokonaniem rejestracji w urzędzie pracy, w szczególności zwracając uwagę na to, że w świetle regulacji zawartych w z § 5 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny powinna przedłożyć m.in. świadectwa pracy i inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień przysługujących na podstawie przepisów ustawy. Umowa o pracę uległa rozwiązaniu z dniem 31 sierpnia 2013 r. (sobota), natomiast dokumenty niezbędne do rejestracji tj. świadectwo pracy uzyskała 5 września 2013 r. ( sporządzone zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 czerwca 1996 r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydania i prostowania), a zaświadczenie o zarobkach w dniu 20 września 2013 r. (piątek). W pierwszym możliwym terminie tj w poniedziałek 23 września 2013 r. dokonała rejestracji. Odnosząc się do argumentu organu odwoławczego co do możliwości dokonania rejestracji w szczególnym trybie, określonym w § 8 ust.5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy skarżąca wątpi (uważa to za mało prawdopodobne), aby starosta zgodził się na rejestrację bez wymaganych dokumentów. Poza tym, jak stwierdza, działała w zaufaniu do organów administracji publicznej, które powinny brać pod uwagę obowiązujące przepisy prawa. Skoro zatem nie minął termin do uzyskania od pracodawcy świadectwa pracy, to tym samym nie może ona ponieść negatywnych konsekwencji związanych z dokonaniem rejestracji dopiero po otrzymaniu tego dokumentu. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, skarżąca podnosi, iż w trakcie rozmowy telefonicznej w dniu 2 września 2013 r. z pracownikiem PUP w B. uzyskała informację, zgodnie z którą termin rejestracji jako bezrobotnego nie ma znaczenia dla ustalenia prawa do zasiłku. Dodatkowo jeszcze poinformowano ją, iż wniosek o rejestrację może złożyć dopiero po zgromadzeniu wszystkich niezbędnych dokumentów. Zachowała się zgodnie z tymi informacjami i w konsekwencji poniosła szkodę w postaci utraty prawa do zasiłku. Udzielenie błędnej i niepełnej informacji narusza zasadę informowania stron określona w art. 9 k.p.a. Skarżąca nie podziela stanowiska organu odwoławczego, wedle którego obowiązek informowania dotyczy tylko stron toczącego się postępowania. Przytacza orzeczenie NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1319/11, w którym stwierdzono, że co prawda określonego w art. 9 k.p.a obowiązku informowania nie należy rozumieć jako absolutnego obowiązku informacyjnej aktywności organów administracji we wszelkich kontaktach z obywatelem, to jednak nie można ograniczać tego nakazu wyłącznie do toczącego się postępowania, jeśli charakter danej regulacji nie tylko usprawiedliwia, ale wymaga takiego działania. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –t.j. z 2012 r., poz.270, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...]Nr [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty B. z dnia [...]r. Nr: [...] w części dotyczącej odmowy przyznania J.K. prawa do zasiłku. Zaskarżona decyzja zapadła na podstawie art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. z 2013 r., poz. 674 ze zm., dalej: ustawa), w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji przez organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji (art. 71 ust. 1 zdanie wstępne zostało zmienione przez art. 1 pkt 61 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2014 r., poz. 598). Zgodnie z normą zamieszczoną w art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, Jak wynika z ustaleń poczynionych w trakcie postępowania, skarżąca została zarejestrowana jako bezrobotna z dniem 23 września 2013 r. Umowa o pracę uległa rozwiązaniu z dniem 31 sierpnia 2013 r. (sobota), wobec czego pierwszym dniem, w którym mogła uzyskać status osoby bezrobotnej był 2 września 2013 r. Ze względu na konieczność oczekiwania na przesłanie jej przez pracodawcę świadectwa pracy (odebrane 9 września 2013 r.) oraz zaświadczenia o zarobkach (odebrane w sobotę 20 września 2013 r.) mogła złożyć wymagane prawem dokumenty dopiero w dniu 23 września 2013 r. Wedle organów orzekających w sprawie, okres 18 miesięcy, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie, należy liczyć od daty rejestracji, przy czym nie powinien obejmować on całego ostatniego miesiąca tj. marca 2012, ale jedynie jego część od dnia 22 tego miesiąca. Skarżąca nie kwestionuje tego, że okres 18 miesięcy należy liczyć od daty rejestracji, przy czym w jej ocenie powinno wliczyć się do niego cały marzec 2012 r. Przyjdzie zauważyć, iż przepisy prawa materialnego administracyjnego nie określają zasad liczenia terminów. Wobec tego sięgnąć trzeba do regulacji zawartych w prawie procesowym, a w szczególności do postanowień art. 57 k.p.a. (podobnie zasady obliczania terminów określonych w miesiącach obowiązują w prawie cywilnym – por. art.112 k.c. oraz w postępowaniu sądowo administracyjnym – por. art. 83 § 1 p.p.s.a. odsyłający w tym zakresie do przepisów k.c.). Zgodnie art. 57 § k.p.a. terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Wyliczenie dokonane przy zastosowaniu tej reguły wskazuje na dzień 23 marzec jako moment końcowy terminu 18 miesięcznego (a nie, jak przyjęły to organy, 22 marzec 2012 r.). Wobec tego brak jest podstaw, aby do tego terminu wliczyć cały marzec 2012 r. Nie jest także, zdaniem Sądu, przyjęcie innego momentu początkowego obliczania tego terminu, aniżeli wynika to z wyraźnych postanowień art. 71 ust. 1 pkt.2 lit. a ustawy. Momentem tym jest bowiem dzień zarejestrowania zainteresowanego jako osoby bezrobotnej, a nie np. pierwszy roboczy dzień, w którym mógł zostać zarejestrowany jako osoba bezrobotnego (jak zdaje się to sugerować skarżąca) . Na marginesie przyjdzie zauważyć, iż nawet gdyby przyjąć stanowisko skarżącej ( liczyć upływ okresu 18 miesięcznego do 2 marca 2012 r. tj. pierwszego roboczego dnia możliwej rejestracji jako bezrobotnej), to i tak pozostaje jedynie 363 dni, kiedy była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Natomiast przy wyliczeniu prawidłowym tj. do 23 marca 2012 r., okres wymaganego zatrudnienia wynosi 343 dni. Organ odwoławczy doszedł do nieco innego wniosku przyjmując, iż termin 18 miesięczny kończył się w dniu 22 marca 2012 r. Prawdopodobnie błąd ten wiązał się z uwzględnieniem dnia 23 września 2013 r. jako momentu, od którego należy liczyć okres 18 miesięcy. Stosownie do 57 § 1 k.p.a. tylko w przypadku, kiedy mamy do czynienia z terminem liczonym w dniach nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie początkujące bieg terminu nastąpiło. Wobec powyższego uznać przyjdzie, iż kontrolowana decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego oraz procesowego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zebrany materiał dowodowy znalazł pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzonej zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze stwierdzić przyjdzie, iż w świetle ustaleń poczynionych przez Sąd zarzuty dotyczące prawa materialnego nie znajdują uzasadnienia. Co prawda usprawiedliwione jest stanowisko skarżącej dotyczące błędnego określenia daty, od której należy liczyć bieg terminu 18 miesięcznego, bowiem nie jest to dzień poprzedzający datę rejestracji, lecz data rejestracji, jednakowoż nie miało to żadnego wpływu na ustalenie istotnej dla sprawy okoliczności, jaką jest ustalenie czy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżąca była zatrudniona, osiągając wymagane prawem zarobki, przez co najmniej 365 dni. Ponadto, odnosząc się do drugiego z zarzutów, formalnie rzecz biorąc była możliwość dokonania rejestracji skarżącej jako osoby bezrobotnej w dniu 2 września 2013 (w trybie nadzwyczajnym, bez przedłożenia wymaganych dokumentów), przy czym nawet i rejestracja w tej dacie nie pozwalała na spełnienie wymogów o jakich mowa wyżej (wymagany okres zatrudnienia tylko 363 dni). Co do zarzutu naruszenia art. 9 k.p.a., to brak jest przesłanek potwierdzających, iż ewentualne jego naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, skoro nawet udzielenie prawidłowej informacji nie mogło zmienić sytuacji skarżące (chodzi o rejestrację bez wymaganych dokumentów w najwcześniejszym możliwym terminie tj. 2 września 2013 r.). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.