IV SA/Gl 195/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r., Nr [...], odmówił przyznania J.W. uprawnień kombatanckich z uwagi na młody wiek oraz charakter wykonywanych przez nią czynności uznając, że nie pełniła służby w organizacji konspiracyjnej w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r., Nr 142, poz. 950 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa o kombatantach, ale wykonywała czynności pomocnicze. Decyzja ta stała się ostateczna. Pismem z dnia [...] r. J.W. wniosła o przyznanie jej uprawnień kombatanckich i przedłożyła oświadczenia świadków H. T. i W. Z. z dnia [...] i [...] r. Na skutek tego wniosku J. W. i jej uzupełniających pism z dnia [...] r. i z dnia [...]r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...]r., Nr [...], odmówił jej przyznania uprawnień kombatanckich, a po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...]r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r. J. W. kolejnymi pismami z dnia [...],[...] i [...] r. wnioskowała o przyznanie jej uprawnień kombatanckich wymieniając czynności, jakie wykonywała w czasie drugiej wojny światowej. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r., Nr [...], odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r., Nr [...]. Pismami z dnia [...] r. i [...]r. J. W. wyraziła niezadowolenie z treści podjętych w jej sprawie decyzji i domagała się przyznania na uprawnień kombatanckich. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 154 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił decyzję własną z dnia [...]r., Nr [...] oraz ponownie odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r., Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. Nr [...]. W wyniku wniesienia przez J. W. skargi, na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., Nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 listopada 2005 r. o sygn. akt IV SA/Gl 396/04 uchylił powyższą decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] r. Sąd uznał, że postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte w trybie art. 154 § 1 K.p.a. na wniosek J. W., ale organ w tym postępowaniu nie sprecyzował, które z jej pism zostało za taki wniosek uznane oraz nie rozważył i nie omówił przesłanek w tym przepisie zawartych, opierając się wyłącznie o materialnoprawną przesłankę przyznania na uprawnień kombatanckich, określoną w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 154 § 1 i 2 K.p.a., uchylił decyzję własną z dnia [...] r., Nr [...] oraz ponownie odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r., Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. Nr [...]. J.W. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie jej sprawy, a Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych postanowieniem z dnia [...]r. zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze. Następnie decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a., stwierdził nieważność decyzji z dnia [...]r., Nr [...] o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] r., Nr [...], wskazując na naruszenie w nich zasady trwałości decyzji oraz zaakcentował, że kwestia uprawnień kombatanckich J.W. została ostatecznie rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] r., Nr [...]. Pismem z dnia [...] r. J. W. domagała się ponownego rozpatrzenia jej sprawy, a w konsekwencji Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r. Kolejnym pismem z dnia [...] r. J. W. domagała się wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r., Nr [...] i ponownego rozpatrzenia jej sprawy. W drodze korespondencji z Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych i zawartych w niej pouczeniach o przysługujących J. W. uprawnieniach, złożony został sprecyzowany w dniu [...] r. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji z dnia [...] r. nieznanych organowi administracji, w postaci zeznań świadków, które potwierdzają działalność konspiracyjną J. W. i pełnienie przez nią funkcji łączniczki w szeregach Armii Ludowej. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 148 § 1 i art. 149 § 3 w związku z art. 150 § 1 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. Organ przywołał stan faktyczny sprawy i zaznaczył, że w oparciu o treść wniosku J.W. doprecyzowanego w dniu [...] r., doszło do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Z brzmienia art. 148 § 1 K.p.a. regulującego przebieg tego postępowania wynika, że uchybienie jednomiesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się od momentu dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a uchybienie temu terminowi skutkuje wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 K.p.a. Powyższe prowadzi do wniosku, że wskazana przez J. W. podstawa wznowienia postępowania, a więc dołączone do datowanego na dzień [...]r. pisma dokumenty, w postaci oświadczenia świadka H. T. z dnia [...] r. i oświadczenie świadka W. Z. z dnia [...] r., złożone do organu administracji w dniu [...] r., zostały przedłożone po upływie miesiąca od dnia sporządzenia oświadczeń obu tych świadków, co musi skutkować wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Nadto, wynikająca z akt administracyjnych data złożenia podania o wznowienie postępowania ([...]r.) jednoznacznie wskazuje na nie zachowanie przez J.W. terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. i nie wymaga prowadzenia skomplikowanego postępowania dowodowego. W wyniku wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy wydaną wcześniej decyzję własną z dnia [...] r. oraz wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie, albowiem termin miesięczny do złożenia wniosku liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Wobec przekroczenia tego terminu odmówiono wiarygodności twierdzeniom J. W., że oświadczenia świadków uzyskała kilka dni po ich sporządzeniu. Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 579/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J.W. na powyższą decyzję z dnia [...] r., z uwagi na nieprawidłowe uiszczenie wpisu od skargi, dlatego stała się ona decyzją prawomocną. J.W. pismem z dnia [...] r. (nadanym w dniu [...]r. w Urzędzie Pocztowym G. [...]) wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie utrzymania w mocy odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. Wskazała, że córka zmarłego świadka H.T.- H.B. w dniu [...] r. złożyła oświadczenie potwierdzające fakt odbioru przez J. W. oświadczenia jej zmarłego ojca w połowie miesiąca [...]r., a datę tą zapamiętała, bowiem w tym czasie lekarze stwierdzili [...] w jej bliskiej rodzinie. Jest to zatem nowa okoliczność, która ma wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, co do sprawy wznowienia postępowania o przyznanie uprawnień kombatanckich na rzecz J. W. i świadczy o braku uchybienia terminowi do wznowienia postępowania oraz daje możliwość rozstrzygnięcia zagadnienia w zakresie jej uprawnień kombatanckich. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją pierwszoinstancyjną, w obecnie rozpatrywanej sprawie, wydaną w dniu [...] r., Nr [...], na podstawie art. 149 § 3, art. 148 § 1 i art. 150 § 1 K.p.a. oraz art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach, odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]r., Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że J. W. przedstawiła oświadczenie H.B., z którego wynika, że oświadczenia świadków – W.Z oraz H.T. zostały odebrane przez J. W. w połowie miesiąca [...]r. W ocenie organu przedstawione oświadczenie nie stanowi nowego dowodu w sprawie, bowiem J. W. miała możliwość przedstawienia go wcześniej, zwłaszcza, że zarówno ona, jak i świadek obecnie mieszkają na terenie miasta C.. Zatem nie można uznać za wiarygodne, aby J. W. o podanych przez siebie okolicznościach mogła dowiedzieć się w czasie przed upływem jednego miesiąca od dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Na skutek wniosku J.W. o ponowne rozpoznanie sprawy, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r. Organ zaakcentował, że okoliczność mająca stanowić podstawę wznowienia postępowania była znana stronie przed dniem [...]r., a więc przed upływem miesiąca poprzedzającego datę złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. W. wniosła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 148 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. W ocenie skarżącej twierdzenie organu, iż posiadała wiedzę, co do oświadczenia H.B. przed jego złożeniem, nie zostało poparte żadnym dowodem i nie przeprowadzono w tej kwestii postępowania wyjaśniającego obejmującego przesłuchanie świadka, czy też samej skarżącej. Natomiast zgodnie z art. 7 K.p.a. organ był obowiązany podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu skarżąca nie udowodniła, że dopiero w dniu [...] r. dowiedziała się o obecności H.B. przy odbiorze dwóch oświadczeń świadków potwierdzających działalność konspiracyjną skarżącej. O tym, że H. B. była obecna przy odbiorze oświadczeń świadka powzięła informację w chwili uzyskania oświadczenia H. T., na którym widnieje podpis jego córki H.B. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z oświadczenia H. B., złożonego w dniu [...] r., na okoliczność, kiedy podpisała się pod oświadczeniem swojego ojca H. T., a także kiedy złożyła oświadczenie i w jakiej dacie je podpisała. Do pisma zostało dołączone oświadczenie H.B., która stwierdziła, że oświadczenie jej ojca – H. T. podpisała dopiero wtedy kiedy J.W. go odbierała, to jest w połowie [...] r., natomiast oświadczenie podpisane w dniu [...] r. podpisała w tym samym dniu kiedy skarżąca przyszła do niej pytając się, czy pamięta okoliczności odebrania przez nią dwóch oświadczeń świadków potwierdzających jej działalność konspiracyjną w Armii Ludowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z pżn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozważając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało mieć przede wszystkim na uwadze, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, to jest po wznowieniu postępowania administracyjnego. Instytucja wznowienia postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wznowienie postępowania jest więc spowodowane wadą postępowania (wadą procesową), a nie wadą decyzji. Ponieważ instytucja ta stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, to wadliwość postępowania musi mieć charakter kwalifikowany, a jej rodzaje zostały wyczerpująco wyliczone w przepisach prawa procesowego. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji. Tak więc, postępowanie to ma własną odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 145 § 1 K.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Podkreślić trzeba, że przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz to, czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Powołany jako podstawa prawna wniosku skarżącej z dnia [...]r. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Na tej podstawie wznawia się postępowanie, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe. Pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych; po drugie, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej; po trzecie, okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznaczona jest zatem zakresem sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92 (ONSA 1993, z. 4, poz. 92). Zaznaczyć w tym miejscu przyjdzie, że w drodze korespondencji z Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o przysługujących skarżącej uprawnieniach złożony został sprecyzowany w dniu [...] r. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji z dnia [...] r. nieznanych organowi administracji, w postaci zeznań świadków. Bezspornym jest, że decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 148 § 1 i art. 149 § 3 w związku z art. 150 § 1 K.p.a., organ odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r., w której odmówił przyznania skarżącej uprawnień kombatanckich. Organ wówczas już zaznaczył, że w oparciu o treść wniosku skarżącej doszło do wszczęcia postępowania wznowieniowego, ale wskazana podstawa wznowienia postępowania, a więc dołączone do datowanego na dzień [...] r. pisma skarżącej dokumenty, w postaci oświadczenia świadka H.T. z dnia [...] r. i oświadczenie świadka W.Z. z dnia [...] r., złożone do organu administracji w dniu [...] r., zostały przedłożone przez skarżącą po upływie miesiąca od dnia sporządzenia oświadczeń obu świadków, co musiało skutkować wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 K.p.a. Następnie po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy wydaną wcześniej decyzję własną z dnia [...]r. oraz wskazał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie, albowiem termin miesięczny do złożenia wniosku liczy się od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Powyżej opisana decyzja stała się ostateczna wobec odrzucenia skargi skarżącej na podstawie prawomocnego postanowienia tut. Sądu z dnia 7 sierpnia 2008 r. o sygn. akt IV SA/Gl 579/08 i to z uwagi na nieprawidłowe uiszczenie wpisu od skargi. Tym samym decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. stała się ostateczną decyzją o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją merytoryczną z dnia [...] r. Pismem pełnomocnika skarżącej z dnia [...] r. (nadanym w dniu [...] r. w Urzędzie Pocztowym G [...]) złożony został wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. Wówczas Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wydał decyzję pierwszoinstancyjną w rozpatrywanej sprawie z dnia [...] r., w której odmówił wznowienia postępowania, a w dalszej kolejności na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wydana została zaskarżona decyzja z dnia [...] r., która utrzymała w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...] r. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżąca wiedziała o oświadczeniu świadka H. T. z dnia [...] r. i oświadczeniu świadka W. Z. z dnia [...] r. już w dniu [...] r., tj. w dacie ich złożenia do organu administracji. Jak już wcześniej zaznaczono przyczyna wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia omówionych już wcześniej przesłanek. Zatem nie uzasadnia wznowienia postępowania odmienna ocena dowodu, który był znany organowi. Natomiast zarzuty skargi odnoszą się wyłącznie do uzasadnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., która nie była decyzją merytoryczną, co więcej skarga złożona do sądu administracyjnego na tą decyzję nie byłą rozpatrzona merytorycznie z uwagi na jej odrzucenie z przyczyn formalnych. W tym miejscu zgodzić się przyjdzie z rozważaniami poczynionymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poglądem, że w sytuacji, gdy nie zachowano terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, to organ w oparciu o treść art. 149 § 3 K.p.a., wydaje decyzję odmawiającą wznowienia a nie postanowienie o wszczęciu takiego postępowania. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. jest bowiem zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 K.p.a. (w tym wypadku określonych w pkt 5), a dopiero potem wyniki postępowania co do istoty sprawy. W wyroku z dnia 9 stycznia 2001 r. sygn. akt I SA 1788/99 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia z wynikiem negatywnym - rażąco narusza zasadę trwałości decyzji oraz przepisy regulujące ten tryb postępowania - co prowadzi do wady takiej decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (Lex nr 75514). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie stanowisko organu administracji jest prawidłowe, a skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem organ dokonał prawidłowej wykładni i wskazał na prawidłowy sposób zastosowania przepisu art. 149 § 3 K.p.a. a także innych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących wznowienie postępowania. Jak również nie można przyjąć, że skarżąca nie była świadoma regulacji ustawowych Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem w sposób prawidłowy została o nich pouczona, co wynika z akt administracyjnych sprawy. Zdaniem Sądu nie można identyfikować decyzji ostatecznych z dnia [...] r. i z dnia [...] r., bowiem wymieniona jako pierwsza była decyzją merytoryczną a druga decyzją odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie decyzji merytorycznej. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne sprawy i dokonane rozważania prawne, zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a organ administracji przy jej rozpatrzeniu nie dopuścił się naruszenia przepisów, jak również w zakresie podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia nie stwierdzono nieprawidłowości, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu oraz w oparciu o akta sprawy, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i na tej podstawie skargę oddalił, w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a.